บทที่ 8 การนอนโรงพยาบาล

หลินเหยียนพูดถึงตรงนี้แล้วก็เผลอหันไปมองข้างหลังอีกครั้งโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหันกลับมาพูดต่อ

“ต่อมา ฉันก็เดินไปถึงหน้าประกันภัย แล้วก็เจอคุณหมอผู้ชายคนนี้ เขาให้นามบัตรของคุณกับฉัน…”

เกาเหอเหยียนหันไปมองไต้หลินและถามว่า

“พวกคุณเคยเจอกันมาก่อน?”

“ใช่” ไต้หลินตอบ “ผมเป็นคนนามบัตรคุณกับเธอ”

เกาเหอเหยียนแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แล้วพูดกับหลินเหยียนว่า “คุณหลิน ก่อนอื่นเลย ฉันบอกคุณอย่างชัดเจนว่า ทิ้งเครื่องรางพวกนั้นไปซะ การเลือกโรงพยาบาลของเราเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

“งั้น…คุณหมอคะ คุณจะจ่ายยาให้ฉันได้ไหม? สมุนไพร? หรือยาตะวันตก?”

“ไม่มีหรอกค่ะ ยาที่รักษาปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ”

“อ่า? แต่มีคนไข้ข้างนอกบอกว่าคุณมีใบสั่งยา…”

“สิ่งที่เขาพูด... ไม่ใช่ใบสั่งยาตามปกติ แต่เป็นของต้องคำสาป แน่นอนว่ามันใช้ได้ทั้งภายในและภายนอกเหมือนยา แต่เรื่องของคุณผ่านมายี่สิบปีแล้ว... ฉันไม่แน่ใจว่านี่จะเป็นวิญญาณอาฆาตหรือเปล่า แค่ฟังแค่คำอธิบายของคุณ ฉันยังวินิจฉัยไม่ได้ งั้นขอฉันตรวจคร่าวๆ ก่อน”

พูดจบ เกาเหอเหยียนก็หยิบหูฟังแพทย์ขึ้นมา กดหัวฟังลงบนหน้าอกของหลินเหยียน

ในขณะที่กำลังฟังอยู่ สีหน้าของเกาเหอเหยียนเปลี่ยนจากสงสัย เป็นแปลกใจ แล้วก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนไต้หลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วันนี้ทั้งวันช่วยเธอดูคนไข้แผนกผู้ป่วยนอกมาทั้งวัน เลยแทบไม่แปลกใจอีกต่อไป

นานพอสมควร เกาเหอเหยียนจึงวางหูฟังลงข้าง ๆ

“เป็นไงคะคุณหมอ? ต้องตรวจอะไรเพิ่มอีกไหม?”

“แผนก วิญญาณลี้ลับ เลิกงานแล้ว ต้องรอพรุ่งนี้ คุณต้องไปตรวจที่นั่น แต่เห็นว่าสถานการณ์คุณค่อนข้างเร่งด่วน ฉันจะให้คุณนอนโรงพยาบาลก่อน”

“ต้องนอนเลยเหรอคะ? งั้นที่นี่จะปลอดภัยใช่ไหม? ผู้หญิงคนนั้นจะมาเอาชีวิตฉันไม่ได้แล้ว?”

“ขอโทษนะครับ โรงพยาบาลเราไม่มีความสามารถกันผีได้” ไต้หลินพูดอย่างจนใจ “แต่ระหว่างที่คุณพักรักษาตัวในโรงพยาบาล เราจะดูแลความปลอดภัยของคุณให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เกาเหอเหยียนเสริมว่า “โรงพยาบาลของเราจะพิจารณาจากการตรวจอย่างละเอียดอีกทีในวันพรุ่งนี้ ว่าต้องผ่าตัดคุณไหม”

“ผ่า…ผ่าตัด? ผ่าตัดหรอ!!”

“คุณอย่าเพิ่งกังวลไป… เพื่อจะถอนคำสาป เราต้องผ่า แล้วส่งไปตรวจพิสูจน์โครงสร้างคำสาป ถึงจะวินิจฉัยได้ค่ะ”

“ถอนคำสาป? โครงสร้างคำสาป?” หลินเหยียนฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

ไต้หลินรีบอธิบาย

“เหมือนตรวจชิ้นเนื้อในโรงพยาบาลทั่วไปนั่นแหละครับ นี่คือมาตรฐานทองคำในการวินิจฉัยของโรงพยาบาลหมายเลข 444”

เกาเหอเหยียนก็ขยายความต่อ

“ใช่ค่ะ เราต้องใช้มีดผ่าตัดพิเศษของโรงพยาบาล ตัดวิญญาณคุณ เปิดออกแล้วดึงเอาคำสาปที่ติดอยู่บนตัวคุณออกมาให้ครบ แล้วส่งไปตรวจพิสูจน์ ไม่ใช่ผีทุกตัวจะฆ่าคนได้พร่ำเพรื่อเหมือนในหนังสยอง

มันต้องลงคำสาปก่อนถึงฆ่าได้ พูดง่าย ๆ ก็เหมือนไวรัสค่อย ๆ ทำลายภูมิคุ้มกันร่างกาย และเราจะรู้ว่าคุณถูกผีอะไรสาป ก็ต่อเมื่อตัดเอามันออกมาแล้วส่งไปที่ศูนย์วัตถุต้องสาปตรวจ ถึงจะฟันธงได้ ปัญหาตอนนี้คือ…

ผีตัวนี้มันฆ่าคนเมื่อ 20 ปีก่อน ตอนนั้นก็อย่างน้อยเป็นวิญญาณอาฆาตแล้ว ผ่านมาตั้งนานฉันไม่รับประกันว่ามันจะไม่กลายเป็นวิญญาณร้าย ถ้าเป็นจริง คุณต้องไปแผนกศัลยกรรมวิญญาณร้าย ให้เขาผ่าตัดแทน”

หลินเหยียนรีบถาม “ตัดวิญญาณ? คำสาปนี่…ตัดออกมาได้ยังไง? มันจับต้องได้ด้วยเหรอ? วิญญาณร้ายนี่…เรื่องใหญ่เลยใช่ไหม?”

เกาเหอเหยียนอธิบาย

“เรามีวิธีดูและสัมผัสคำสาปได้ แต่เราทำได้แค่ตัดออก แต่ไม่สามารถสลายมันไปได้ มีแต่ศูนย์วัตถุต้องสาปเท่านั้นที่ปิดผนึกมันได้ ส่วนวิญญาณร้าย… อย่าคิดมากจนกว่าจะยืนยันได้ ในฐานะหมอฉันต้องบอกคุณถึงกรณีเลวร้ายที่สุดไว้ก่อน”

“แล้วมัน…สาปเราทำไม?”

“คำสาปก็เหมือนกับโรคภัยไข้เจ็บ ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลมาอธิบายหรอก สิ่งที่แน่นอนคือคุณกับพ่อแม่ไม่ได้ทำอะไรผิด ไว้รอผลตรวจพรุ่งนี้ ตอนนี้ก็ใจเย็น ๆ อย่างน้อยจากการฟังปอดเมื่อกี้ ฉันว่าคงยังไม่ถึงขั้นวิญญาณร้าย…แต่ฉันก็ยังไม่กล้าฟันธง”

ตอนนั้นเอง หลินเหยียนก็ถามคำถามที่เธอห่วงมาก

“คุณหมอ…พวกคุณมีเวทมนตร์หรือพลังพิเศษจริง ๆ ใช่ไหม?”

เกาเหอเหยียนตอบทันทีโดยไม่ลังเลว่า

“คำถามนี้ คนไข้หลายคนก็เคยถามเหมือนกัน ฉันบอกได้แค่ว่า…พวกเราเดิมทีก็เป็นแค่คนธรรมดา แต่ต้องอาศัย วัตถุต้องสาป ถึงจะต่อต้านคำสาปได้ เราไม่สามารถกำจัดคำสาป และก็ไม่อาจฆ่าผีได้ แต่คุณวางใจเถอะ เรามีความสามารถพอที่จะรักษาคนไข้ให้หาย”

หลินเหยียนยังคงถามต่อ

“ถ้าจะผ่าตัด…ต้องดมยาสลบไหมคะ? มันต่างจากการผ่าตัดทั่วไปยังไง?”

“แน่นอนว่าต้องดมยา แต่แผนกวิสัญญีของเราไม่ได้ใช้ยาสลบทั่วไป ส่วนรายละเอียดการผ่าตัด…ถ้าคุณตกลง เราจะมีใบยินยอมผ่าตัดอธิบายขั้นตอนและความเสี่ยงอย่างละเอียด”

“ก็ได้ค่ะ งั้น…จัดการเรื่องนอนโรงพยาบาลให้ก่อน แต่…ค่าห้องล่ะ?”

“ห้องสามัญ วันหนึ่งจะถูกหัก 90 แต้มบำบัดวิญญาณ ส่วนห้องไอซียู วันหนึ่งหัก 300 แต้ม ถึงโรงพยาบาลจะกันผีไม่ได้ แต่การนอนโรงพยาบาลก็ช่วยรับประกันความปลอดภัยของคุณได้มากที่สุด ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้ว่าคุณโดนวิญญาณร้ายสาปหรือไม่ ถ้าอยู่ห้องไอซียู จะปลอดภัยกว่า”

“วันละ 300 แต้มบำบัด…งั้น ก่อนผ่าตัด หลังผ่าตัด ฉันก็ต้องนอนอีกพักใหญ่ใช่ไหม?”

“แน่นอนค่ะ เราไม่อาจฆ่าผีได้ ทำได้แค่ตัดคำสาปออก จะต้องนอนนานแค่ไหน ไม่มีใครกล้ารับประกัน”

แม้ว่า “วันละ 300 แต้มบำบัด” ฟังดูไม่เยอะ แต่ปัญหาคือผู้ป่วยไม่รู้เลยว่าแต้มพวกนี้มีมูลค่ายังไงกันแน่…ในใจย่อมไม่สบายใจอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าอนาคตตัวเองจะถูกหักเอาอะไรไปบ้าง

“แล้ว…ห้องสามัญ ปลอดภัยพอไหมคะ?”

“จากประสบการณ์ของฉัน รับประกันความปลอดภัยคุณได้ไม่ยาก”

“งั้น…ห้องสามัญก็พอค่ะ!”

“ได้ ฉันจะช่วยคุณดำเนินการนอนโรงพยาบาลฉุกเฉิน”

…

หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล

พยาบาลรูปร่างสูงเห็นเกาเหอเหยียน ไต้หลิน และหลินเหยียนเดินเข้ามา ก็ทักขึ้นว่า

“คุณหมอเกา พวกคุณเลิกงานแล้วเหรอคะ?”

เกาเหอเหยียนพยักหน้า ตอบว่า

“ฉันจะพาคนไข้รายนี้ไปที่แผนกผู้ป่วยใน จัดการเรื่องนอนโรงพยาบาล”

“เป็นผู้ป่วยฉุกเฉินเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ วันนี้ไม่มีคนไข้แล้ว คุณพยาบาลก็เลิกงานได้”

จากนั้น เธอกับไต้หลินก็พาหลินเหยียนเดินไปทางลิฟต์

เมื่อมองตามทั้งสามคนเข้าไปในลิฟต์แล้ว ประตูค่อย ๆ ปิดลง พยาบาลหน้ากลมก็หันไปถามว่า

“งั้นพี่เจิ้ง เรากลับได้แล้วใช่ไหม? เอ๊ะ ทำไมพี่เอาแต่จ้องหมอเกาอยู่น่ะ?”

พยาบาลเจิ้งมองไปยังลิฟต์ที่ปิดลงแล้ว พูดเสียงต่ำว่า

“ฉันเคยทำงานอยู่แผนกฉุกเฉินมาก่อน เลยสนิทกับคุณหมอเกาเมิ่งฮวา พี่สาวของเธอ”

“อ๋อ คุณหมอเกาเมิ่งฮวา ตอนนั้นเธอเกือบจะได้แต่งงานกับรองผู้อำนวยการอินแล้ว…แต่ก็เกิดเรื่องเข้า เลยทำให้รองผู้อำนวยการอิ้นยังคงดูแลคุณหมอเกาเหอเหยียนอยู่แบบนี้”

“คุณหมอเกาเมิ่งฮวา ตอนนี้ก็ยังอยู่ในอาการโคม่า นอนเป็นผู้ป่วยในตลอดเวลา หมอส่วนใหญ่ก็พูดตรงกันว่า…แทบจะไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นแล้ว…”