บทที่ 50 การถ่ายทอด

—เกณฑ์แรงงาน เกณฑ์ทหารปีแล้วปีเล่า สร้างสิ่งก่อสร้างมากมาย หรูหราฟุ่มเฟือย

ว่ากันว่า ในตอนที่จักรพรรดิองค์นี้ยังมีชีวิตอยู่ ชายทุกคนในจักรวรรดิที่อายุเกินสิบหกถูกเกณฑ์ทหาร และพระองค์ยังสร้างวังขนาดมหึมาที่ไม่เคยมีใครเห็นหรือได้ยินมาก่อนในเมืองหลวง

นอกจากนี้ พระองค์ยังทุ่มเทกับการสงคราม วางกำลังทหารรวมกว่าล้านนายที่ป้อมไฮแลนด์ ฟลาเมลแลนด์ เทือกเขาอูชตาราฟ และเทือกเขาคาร์แลนด์ บีบให้ราชสำนักฟ้าทางตะวันออกต้องถอยร่นไปถึงที่ราบจูซิง

ไม่เพียงทำให้ประชาชนหวาดกลัว แต่ยังทำให้ประเทศศัตรูเกรงกลัว กดทับยุคสมัยราวกับดวงอาทิตย์สีดำ

เมื่อได้ยินฉายานี้ ฮีเลียดเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาถอนหายใจเบาๆ "เขาไม่ใช่ราชาดำ และไม่ใช่ทรราช"

"แต่นั่นไม่สำคัญ"

อัศวินชราข้ามประเด็นนี้ไป พูดอย่างสงบ "โดยสรุป หน่วยสำรวจของจักรวรรดิค้นพบว่าในทะเลใต้มีซากอารยธรรมยุคก่อน—และภารกิจดั้งเดิมของท่าแฮริสัน คือเป็นฐานหน้าในการพัฒนาแหล่งซากอารยธรรม"

"แต่เพราะพบซากอารยธรรมในพื้นที่อื่นด้วย และพัฒนาได้สะดวกกว่า ส่วนมณฑลเทือกเขาใต้ยังดิบเถื่อน พัฒนายาก ชนพื้นเมืองก็จัดการยาก ดังนั้นท่าแฮริสันที่สร้างก่อนกลับพัฒนาช้า... โชคดีที่จักรวรรดิไม่เคยลืม จึงยังขนส่งทรัพยากรมาให้ท่าแฮริสันตลอด ทำให้รักษาสถานการณ์ให้มั่นคงได้"

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของฮีเลียดดูขมขื่น หากไม่ใช่เพราะสายตาของเอียนดีขึ้นหลังปลุกลิขิตเวท จนมองเห็นได้แม้ในแสงน้อยยามฝนตก คงไม่มีทางสังเกตเห็น

เขาพูดเบาๆ "แต่หลังจากนั้น เกิดจลาจลแห่งจันทราทมิฬ จักรพรรดิองค์ก่อนสวรรคต รัชทายาทที่กำหนดไว้ก็ตายด้วยการลอบสังหาร เหลือโอรสสามองค์และธิดาหนึ่งองค์แย่งชิงบัลลังก์ จักรวรรดิเกือบเกิดกลางเมือง... เมื่อสงบลงและจักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ จักรวรรดิก็บอบช้ำ ดินแดนบุกเบิกทั้งหมดถูกลดขนาด รวมทั้งท่าแฮริสัน การสนับสนุนทรัพยากรให้เมืองชายแดนทั้งหมดถูกตัดขาด"

"จนกระทั่งเร็วๆ นี้ การสนับสนุนจากจักรวรรดิจึงเริ่มฟื้นคืน... แต่ไม่ใช่เพื่อพัฒนาแหล่งซากอารยธรรม แต่เพราะต้องการค้าขายกับคานาร์มอร์และหน้าผาเสียงวาฬ ท่าแฮริสันสามารถเป็นจุดเชื่อมต่อ เปิดเส้นทางการค้าใหม่"

ฟังถึงตรงนี้ เอียนก็เข้าใจบ้างแล้ว

—ดูเหมือนว่า อาจารย์ฮีเลียด อาจเป็นฝ่ายที่แพ้ในการรัฐประหารแห่งจันทราทมิฬครั้งนั้น?

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก ความสนใจของเขาอยู่ที่คำสำคัญอีกคำ

"ยุคก่อน?"

เอียนทวนคำนี้อย่างจริงจัง เขาจ้องอัศวินชรา "ซากอารยธรรมยุคก่อน?"

"อาจารย์ นั่นคืออะไร?"

"อย่างไร?"

แต่ฮีเลียดกลับแปลกใจ "เจ้าไม่เคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์หรือ?"

แต่ไม่นาน เขาก็เข้าใจ "ก็จริง การศึกษาทั่วถึงดำรงอยู่แค่สามสิบปี ก็ถูกยกเลิกหลังจลาจลแห่งจันทราทมิฬ"

"เจ้าพลาดยุคที่ดีไป"

ยื่นมือออกไป ตบไหล่เด็กชายด้วยความเห็นใจ ฮีเลียดอธิบายสั้นๆ "โลกนี้เคยเผชิญภัยพิบัติเหนือธรรมชาติครั้งหนึ่ง นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าอาจเป็นอุกกาบาตขนาดมหึมาตกจากฟ้า ภัยพิบัตินั้นทำลายยุคก่อนทั้งหมด ทำลายอารยธรรมโบราณทั้งหมดจนสิ้น ยุคที่มีอยู่แต่ในตำนานนั้นจึงสูญสิ้น"

"พวกเราล้วนเป็นลูกหลานบรรพบุรุษที่รอดชีวิต สืบเชื้อสายใหม่บนผืนดินหลังภัยพิบัติ และในฟ้าดิน มักพบร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ที่ยุคก่อนทิ้งไว้เสมอ ส่วนที่ใหญ่และสมบูรณ์กว่า เรียกว่าซากอารยธรรม"

"ซากอารยธรรมส่วนใหญ่อันตรายมาก และมีโอกาสสูงที่จะเปลี่ยนเป็นเขาวงกต ซึ่งเป็นระบบนิเวศที่สะสมพลังลิขิตเวทจำนวนมาก เป็นรังขนาดมหึมาที่มีสัตว์เหนือธรรมชาติล้อมรอบ"

เงยหน้าขึ้น มองออกนอกหน้าต่าง ฮีเลียดจ้องสายฟ้าที่ฟาดผ่านท้องฟ้า "ปรากฏการณ์ประหลาดเหล่านี้ พายุ ฟ้าผ่า และฝนกระหน่ำ ล้วนเป็นลางบอกเหตุว่าเขาวงกตขนาดใหญ่กำลังจะกำเนิด ตอนนี้เป็นเพียงช่วงตกตะกอน ต้องรออีกเจ็ดแปดปี หรือสิบกว่าปีจึงจะสมบูรณ์"

"แต่แม้แต่ช่วงตกตะกอน ก็ทำให้สัตว์เหนือธรรมชาติเพิ่มจำนวนมาก สภาพอากาศแปรปรวน"

"ตามที่ข้าคาดเดา วิกฤตที่ท่าแฮริสันกำลังจะเผชิญ คงเกี่ยวข้องกับเขาวงกตที่ยังไม่สมบูรณ์—'แกน' ของเขาวงกตที่กำลังจะสมบูรณ์จะดึงดูดสัตว์ป่า สัตว์เหนือธรรมชาติ และสิ่งมีชีวิตผิดธรรมชาติจากทะเลและแผ่นดินทุกทิศทางให้มารวมตัวกัน"

"จริงๆ แล้วแค่นี้ยังพอรับมือได้ เพราะสัตว์เหนือธรรมชาติมีสมอง และรักชีวิต ถ้าไม่บ้าคลั่ง พวกมันจะไม่มาโจมตีเมืองมนุษย์แน่นอน"

"แต่ถ้าชนพื้นเมืองต้องการใช้พลังของฝูงสัตว์ป่า... หรือแย่กว่านั้น วางแผนจะใช้พลังของเขาวงกต... ท่าแฮริสันก็อันตรายจริงๆ"

ส่ายหน้าเบาๆ สายตาของฮีเลียดเต็มไปด้วยความกังวล

เขาไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมด แต่สถานการณ์ภายนอกเป็นเช่นนี้

—ซากอารยธรรมนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะใช้ตามใจชอบได้

"ถึงเวลาพักผ่อนแล้ว"

ลุกขึ้นยืน ฮีเลียดพูดอย่างสงบ "ครั้งนี้ข้ากลับมาแค่ดูสถานการณ์ของเจ้า เดี๋ยวข้าต้องออกทะเลอีกรอบ คงกลับมาก่อนรุ่งสาง"

"ไม่ว่าสถานการณ์จะพัฒนาอย่างไร การรักษาพลังให้สมบูรณ์ ฝึกฝนให้ราบรื่น คือสิ่งสำคัญที่สุด"

ปกติแล้วเอียนจะเชื่อฟังคำสั่งของฮีเลียดเสมอ

แต่ครั้งนี้ เด็กชายกลับส่ายหน้าเบาๆ

"ตอนนี้น่ะ" เขาพูด "ข้าคงนอนไม่หลับ"

"หืม?"

ฮีเลียดมองเด็กชายอย่างสงสัย

เขาไม่คิดว่าเอียนจะนอนไม่หลับ หรือกลัวจนนอนไม่ได้—เด็กที่เรียนรู้วิธีหายใจได้ในคืนเดียว จะอ่อนแอขนาดนั้นได้อย่างไร?

อัศวินชราพิจารณาสภาพเด็กชายอย่างจริงจัง แล้วเบิกตากว้าง "เดี๋ยวก่อน...

ต้นกำเนิดเสมือนของเจ้าคึกคักมาก..."

เขานึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง อดตะลึงไม่ได้ "เจ้า... น่าจะเข้าใจโครงสร้างต้นกำเนิดจนทะลุปรุโปร่ง สามารถขับเคลื่อนต้นกำเนิดได้ตามปกติแล้วสินะ?!"

การขับเคลื่อนต้นกำเนิดเสมือนได้ตามปกติ แสดงว่าศิษย์ฝึกหัดผู้ยกระดับเข้าสู่ขั้นพื้นฐานแล้ว สามารถเริ่มลองรวบรวมต้นกำเนิดแท้ได้

โดยทั่วไป ผู้มีพรสวรรค์จะทำได้ภายในหนึ่งเดือน ส่วนอัจฉริยะจะลองรวบรวมได้ภายในหนึ่งหรือสองสัปดาห์

แต่ตอนนี้ นับจากเอียนเริ่มเส้นทางการยกระดับจนถึงตอนนี้ เพียงสามวัน...

ฮีเลียดสังเกตอย่างจริงจัง ในใจกลับเข้าใจบ้างแล้ว—ไม่แปลกที่เอียนจะนอนไม่หลับ พลังที่ต้นกำเนิดที่ทำงานอยู่ให้มา เด็กจะใช้หมดได้อย่างไร? แม้แต่ผู้ชายโตเต็มวัยยังไม่นอนสามวันสามคืนเป็นเรื่องปกติ!

ส่วนสีหน้าไม่อยากเชื่อของฮีเลียด เอียนพยักหน้าอย่างจริงจัง "ใช่ขอรับ ข้าเข้าใจโครงสร้างต้นกำเนิดแล้ว แม้จะยังรวบรวมต้นกำเนิดแท้ไม่ได้เพราะพลังต้นกำเนิดไม่พอ แต่ข้าได้แก้ไขโครงสร้างต้นกำเนิดเสมือนบางส่วน ทำให้ทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น..."

"บ้าบอ!"

ครั้งนี้ไม่รอให้เอียนพูดจบ ฮีเลียดก็เสียงดังขึ้น ดุเสียงแข็ง "แก้ไขโครงสร้างต้นกำเนิดเอง? อันตรายเกินไป เจ้าทำแบบนั้นได้อย่างไร! ต้นกำเนิดคือแหล่งกำเนิดชีวิตของผู้ยกระดับ สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ประสิทธิภาพ แต่เป็นความมั่นคงและความสงบ!"

"โครงสร้างต้นกำเนิดที่ข้าคัดสรรให้เจ้า แม้จะไม่มีประสิทธิภาพสูงสุด แต่เป็นโครงสร้างที่ปลอดภัยและมั่นคงที่สุดเมื่อเทียบกัน เจ้าแก้ไขตามใจ..."

พูดไม่ทันจบ ฮีเลียดก็ก้าวยาวๆ มาข้างหน้า เขายกมือขวาที่มีกระแสความร้อนแรง กดลงบนอกของเอียน

โครงสร้างต้นกำเนิดที่มีประสิทธิภาพสูง แน่นอนว่าเขาก็รู้ แต่สำหรับเด็กแปดขวบ จะเร็วไปทำไม? แค่ไม่มีข้อผิดพลาด เอียนได้เปรียบคนอื่นหกเจ็ดปีในเวลาฝึกฝน ก็พอจะทำให้เขาได้เปรียบมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น โครงสร้างต้นกำเนิดก็ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนไม่ได้ในภายหลัง ทุกครั้งที่ผู้ยกระดับไต่บันไดสวรรค์ ก้าวสู่ระดับใหม่ จะมีโอกาสหนึ่งครั้งในการปรับปรุงโครงสร้างต้นกำเนิดของตน ด้วยพรสวรรค์ของเอียน ค่อยเปลี่ยนตอนนั้นก็ไม่สายเลย!

"ศิษย์ฉลาดเกินไปก็มีข้อเสีย... อย่างน้อยศิษย์ที่โง่กว่าหน่อยจะเชื่อฟัง สบายใจ ไม่ทำอะไรอันตรายแบบนี้..."

ถอนหายใจ ฮีเลียดพยายามใช้ลิขิตเวทรับรู้สภาพการทำงานของต้นกำเนิดเสมือนในร่างเอียน เขาตัดสินใจแล้วว่าแม้จะมีข้อผิดพลาดเล็กน้อย เขาก็จะสลายต้นกำเนิดเสมือนในร่างเอียนทันที รอหนึ่งเดือนให้พักฟื้น แล้วค่อยให้ใหม่

เขาไม่มีศิษย์และลูกศิษย์คนอื่นแล้ว อัศวินชราจะไม่ยอมให้ผู้สืบทอดคนสุดท้ายของตนเกิดข้อผิดพลาดใดๆ จากอุบัติเหตุขั้นต่ำสุดเช่นนี้

แต่ว่า...

"นี่..." ในวินาทีที่ตรวจพบสภาพต้นกำเนิดเสมือนของเอียน ฮีเลียดขมวดคิ้วแน่น แต่สีหน้ากลับประหลาดมาก "เป็นไปได้อย่างไร..."

เขาตะลึงพบว่า ในตอนนี้ การทำงานของต้นกำเนิดเสมือนในร่างเอียนสมบูรณ์แบบ ความเร็วสูงมาก และโครงสร้างทั้งหมดหลังการปรับปรุง... กลับมีความงามแบบเครื่องจักรที่เรียบง่าย!

ดูตอนนี้ ต้นกำเนิดเสมือนในร่างเอียนที่เรียกว่าเป็นหัวใจเสมือนก็ไม่เชิง น่าจะเรียกว่าเครื่องยนต์เสมือนมากกว่า ตอนนี้กำลังใช้แรงเต้นของหัวใจและการหายใจอย่างต่อเนื่อง ดูดซับพลังต้นกำเนิดที่กระจัดกระจายในร่างเอียนอย่างรวดเร็ว รวมเป็นผลึกพลังต้นกำเนิดคุณภาพสูง สะสมไว้ในร่าง รอการสร้างและปลดปล่อยในอนาคต

"อัจฉริยะ..."

อัศวินชราอดพึมพำไม่ได้ "ผู้ถูกเลือก... นี่คือผู้ถูกเลือกหรือ? สำหรับศิษย์ฝึกหัดที่ยังไม่ได้ก้าวสู่เส้นทางการยกระดับอย่างแท้จริง นี่คือโครงสร้างต้นกำเนิดระดับสูงสุด สมบูรณ์แบบแล้ว"

"ไม่ถูก แม้แต่ผู้ถูกเลือกที่เกิดมาพร้อมความรู้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้ขนาดนี้!"

"อาจารย์ นี่เป็นข่าวดีไม่ใช่หรือ?"

ได้ยินเสียงเอียนที่แฝงรอยยิ้ม ฮีเลียดมองใบหน้าศิษย์ของตน

เด็กชายผมขาวยิ้มน้อยๆ ราวกับเทพธิดาที่ก้าวออกมาจากหนังสือนิทาน ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำให้เขางงงวย ไม่แน่ใจว่าตนอยู่ในภาพลวงหรือไม่

แต่เขาก็รู้สึกตัวเร็ว ฮีเลียดจ้องมองเอียนลึกๆ

"ความหวัง..." เขาพึมพำในใจ "กี่ปีแล้ว ในที่สุดก็ได้เห็น"

"ฮึ" เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มมุมปาก อัศวินผมเทาผู้นี้สายตาเปลี่ยนจากซับซ้อนเป็นคมกริบในทันที

เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ฮีเลียดจ้องเอียน ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งทั้งตัว พลางพูดเสียงทุ้ม "ข้าประเมินเจ้าต่ำเกินไปจริงๆ ศิษย์ของข้า"

น้ำเสียงของเขาจริงจังอย่างไม่เคยมีมาก่อน จนได้ยินความมุ่งมั่นแน่วแน่ "เมื่อเจ้าทำได้เกินจินตนาการของข้า ข้าก็ไม่อาจฝึกเจ้าตามความคิดเดิม ตามวิธีฝึกอัจฉริยะทั่วไปอีกต่อไป"

"ตอนนี้ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเจ้าแน่"

"รอดูเถอะ เอียนน้อย อย่าคิดว่าแค่นี้คือจบ"

อัศวินชราเอามือขวากลับ เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง พูดอย่างเข้มงวด "ตอนนี้ เจ้าไปนอนก่อน"

"พรุ่งนี้เริ่ม ชะลอกระบวนการรวบรวมต้นกำเนิด ในขณะเดียวกันจะเพิ่มปริมาณการฝึกเป็นสองเท่า และจะเริ่มวิชาความรู้ด้วย ข้าจะสอนเจ้าเอง ตั้งแต่ความรู้เรื่องการยกระดับไปจนถึงประวัติศาสตร์ทั่วไป จากประสบการณ์ไปจนถึงการปฏิบัติจริง ข้าจะถ่ายทอดบทสรุปและประสบการณ์ทั้งหมดของข้าให้เจ้า!"

"รอจนเจ้ามีความรู้เรื่องการยกระดับเทียบเท่าอัศวินทั่วไป เจ้าถึงจะได้รวบรวมต้นกำเนิดภายใต้การดูแลของข้า"

"เชื่อข้าเถอะ เจ้าทำได้ดีกว่านี้แน่นอน!"

"หา?"

รอยยิ้มบนหน้าเอียนแข็งค้างทันที

เผชิญกับสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมของฮีเลียด และความกดดันที่แผ่ออกมาเล็กน้อย เขาพลันพบว่า การแสดงตัวว่าเป็นอัจฉริยะเกินไป ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องดีเสียทีเดียว

—ข้า...

—ข้าแสดงออกมากเกินไปหรือเปล่า?