KSD028
KSD028
บทที่ 28: บทที่ 28
รอนเหลือบมองกลับไป พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบ
การโจมตีพลาดเป้า
ในจังหวะนั้น รอนมองเห็นชัดเจนว่า อาวุธในมือของอีกฝ่าย
ไม่ใช่มีด แต่เป็นกรรไกรคู่หนึ่ง
กรรไกรคู่นั้น... ดูพิเศษกว่าปกติ
มันถูกหล่อหลอมไว้ด้วยพลังของเน็น
“เพ่งสมาธิให้ดี”
แต่รอนกลับไม่สัมผัสถึงพลังเน็นใดๆ จากตัวผู้โจมตีเลย
แสดงว่าคนคนนี้ไม่ใช่ผู้ใช้เน็น
แต่เป็นเพียงคนที่ได้ครอบครองกรรไกรซึ่งมีพลังเน็นโดยบังเอิญเท่านั้น
แม้จะพลาดการจู่โจมแรก แต่คนผู้นั้นกลับไม่ดูผิดหวังเลย
ตรงกันข้าม เขายืดตัวขึ้น ยิ้มกว้างมองรอน
“เด็กน้อย... แกนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ”
“ฉันเห็นการต่อสู้ของแกในลานประลองหอคอยกลางหาวมาแล้ว”
“ความเร็วนั่น... เร็วจนตาคนธรรมดาตามไม่ทัน”
“พละกำลังที่ซัดเจ้าหมูบินบวมๆ นั่นร่วงได้ในพริบตา”
“แต่จากที่ฉันทดสอบเมื่อกี้ ฉันรู้ว่าแกยังไม่ได้เผยพลังที่แท้จริงออกมาเลยด้วยซ้ำ”
“ระดับพลังของแกน่ะ มันอยู่เหนือชั้นที่ร้อยของลานประลองหอคอยกลางหาวไปแล้ว”
“แต่...”
อีกฝ่ายเผยยิ้มกว้างออกมา
“ฉันไม่เหมือนพวกที่แกเคยเจอมาก่อน”
“ฉันคือ... อสุรกายปากฉีก!”
แสงจันทร์ที่ส่องลอดลงมา ช่วยให้รอนมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน
ใบหน้าที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ราวกับมีรอยแผลลึกลากยาวจากมุมปากไปถึงโคนใบหูทั้งสองข้าง
แม้ใบหน้านั้นจะไม่มีรอยยิ้มใดๆ
แต่มันกลับดูเหมือนกำลังยิ้ม...
และไม่ใช่รอยยิ้มที่มีชีวิตชีวา
หากแต่เป็นบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด
“ไม่เคยได้ยินชื่อแกเลยสักนิด”
รอนตอบเรียบๆ พลางนึกถึงตัวละครในภาพยนตร์บางเรื่องในอดีตชาติ
แต่ในโลกนี้ ในเมืองนี้ รอนไม่เคยได้ยินชื่อ ‘อสุรกายปากฉีก’ เลยจริงๆ
สีหน้าของอสุรกายปากฉีกแข็งค้าง
“หา? แกไม่รู้จักฉัน?”
“เด็กบ้า... กล้าดูถูกฉันงั้นเหรอ?”
“ฉันน่ะ เป็นฆาตกรโรคจิตที่โหดเหี้ยมสุดๆ”
“ฆ่าสาวๆ ไปแล้วถึงยี่สิบหกคนในเมืองนี้!”
“ฉันเห็นพวกเธอล้มลงตรงหน้า สีหน้าตื่นตระหนก ฉี่ราดตัวเอง”
“ความรู้สึกตอนนั้นมันยอดเยี่ยมสุดๆ”
“ช่างเป็นความบันเทิงอันแท้จริง!”
“ทั้งเมืองนี้ ใครไม่หวาดกลัวฉันบ้าง?”
“แต่พวกนั้นมันก็สมควรโดน!”
“ใครใช้ให้พวกมันดูถูกฉันล่ะ?”
“เป็นผู้ชายแล้วยังต้องถูกผู้หญิงปฏิเสธอีกทำไม?”
“ทำไมต้องโดนเย้ยหยัน ล้อเลียนด้วยล่ะ...”
“พวกมันสมควรตายทั้งนั้น!”
รอนไม่สนใจฟังคำเพ้อเจ้อของอสุรกายปากฉีกเลย
เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะผ่านอะไรมาหรือคิดอย่างไร
สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือ...
“เดี๋ยวนะ... ฉันไม่ใช่ผู้หญิง แล้วก็ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรกับแกเลย”
“ฉันเพิ่งมาถึงเมืองนี้ด้วยซ้ำ”
“แล้วทำไมแกถึงเล็งเป้าหมายมาที่ฉัน?”
“ใครเป็นคนส่งแกมา?”
อสุรกายปากฉีกโดนขัดจังหวะก็รู้สึกไม่สบอารมณ์
เขาจ้องรอนเขม็ง สีหน้าดุดัน
“เด็กน้อย... แกทำให้ฉันโมโหจนสุดขีดแล้ว!”
“แต่ก็เอาเถอะ ยังไงแกก็กำลังจะตายอยู่แล้ว ฉันจะใจดีบอกความจริงให้ฟังก็ได้”
“ฉันก็ทำแบบนี้กับเหย้ือทุกคนแหละ”
“เพราะฉันเป็นคนเมตตาไงล่ะ ฮ่าฮ่า!”
เขากลับมายิ้มได้อีกครั้ง
“ภารกิจฆ่าแก ฉันรับมาจากเว็บไซต์นักฆ่า”
“แค่ฆ่าแกได้ ฉันก็จะได้ค่าหัวหนึ่งล้านเจนนี่”
“เพราะงั้น ฉันก็เลยมา!”
“แล้วใครเป็นคนจ้าง?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ? บนเว็บมันไม่เปิดเผยชื่อผู้จ้างอยู่แล้ว”
“แค่ฆ่าให้สำเร็จแล้วรับเงิน ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น”
“เอาล่ะ เด็กน้อย... เริ่มต่อต้านได้เลย”
“ฉันให้โอกาสแกแล้ว”
“แต่ก็อย่าหวังเลย”
“ทุกคนที่ตกเป็นเป้าหมายของฉัน... ล้วนต้องตายทั้งนั้น!”
รอนมองอีกฝ่ายด้วยแววตาไร้อารมณ์
“เหรอ?”
บนยอดตึกสูงไม่ไกล เซโน่กำลังมองลงมาแล้วส่ายหน้าเบาๆ
“ไร้คุณภาพสิ้นดี”
“คนแบบนี้ยังกล้าลงทะเบียนเป็นนักฆ่าอีกเหรอ? พวกมันคิดอะไรกัน”
“พวกฆาตกรโรคจิตเนี่ย เชื่อถือไม่ได้จริงๆ”
“แบบนี้ไม่ผ่านเกณฑ์การทดสอบเลยสักนิด”
“ดูท่าจะต้องเพิ่มค่าหัวในเว็บเข้าไปอีก…”
“แน่นอน!”
อสุรกายปากฉีก พุ่งเข้าหารอนอย่างดุเดือด
แต่รอนไม่แม้แต่จะหลบ
และในจังหวะที่อีกฝ่ายเกือบจะถึงตัว รอนก็ส่ายหัว
“ของแค่นี้ยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำ คิดจะฆ่าฉันงั้นเหรอ?”
ขณะที่พูด รอนก็นึกถึงฉากหนึ่งในต้นฉบับ
หลังจากจบการเดินทางที่คฤหาสน์โซลดิ๊ก คุราปิก้าก็ไม่ได้ขึ้นไปยังลานประลองหอคอยกลางหาว แต่เลือกแยกตัวออกไป
เขาต้องการหาข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มแมงมุม และรับภารกิจที่เกี่ยวข้อง
แต่พอไปถึงสถานที่นัดหมาย... เพราะใช้เน็นไม่เป็น
จึงมองไม่เห็นออร่าที่เจ้าหน้าที่แผ่กระจายอยู่ และถูกปฏิเสธ
ภาพนั้น... เหมือนกับสถานการณ์ของรอนในตอนนี้ไม่มีผิด
รอน... เปรียบได้กับเจ้าหน้าที่
ส่วนอสุรกายปากฉีก... คือคุราปิก้าในตอนนั้น
เพียงแต่ อสุรกายปากฉีกไม่ได้โชคดีเหมือนคุราปิก้า
ทันใดนั้น
คิลเลอร์ควีน ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ารอน
อสุรกายปากฉีกพุ่งชนเข้าใส่
ทันทีที่ชน แรงปะทะทำให้เขาชะงัก
ทั้งที่ยังอยู่ห่างจากรอนพอสมควร
แต่เขากลับไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย
“อะไรกัน...?”
คิลเลอร์ควีนวางมือลงบนหัวของอสุรกายปากฉีก
“ระเบิดลูกแรก”
ในวินาทีต่อมา...
ศีรษะของอสุรกายปากฉีกก็ระเบิดกระจุย!
รอนก้มลงหยิบกรรไกรที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
แล้วเดินออกจากตรอกอย่างสงบ
พร้อมกับทำให้คิลเลอร์ควีนสลายตัวหายไป
ร่างของอสุรกายปากฉีกนอนนิ่งไร้ชีวิต
จากนั้นไม่นาน รอนก็มาถึงโรงแรมที่จองไว้ล่วงหน้า
รับกุญแจห้อง แล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน
เมื่อเข้าไปในห้อง รอนก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่
ก่อนจะมายืนริมหน้าต่าง พร้อมกับถือกรรไกรในมือตัวเอง
“อสุรกายปากฉีกนั่น... จริงๆ แล้วก็แค่อ่อนแอ”
“ที่ฆ่าคนได้มากมาย ก็เพราะกรรไกรนี่ต่างหาก ไม่ใช่ฝีมือตัวมันเองเลย”
หลังจากเรียนรู้เน็น รอนก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับพลังเน็นมากมายจากคฤหาสน์โซลดิ๊ก
ในโลกนี้... นอกจากผู้ใช้เน็นแล้ว
เครื่องมือเน็น ก็มีบทบาทสำคัญเช่นกัน
บางครั้ง เครื่องมือเน็นที่แฝงพลังเน็นอันเข้มข้น
อาจมีพลังมากกว่าผู้ใช้เน็นบางคนเสียอีก
เครื่องมือเน็นแบ่งออกเป็น 2 ประเภท
ประเภทแรก คือเครื่องมือเน็นธรรมดา
ประเภทที่สอง คือเครื่องมือที่ถูกหล่อหลอมด้วย “เน็นคำสาป”
รอนนึกขึ้นได้ว่าในภาพยนตร์บางเรื่อง เน็นกับคำสาปถูกแยกออกจากกัน
แต่ในความเป็นจริง เน็นกับคำสาป... คือสิ่งเดียวกัน
คำสาปก็คือพลังเน็นในอีกรูปแบบหนึ่ง
แค่มีลักษณะทางลบมากกว่า
และหากเป็นเครื่องมือที่มีเน็นคำสาป บางครั้ง...
มันอาจถือกำเนิด “จิตสำนึก” ขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ
กรรไกรในมือรอน... ก็คือเครื่องมือแบบนั้น
“เพราะงั้น อสุรกายปากฉีกถึงกลายเป็นแบบนั้นได้ ก็เพราะอิทธิพลของกรรไกรนี่แหละ”
“มันครอบงำจิตใจของเขา”
“แต่จะให้มาครอบงำชั้น? ฝันไปเถอะ”
รอนยื่นกรรไกรให้คิลเลอร์ควีน
ถ้ามันทำอะไรเขาไม่ได้... ก็ยิ่งไม่มีทางส่งผลอะไรกับคิลเลอร์ควีนได้เลย
ในหมู่เครื่องมือเน็น กรรไกรคู่นี้ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด
แต่ก็ไม่ใช่อ่อนแอ
คิลเลอร์ควีนสามารถใช้มันเสริมความสามารถโจมตีของตนได้
โดยเฉพาะในแง่ของการหลอกล่อคู่ต่อสู้
จบตอน
โปรดติดตามตอนต่อไป