บทที่ 11: นิมิต (1)
บทที่ 11: นิมิต (1)
บทที่ 11: นิมิต (1)
"นี่คือที่ที่ท่านจะพักอาศัยตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่ครับ"
วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศ และเนื่องจากสถานการณ์พิเศษของผม ผมจึงถูกแยกออกจากลีออนและได้รับกุญแจห้องพักก่อนคนอื่นๆ
อาคารรอนเดโอ... ด้วยความสูงกว่าสิบชั้น มันดูโอ่อ่าสมกับเป็นที่พักของผู้ครองอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง
".....ขอบคุณครับ" ผมรับคีย์การ์ดสีดำมา มันก็แค่การ์ดโลหะธรรมดาๆ เท่านั้น
เมื่อเข้ามาในอาคาร ผมก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสุดท้าย ที่ซึ่งห้องพักของผมตั้งอยู่ "น่าจะใช่ที่นี่"
ประตูไม้ทรงสูงปรากฏแก่สายตา ผมไม่ลังเลที่จะรูดการ์ด ปลดล็อกประตูห้อง
"....ว้าว"
แม้จะคาดหวังไว้แล้ว แต่ความหรูหราโอ่อ่าของห้องก็ยังทำให้ผมทึ่ง มันใหญ่กว่าที่ผมจะจินตนาการได้เยอะ หน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นทิวทัศน์ของสวนสวยเบื้องล่าง โซฟาและของตกแต่งมากมายช่วยเสริมให้ห้องดูสมบูรณ์แบบ ในโอกาสปกติ ผมคงจะใช้เวลาสำรวจสถานที่แห่งนี้ให้มากขึ้น แต่น่าเสียดาย... ผมไม่ใช่คนที่จะมีปัญญามาเสียเวลาไปเปล่าๆ
"ฮ่าา..."
ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้น และเริ่มการฝึกฝนของผมทันที จิตใจของผมเหนื่อยล้า ร่างกายก็เช่นกัน ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปัดเป่าความอ่อนล้าทิ้งไป ผมเป็นคนผลักดันตัวเองมาถึงจุดนี้เอง ผมเป็นคนสร้างเป้าหมายไว้บนหลังของตัวเอง ดังนั้นผมก็ต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจนั้น
ซี่——
ผมล้มเหลวตั้งแต่ครั้งแรก
"อีกครั้ง...." แต่ผมก็ไม่สิ้นหวัง ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำต่อไป
คาถาที่ผมกำลังฝึกอยู่คือ [หัตถ์แห่งโรคภัย] เป็นคาถาระดับเริ่มต้นที่มีอักขระรูนเพียงสิบสองตัว เป้าหมายของผมคือการเชื่อมต่ออักขระรูนแต่ละตัวเพื่อสร้างวงเวทให้สมบูรณ์ ซึ่งผมยังทำไม่สำเร็จ
ซี่—— "ล้มเหลวอีกแล้ว...." ผมเชื่อมต่อได้แค่สี่ในสิบสองรูน แต่ผมก็ไม่ท้อ "อีกครั้ง"
มานาไหลออกมาจากช่องท้องราวกับกระแสอันอบอุ่น ผมค่อยๆ นำทางมันไปยังปลายนิ้ว... รูนที่หนึ่ง... สอง... สาม... ห้า...
"อา" ซี่—— มันแตกสลายอีกครั้ง ผมรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ไม่ยอมแพ้ มันมีการพัฒนาที่เห็นได้ชัด ผมจึงทำต่อไป
"อีก อีกนิดเดียว..."
ราวกับอยู่ในภวังค์ จิตใจของผมทำงานเกินพิกัด อักขระรูนเชื่อมต่อกันทีละตัว... ภาพของอักขระรูนที่สว่างวาบขึ้นตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกขนลุกซู่และโหยหามากขึ้น
"ใช่ ใช่...!" ผมตื่นเต้นมากจนไม่ทันสังเกตว่ามีของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาจากรูจมูก ทั้งหมดที่ผมคิดในตอนนี้คือ...
"อีกนิดเดียว....! เอาหน่อยสิ!" อักขระรูน... "อีกนิดเดียวเท่านั้น..." ผมรู้สึกได้... ตราบใดที่ผมทำต่อไป ผมก็จะทำสำเร็จ สภาพจิตใจของผมสมบูรณ์แบบ นี่เป็นโอกาสที่ผมจะยอมแพ้ไม่ได้
"อีก...!" ก่อนที่ความรู้สึกนี้จะหายไป ผมต้องทำต่อไป ในที่สุดผมก็จะสามารถร่ายคาถาแรกของตัวเองได้ ตราบใดที่ผม... ผม...
"อึ่ก" เสียงประหลาดหลุดออกจากริมฝาก และผมก็ตระหนักถึงบางอย่าง... เป็นไปได้ยังไง...?
.....ผมหายใจไม่ออก
อากาศไม่ยอมเข้าสู่ร่างกายของผมเลย
"...ฮึบ"
ไม่ว่าผมจะพยายามหนักแค่ไหน ปากของผมก็ไม่ยอมเปิด ราวกับลืมไปแล้วว่าต้องทำอย่างไร ผมใช้จมูกก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ หัวของผมรู้สึกเบาโหวง โลกรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว ผมจ้องมองวงเวทที่ทรงตัวอยู่บนปลายนิ้ว... มีอักขระรูนสิบตัวแล้ว อีกแค่สองตัวเท่านั้น... ผมทำได้...
"อึ่กข์...!" ผมผลักดันตัวเอง
หยด...! หยด...! เลือดไหลลงมาจากรูจมูกทั้งสองข้าง ย้อมพื้นขัดมันเป็นสีแดง แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจมัน ผมจะหยุดพักไม่ได้
"อั่กข์...!" จิตใจของผมโหยหาออกซิเจน ความรู้สึกนั้นเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรยุบยิบในหน้าอก ผมหายใจไม่ออก... จิตใจของผมกรีดร้องให้ปล่อยมันไป แต่... "อึ่กก์...!" ผมทำไม่ได้ ไม่ใช่ตอนที่ผมเข้าใกล้ขนาดนี้แล้ว!
อีก... นิดเดียว! อักขระรูนที่สิบเอ็ดสว่างขึ้น ใช่....! ผมกำลังจะ...
ซี่——
อา
ตุ้บ!
ร่างกายของผมอ่อนแรงและยอมแพ้ ผมรู้สึกว่าหัวของตัวเองกระแทกกับพื้น "ฮ่าา... ฮ่าาา.... ฮ่าาา..." ผมสูดอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง ร่างกายสั่นอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดนั้นท่วมท้น แต่ทั้งหมดที่ผมคิดได้คือความล้มเหลวของตัวเอง... ผมรับมือกับความเจ็บปวดได้ แต่ผมรับมือกับความล้มเหลวของตัวเองไม่ได้ ผมใกล้มากแล้ว อีกแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น!
"ม... ฮวบ... ไม่..."
ความรู้สึกเจ็บใจแล่นพล่านไปทั่วร่าง 'ใกล้แล้ว... อีกนิดเดียวเท่านั้น! ถ้าเพียงแต่ทนได้อีกแค่ไม่กี่วินาที!' ผมสบถออกมาอย่างหัวเสีย 'บ้าเอ๊ย! ร่างกายนี้มันจะมาล้มเหลวในตอนที่สำคัญที่สุดแบบนี้ได้ยังไงกันวะ!?'
"อ๊าาาาาาา!"
ผมกรีดร้องสุดเสียงด้วยความคับแค้นใจ ปัง! ผมทุบกำปั้นลงบนพื้น ปัง! ผมทำมันอีกครั้ง "บ-บ้าเอ๊ย....!" ผมเจ็บใจเหลือเกิน มันอยู่ตรงนั้นแล้วแท้ๆ... "ทำไม...?!"
ทำไม!! ทำไมฉันถึงทำไม่ได้?!!!
ผมรู้สึกอยากจะกรีดร้องอีกครั้ง แต่เมื่อผมอ้าปาก…
"..." ไม่มีอะไรออกมา ผมเสียงแหบไปแล้ว
"ฮ่าา... ฮ่าา..." ทั้งหมดที่ออกมาคือเสียงหอบหายใจอย่างหนัก ผมปิดปากลงและตั้งปณิธานกับตัวเอง นี่ไม่ใช่จุดจบ จนกว่าร่างกายของผมจะแหลกสลาย ผมจะต้องทำให้สำเร็จ ผมจะไม่ยอม...
"...?"
ผมกะพริบตา และในชั่วพริบตานั้นเอง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...
'ที่ไหนวะ?'
ผมสับสนกับสถานการณ์ของตัวเอง 'เมื่อกี้ฉันไม่ได้อยู่ในห้องตัวเองเหรอ...?' ต้นไม้ล้อมรอบผมจากทุกทิศทางขณะที่ดวงจันทร์ลอยอยู่บนท้องฟ้า 'ร่างกายฉัน...!' ร่างกายของผมขยับไปเอง เคลื่อนที่อย่างลับๆ ล่อๆ ไปรอบๆ ต้นไม้ ราวกับกำลังพยายามซ่อนตัวจากบางสิ่ง จนกระทั่ง...
"แกคือแบล็กสตาร์จริงๆ เหรอ?"
เสียงเย็นชาดังมาถึงหู ร่างกายของผมสั่นสะท้าน ศีรษะหันไป และร่างสวมฮู้ดสีดำก็ปรากฏขึ้น
"แกอ่อนแอกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ" เขากล่าวพลางเข้ามาใกล้ "เฮเวนตกต่ำลงไปขนาดไหนแล้วที่พวกเขาเลือกคนไร้ความสามารถอย่างแก? ไม่เพียงแต่แกจะไม่สามารถใช้คาถาใดๆ ได้ แต่แกยังไปท้าทายทุกคนด้วยความหยิ่งยโสกระจอกๆ ของแกอีก ไม่น่าแปลกใจเลยที่แกแพ้ในการประลองครั้งแรก"
เอ๊ะ? ผมแพ้การประลอง? นิมิตนี้... เป็นของตัวผมในอนาคตงั้นรึ?
'สุดท้ายแล้ว ฉันก็ยังแพ้อยู่ดี...?' ไม่สิ มันก็แค่เพราะฉันพยายามไม่มากพอ! ถ้าฉันแพ้ นั่นก็หมายความว่าฉันพยายามไม่หนักพอ ฉันยังสิ้นหวังไม่พอ!
"ยังไงก็ตาม..." ความสนใจของผมเปลี่ยนกลับไปที่ชายสวมฮู้ด สายตาที่ซ่อนอยู่ของเขาจับจ้องมาที่ผม และผมรู้สึกว่าร่างกายทั้งตัวสั่นสะท้าน ราวกับมีสองมือบีบคอ ผมหายใจลำบาก... มันคือความกลัว
"ฉันควรจะจบเรื่องนี้ได้แล้ว" เขาเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ห่างจากผมไม่กี่เซนติเมตร "...ยังมีคนที่สำคัญกว่าที่ฉันต้องไปจัดการ"
และโลกก็มืดลงในไม่ช้า
"เฮือกกก....!"
ดวงตาของผมเบิกโพลง และร่างกายของผมก็ลุกขึ้นนั่ง เหงื่อไหลท่วมตัวขณะที่ผมหายใจเข้าลึกๆ อย่างไม่สม่ำเสมอ "ฉ-ฉัน... ฮ่าา .... กลับมาแล้ว?"
ผมกำลังพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเอง คำถามนับพันท่วมท้นเข้ามาในหัว นั่นมันอะไร? เขาเป็นใคร...? ทำไมเขาถึงฆ่าฉัน? ผมพยายามทำความเข้าใจนิมิตนั้น แต่แล้วหน้าจอประหลาดก็ลอยขึ้นตรงหน้า... มันคือหน้าต่างสเตตัสที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้มีบางอย่างต่างออกไป... สายตาของผมไล่ลงไปจนถึงบรรทัดสุดท้าย... 'ทักษะ' และข้างใต้นั้นคือคำตอบของทุกสิ่ง...
".....อา"
— ●[จูเลียน ดี. อีเวนัส]● —
ทักษะ :
[โดยกำเนิด] - หยั่งรู้อนาคต
— ●[จูเลียน ดี. อีเวนัส]● —
หน้าจอประหลาดลอยอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับหน้าจอเล็กๆ อื่นๆ อีกหลายอันที่ประกอบอยู่ด้วย
| เลเวล 1. [ความกลัว] EXP + 0.01%
| เลเวล 1. [ความกลัว] EXP + 0.05%
| เลเวล 1. [ความกลัว] EXP + 0.04%
| เลเวล 1. [ความกลัว] EXP + 0.3%
| เลเวล 1. [ความกลัว] EXP + 0.01%
ตอนนั้นเองที่ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล... นิมิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น... ทักษะที่ชื่อว่า 'หยั่งรู้อนาคต'... และค่าประสบการณ์ความกลัวที่เพิ่มขึ้น... ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน