ตอนที่ 18 สงคราม

ตอนที่ 18 สงคราม

“เจ้าทำอะไร?”

สวีฝูกุ้ยเดินเข้าไป เห็นชายผู้นั้นหน้าตาไม่คุ้น ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้

“พี่ชาย นี่ข้าวสาลีของบ้านท่านหรือ? ดูท่านก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือในการทำนา ข้าวสาลีนี้เติบโตได้ดีจริงๆ”

ชายผู้นั้นกล่าวประจบประแจงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

สวีฝูกุ้ยฟังคำพูดเสแสร้งเป็นกันเองของอีกฝ่าย สายตาเคลือบแคลง ไม่ได้ตอบคำใด สำเนียงของอีกฝ่ายแตกต่างจากสำเนียงในเขตอำเภอปอโบราณอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นคนต่างถิ่น

“พี่ชาย เจ้านายของข้าเป็นพ่อค้าข้าว ทำธุรกิจค้าขายธัญพืช ข้าเพียงอยากจะถามว่าข้าวสาลีของบ้านท่านขายออกไปแล้วหรือยัง? หากยัง สามารถพิจารณาร้านเราได้”

ชายผู้นั้นอธิบายเจตนาที่มา

สวีฝูกุ้ยส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่ขาย ข้าเก็บไว้กินเองที่บ้าน”

ชายผู้นั้นยังคงตอแยไม่เลิก “พี่ชาย ท่านพูดเล่นแล้ว ข้าวสาลีและข้าวไร่สามสิบหมู่นี้ ครอบครัวเดียวจะกินหมดได้อย่างไร บ้านเรารับซื้อข้าวราคาสูงในปีนี้จริงๆ นะ สูงกว่าปีที่แล้วสามส่วน”

“บอกแล้วว่าไม่ขาย บ้านข้ามีเจ็ดคนกับสุนัขอีกหนึ่งตัว กินเยอะหน่อยมันผิดปกติหรือไร? เจ้าไปเถอะ” พูดพลางสวีฝูกุ้ยก็โบกมืออย่างรำคาญ

“พี่ชาย...”

เห็นชายผู้นั้นยังจะตอแยต่อ สวีฝูกุ้ยก็เมินเฉยเขาแล้วเดินกลับบ้านไปเลย พร้อมกันนั้นก็ตะโกนเรียกสวีเซี่ยวอวิ๋นที่อยู่ในแปลงสมุนไพร “ซื่ออวิ๋น กลับบ้านกินข้าว!”

“มาแล้วท่านพ่อ~~”

“โฮ่งๆ~!”

ต้าเฮยฉลาดมาก สามารถตัดสินได้ว่าคนตรงหน้าเป็นมิตรหรือศัตรูจากอารมณ์ของคน เมื่อเห็นสวีฝูกุ้ยรำคาญ มันก็เห่าไล่ชายผู้นั้นอย่างดุเดือด ชายผู้นั้นจนปัญญา ได้แต่รีบเดินจากไป

ช่างเป็นเรื่องแปลก...

สวีฝูกุ้ยสงสัย นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนก็มีพ่อค้าข้าวต่างถิ่นมาติดต่อที่บ้านบอกว่าจะรับซื้อธัญพืช หรือว่าราคาข้าวจะขึ้น?

ต้องรู้ว่านอกจากภัยธรรมชาติ ประเภทภัยแล้งใหญ่และน้ำท่วมใหญ่แล้ว ราคาข้าวโดยทั่วไปแทบจะไม่มีความผันผวน การที่พ่อค้าข้าวต่างถิ่นยอมรับซื้อธัญพืชในราคาสูงกว่าปีที่แล้วถึงสามส่วน จะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน แต่เขาก็ไม่เคยได้ยินว่าที่ไหนมีภัยแล้งหรือภัยน้ำท่วม

หมู่บ้านนานาธารเป็นเพียงหมู่บ้านบนภูเขาที่ห่างไกล ข่าวสารในหมู่บ้านปิดกั้น แม้ว่าโลกภายนอกจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น พวกเขาก็ยากที่จะรู้ได้

สวีฝูกุ้ยกลับบ้านไปกินข้าวกับครอบครัว ได้ฟังเจียเจินเล่าเรื่องใหญ่โตภายนอก

“พี่เชี่ยนบอกข้าว่า ราชวงศ์เซียนเฉียนหยวนกับ ราชวงศ์เซียนไป่เยว่เริ่มทำสงครามกันแล้ว”

“ทำสงคราม? เพราะอะไรกัน”

สวีฝูกุ้ยอดกังวลไม่ได้ สำหรับครอบครัวคนธรรมดาแล้ว ‘สงคราม’ ถือเป็นภัยพิบัติที่ไม่อาจต้านทานได้อย่างแน่นอน นำมาซึ่งภัยพิบัติล้างผลาญได้ง่ายดายอย่างยิ่ง

“ดูเหมือนว่าจะค้นพบพวกสายวิญญาณหรือเหมืองวิญญาณ อะไรทำนองนั้น เห็นว่าเกี่ยวข้องกับเทพเซียน ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนั้นหรอก”

เจียเจินฟังมาจากหวังเชี่ยนซึ่งเจ้าตัวก็รู้เพียงครึ่งๆ กลางๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะอธิบายให้นางเข้าใจได้อย่างไร

“เรื่องของเทพเซียนไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอก พวกเราใช้ชีวิตให้ดีก็พอแล้ว ดีกว่าอะไรทั้งหมด”

สวีเซี่ยวเซี่ยไม่เคยเห็นโลกภายนอกจึงไม่เข้าใจ

ทว่าสวีฝูกุ้ยไม่คิดเช่นนั้น เขานึกถึงพ่อค้าข้าวที่เพิ่งมาติดต่อขอซื้อธัญพืช คาดเดาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่สงครามจะทำให้ราคาข้าวสูงขึ้น

นอกจากภัยธรรมชาติแล้ว สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดที่จะทำให้ราคาข้าวสูงขึ้นก็คือสงคราม ยังมีอีกประเด็นหนึ่ง อำเภอปอโบราณที่พวกเขาอาศัยอยู่นั้นไม่ไกลจากราชวงศ์เซียนไป่เยว่!

คำว่า ‘ไม่ไกล’ นี้ หมายถึงในมุมมองของเทพเซียน

ตระกูลสวีอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนานาธารในอำเภอปอโบราณ อำเภอปอโบราณสังกัดตำบลกำแพงนิล ตำบลกำแพงนิลสังกัดจังหวัดสยบทักษิณ!

จังหวัดสยบทักษิณคือจังหวัดที่อยู่ใต้สุดของพื้นที่ของราชวงศ์เซียนเฉียนหยวน ถัดลงไปทางใต้อีกคือพื้นที่ในปกครองของราชวงศ์เซียนไป่เยว่

ราชวงศ์เซียนเฉียนหยวนในฐานะราชสำนักที่ถูกควบคุมโดยเทพเซียน มีอาณาเขตกว้างใหญ่ กว้างใหญ่มาก

สวีฝูกุ้ยไม่เคยเห็นแผนที่อาณาเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหยวน หรือแม้แต่แผนที่ของจังหวัดสยบทักษิณก็ไม่เคยเห็น เขารู้เพียงว่าราชวงศ์เซียนเฉียนหยวนมีสามสิบแปดมณฑล และจังหวัดสยบทักษิณเป็นหนึ่งในนั้น

จังหวัดสยบทักษิณมีสามสิบสามตำบล ตำบลกำแพงนิลเป็นหนึ่งในนั้น ตำบลกำแพงนิลมีอำเภออยู่หลายสิบแห่ง อำเภอปอโบราณเป็นหนึ่งในนั้น

สวีฝูกุ้ยพอคิดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าสงครามครั้งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะส่งผลกระทบถึงพวกเขา จึงเตือนทุกคน “พวกเราระมัดระวังตัวให้มากขึ้น เก็บสะสมเสบียงอาหารไว้ให้ดี ป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน”

“หา? ท่านพ่อ เรื่องของราชวงศ์เซียน คงไม่ส่งผลกระทบถึงพวกเราหรอก”

สวีเซี่ยวโก่วไม่เข้าใจ

“อำเภอปอโบราณของเรา ตำบลกำแพงนิลของเรา ตั้งอยู่ในจังหวัดสยบทักษิณซึ่งอยู่ใต้สุดของอาณาเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหยวน ถัดลงไปทางใต้อีกก็คืออาณาเขตราชวงศ์เซียนไป่เยว่ สำหรับพวกเราแล้วมันไกลหมื่นลี้ แต่สำหรับเทพเซียนแล้วไม่ใช่

ครอบครัวคนธรรมดาทนรับความวุ่นวายไม่ไหว ผลกระทบของสงครามต่อคนธรรมดาอย่างพวกเรานั้นใหญ่หลวงที่สุด...”

สวีฝูกุ้ยอธิบายให้ลูกๆ ฟังอย่างใจเย็น

เม็ดทรายเล็กๆ ที่ไร้ความหมายแห่งยุคสมัย ครั้นตกลงบนบ่าของคนธรรมดาก็คือภูเขาใหญ่ทั้งลูก คนหนุ่มสาวที่ยังด้อยประสบการณ์ยากที่จะเข้าใจสัจธรรมข้อนี้

สิบวันต่อมา ข่าวเรื่องสงครามระหว่างราชวงศ์เซียนในหมู่บ้านแพร่สะพัดไปทั่ว นานๆ ครั้งจะมีคนหน้าแปลกเดินทางผ่านหมู่บ้านนานาธาร

สวีฝูกุ้ยพาลูกๆ ต้าหนิว ซานโก่ว และซื่ออวิ๋น มาเก็บเกี่ยวข้าวสาลีในนาข้าวสาลีของตระกูลสวี

“ทุกคนเร่งมือหน่อย พยายามเก็บเกี่ยวข้าวสาลีให้เสร็จภายในวันนี้”

สวีฝูกุ้ยถือเคียวพุ่งตัวเข้าไปในทุ่งข้าวสาลี มือตวัดเคียวขึ้นลงเกี่ยวข้าวสาลีไปทีละหย่อม ช่วงนี้พ่อค้าข้าวที่มารับซื้อธัญพืชมาอีกสองครั้ง ทำให้สวีฝูกุ้ยรู้สึกกดดัน พอข้าวสาลีสุกได้ที่ก็รีบพาลูกๆ มาเก็บเกี่ยวทันที

“พี่ใหญ่ เราสองคนมาแข่งกันไหมว่าใครเร็วกว่า?”

สวีเซี่ยวโก่วอยากจะประลองฝีมือกับพี่ชาย เขาไม่ค่อยได้ทำงานในไร่นา มักจะมาช่วยเฉพาะช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่วุ่นวาย แต่ด้วยร่างกายที่ผ่านการฝึกเคล็ดวิชาปักหลักพยัคฆ์หมีขั้นที่สอง ทำให้ร่างกายของเขาแข็งแรงกำยำกว่าสวีเซี่ยวหนิว

“ได้”

สิ้นเสียงของสวีเซี่ยวหนิว เขาก็พุ่งเข้าไปในทุ่งข้าวสาลีตรงหน้าแล้ว

“พี่ใหญ่ท่านขี้โกง ข้ายังไม่ได้ตะโกนเริ่มเลย...”

สวีเซี่ยวโก่วพูดพลางรีบเดินไปยังทุ่งข้าวสาลีผืนที่อยู่ติดกัน แล้วเริ่มแข่งขันกับสวีเซี่ยวหนิว ส่วนสวีเซี่ยวอวิ๋น เขาเริ่มเกี่ยวข้าวอย่างเชื่องช้า เขาอายุน้อย พละกำลังก็ไม่ดี ไม่ใช่แรงงานหลัก

สวีฝูกุ้ยไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคนที่เร็วที่สุด เขาทำงานในไร่นามาซาวปี (ยี่สิบปี) ราวกับกลายเป็น "เครื่องจักรเก็บเกี่ยว" ผ่านไปทางไหนข้าวสาลีก็ถูกเก็บเกี่ยวไปเป็นบริเวณกว้าง ข้างๆ กันนั้น สวีเซี่ยวหนิวเร็วกว่าสวีเซี่ยวโก่วพอสมควร

เก็บเกี่ยวข้าวสาลีหนึ่งหมู่เสร็จ สวีเซี่ยวโก่วไม่ยอมแพ้ “พี่ใหญ่เรามาต่อกัน ความอดทนของท่านต้องสู้ข้าไม่ได้แน่”

ทั้งสองคนยังคงแข่งขันกันต่อไป

สวีเซี่ยวหนิวราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พละกำลังของเขาทำให้สวีเซี่ยวโก่วต้องทึ่ง

เป็นเช่นนี้ ยังไม่ทันถึงเวลาค่ำ คนสี่คนอาศัยเคียวเก็บเกี่ยวข้าวสาลีไปได้กว่ายี่สิบหมู่ หลังจากนั้นการนวดข้าวสาลี การตากแดด และการโม่แป้งยังต้องใช้เวลาทำงานอีกหลายวัน

“ต้าหนิว รอให้งานยุ่งที่บ้านสองวันนี้เสร็จก่อน แล้วค่อยไปช่วยกันเก็บเกี่ยวข้าวสาลีสิบกว่าหมู่ที่เจ้าเช่าที่ไว้”

สวีฝูกุ้ยไม่ได้ลืมที่ดินที่สวีเซี่ยวหนิวเช่าปลูก

“ท่านพ่อ ข้าคนเดียวก็พอ”

เขาคนเดียวอย่างมากก็ใช้เวลาเพิ่มอีกแค่สองวัน

“ไปด้วยกันเถอะ เก็บเกี่ยวเร็วก็สบายใจเร็ว สองวันนี้ในหมู่บ้านมีคนหน้าแปลกเยอะ ข้ากังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน”

สวีฝูกุ้ยสังเกตเห็นคนแปลกหน้าเหล่านั้น ในหมู่บ้านมีคนบอกว่าเป็นผู้ลี้ภัยที่หนีทุพภิกขภัยมาถึงที่นี่

“ก็ได้”

หลายวันต่อมา สวีฝูกุ้ยพาสวีเซี่ยวโก่วไปช่วยสวีเซี่ยวหนิวเก็บเกี่ยวข้าวสาลีสิบกว่าหมู่ ข้าวสาลีที่เก็บเกี่ยวมาไม่ได้ขายออกไปเลยแม้แต่น้อย เก็บไว้ที่บ้านทั้งหมด

ก่อนหน้านี้สวีฝูกุ้ยนอกจากจะเก็บไว้พอใช้ในบ้านแล้ว ที่เหลือก็จะขายทิ้งไป แต่ครั้งนี้สวีฝูกุ้ยกังวลว่าสงครามจะส่งผลกระทบยาวนานเกินไป จึงเก็บธัญพืชไว้ทั้งหมด

คนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวในหมู่บ้านนานาธารมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นการยืนยันการคาดเดาของสวีฝูกุ้ย

ตกบ่าย อากาศร้อนอบอ้าว สวีเซี่ยวหนิวเปลือยท่อนบน ทำงานอยู่ในสวนสาลี่กรอบ รออีกครึ่งเดือนสาลี่กรอบสิบแปดหมู่นี้ก็จะสุกแล้ว หลังจากเก็บเกี่ยวเขาจะสบายขึ้นมาก

ไม่ไกลออกไป หญิงคนหนึ่งผมเผ้ารุงรังใบหน้ามอมแมม สวมเสื้อผ้าป่านหยาบตัวหนา พร้อมสะพายห่อผ้า นางกำลังมองสวีเซี่ยวหนิวอยู่

“กำยำจริงๆ”

นางมองดูร่างกายที่แข็งแรงสมส่วนของสวีเซี่ยวหนิว คาดเดาว่าฐานะทางบ้านของเขาคงจะมั่งคั่ง หากเป็นชาวนายากจนหรือผู้เช่านามักจะผอมแห้งติดกระดูก ไม่มีทางที่จะมีรูปร่างเช่นนี้ได้

ชื่อปัจจุบันของนางคือ ‘ซูจิ่นซู’ มีฐานะเป็นบุตรสาวของพ่อค้าเศรษฐีที่ลี้ภัยมาจากอำเภอหมอกฟุ้ง ตำบลเมฆาเขตแดน พลัดพรากจากครอบครัว เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ตกอับ

นางเสยผมยุ่งเหยิงขึ้น เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ สวยน่ารัก ขนาดเท่าฝ่ามือ เช็ดคราบดินโคลนบนใบหน้าออก เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียน

“พี่ชายท่านนี้ พี่ชาย~”

นางดัดเสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย