บทที่ 12 - ดาบพิฆาตฮาร์ปี้

บทที่ 12 - ดาบพิฆาตฮาร์ปี้

◉◉◉◉◉

แลมเบิร์ตผิวปาก “ไม่เลวนี่ ท่านผู้เฒ่าบอกเจ้าทั้งหมดนี้หรือ”

“ไม่ใช่ ข้าอ่านจากหนังสือ หนังสือในปราสาทข้าอ่านหมดแล้ว”

“ตอนข้าอายุเท่าเจ้า ก้นข้าไม่เคยติดเก้าอี้เลย...” แลมเบิร์ตพลันถอนหายใจ “วอร์เดเฮ เขาเหมือนเจ้า ชอบอ่านหนังสือทั้งวัน ตอนนั้นพวกเรายังล้อเขาว่าควรจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยออกเซนเฟิร์ต ไม่ใช่เคียร์มอร์เฮน”

หลินเอินถามอย่างสงสัย “วอร์เดเฮ”

น้ำเสียงของแลมเบิร์ตพลันหนักอึ้ง “ศิษย์ฝึกหัดที่ฝึกพร้อมกับข้า... ตอนที่เราผ่านถ้ำไซคลอปส์ เขาหนีออกมาไม่ได้”

หลินเอินถอนหายใจ

“แลมเบิร์ต ข้าเสียใจด้วย”

“ไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว” แลมเบิร์ตตบแก้มตัวเอง ฝืนยิ้มอย่างพยายามสงบสติอารมณ์ “ตอนนั้นพวกเราว่ายน้ำข้ามทะเลสาบกันหมด เจ้าหนู เจ้าโชคดีแล้ว ข้ามีเรือเล็กอยู่ลำหนึ่ง เรานั่งเรือข้ามไปได้”

หลินเอินไม่ตอบ

แลมเบิร์ตหันกลับมามองเขาแล้วยิ้ม “เฮ้ เจ้าหนู อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ การพลัดพรากจากกันเป็นเรื่องปกติในวงการของเรา ข้าเห็นมาเยอะแล้ว เพียงแต่...”

“ข้าหวังว่าเจ้าจะรอดชีวิตนะ เจ้าหนู”

...

ตลอดทางที่เหลือ ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก

จนกระทั่งโรงเก็บเรือที่ทรุดโทรม และเรือเล็กที่ผูกไว้ที่ท่าเรือ ปรากฏขึ้นในสายตา

แลมเบิร์ตกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งขรึมขึ้น

“เดี๋ยวก่อน เจ้าได้ยินหรือไม่”

“ข้าได้ยิน และเห็นด้วย”

หลินเอินชักดาบเงินที่สะพายอยู่บนหลังออกมา ตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้

จากทิศทางของทะเลสาบที่อยู่ไกลออกไป มีเงาดำขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“เป็นฮาร์ปี้”

เช่นเดียวกับอสูรชนิดอื่นๆ ฮาร์ปี้ก็เป็นผลผลิตจากการเชื่อมต่อของห้วงมิติเช่นกัน

พวกมันชอบสร้างรังในพื้นที่ภูเขาที่รกร้าง เทือกเขาสีครามที่ห่างไกลผู้คนจึงเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยม

ฮาร์ปี้เคลื่อนไหวเป็นฝูง โดยปกติจะมีตั้งแต่ไม่กี่ตัวไปจนถึงยี่สิบตัว ถึงแม้จะขี้ขลาดและระมัดระวัง แต่ถ้ามีจำนวนมากกว่าศัตรู ก็จะโจมตีโดยไม่ลังเล

เช่นเดียวกับตอนนี้

ฮาร์ปี้หลายตัวที่วนเวียนอยู่เหนือทะเลสาบ พบนักล่าอสูรสองคนที่อยู่บนบกไม่ไกลนัก

พวกมันสื่อสารกันด้วยเสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ จากนั้นก็แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าหาหลินเอิน อีกกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าหาแลมเบิร์ต

“ถอยไป เจ้าหนู”

แลมเบิร์ตตะโกนลั่น

เพื่อดึงดูดความสนใจของฮาร์ปี้

เขาจงใจเปิดเผยตัวเองในที่โล่ง

จากนั้นเขาก็จับดาบด้วยมือเดียว ยืนนิ่งอยู่บนพื้นราวกับหินโสโครก

จนกระทั่งฮาร์ปี้ที่พุ่งลงมาอยู่ใกล้เขามาก เขาจึงเปลี่ยนจากการจับดาบด้วยมือเดียวเป็นสองมือ

เกรอลต์พูดถูก

แลมเบิร์ตปากร้ายก็จริง

แต่ความสามารถของเขานั้นไม่ต้องสงสัยเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจับจังหวะ ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

เดิมที ฮาร์ปี้ใช้ความเร็วจากการพุ่งลงมาเพื่อโจมตีศัตรู

แต่กลับถูกแลมเบิร์ตใช้ประโยชน์

ก่อนที่กรงเล็บของฮาร์ปี้จะแหวกท้องของเขา เขาก็ฟันดาบผ่าไหล่และอกของฮาร์ปี้ไปก่อนแล้ว

อีกฝ่ายร้องเสียงแหลม เหมือนว่าวสายขาด ร่วงหล่นลงมา

แลมเบิร์ตกระโดดถอยหลัง ในขณะที่หลบฮาร์ปี้ที่กลิ้งลงมา มือซ้ายก็ทำท่าผนึกอาร์ดอย่างรวดเร็ว ต่อยออกไป โจมตีฮาร์ปี้อีกตัวที่ตามมา

ฮาร์ปี้ตัวนั้นยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ราวกับชนเข้ากับรั้วที่มองไม่เห็น กลิ้งตัวกลางอากาศหนึ่งรอบ หัวทิ่มลงพื้นอย่างแรง

ได้ยินเสียงดังกร๊อบ ฮาร์ปี้ตัวนั้นหัวและคอบิดเบี้ยวอย่างผิดปกติ

มันดิ้นรนอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง ไม่นานก็แน่นิ่งไป

เพียงชั่วครู่เดียว แลมเบิร์ตก็จัดการฮาร์ปี้ไปได้สองตัว

ฮาร์ปี้ไม่มีสติปัญญามากนัก แต่สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิต ทำให้ฮาร์ปี้สองตัวที่เหลือที่ล้อมแลมเบิร์ตอยู่ มีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ฮาร์ปี้ตัวหนึ่งหันหลังบินหนีไปทันที บินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนอีกตัวหนึ่งกลับบินวนเป็นครึ่งวงกลม พยายามจะลอบโจมตีแลมเบิร์ตจากด้านหลัง

เหรียญตรานักล่าอสูรสำนักหมาป่าที่หน้าอกของแลมเบิร์ต ในตอนนี้พลันสั่นอย่างรุนแรง

แลมเบิร์ตไม่ได้หันกลับมา แต่ขยับตัวไปด้านข้าง หลบการลอบโจมตีจากด้านหลังของฮาร์ปี้ตัวนั้นได้

จากนั้น ดาบเงินในมือก็สาดประกายเย็นเยียบ

วินาทีต่อมา

ร่างของฮาร์ปี้และหัวของมันก็กลิ้งลงบนพื้นแยกจากกัน

มองดูฮาร์ปี้ที่หนีไปตัวนั้น เมื่อแน่ใจว่าไล่ตามไม่ทันแล้ว แลมเบิร์ตก็ยอมแพ้

ในขณะที่เขากำลังจะไปช่วยหลินเอิน เขาก็พบด้วยความประหลาดใจว่า

การต่อสู้ทางฝั่งของหลินเอินก็จบลงแล้วเช่นกัน

...

เมื่อแลมเบิร์ตบอกให้หลินเอินถอยไป หลินเอินก็ทำตามที่แลมเบิร์ตบอก

เขาไม่ได้กลัว และไม่ได้คิดจะหนี

แต่เพื่อที่จะนำฮาร์ปี้ไปยังสมรภูมิที่เหมาะกับนักล่าอสูรมากกว่า

เนื่องจากโครงสร้างร่างกายของฮาร์ปี้แตกต่างจากมนุษย์ ดังนั้นพวกมันจะใช้ความสามารถในการบิน พุ่งลงมาโจมตีศัตรูอย่างรวดเร็ว แล้วบินกลับขึ้นไปบนฟ้า

และถ้าพวกมันลงมาบนพื้น ก็จะกลายเป็นเงอะงะเหมือนแม่ไก่

ไม่ไกลจากโรงเก็บเรือมีป่าเล็กๆ อยู่

หลินเอินใช้การม้วนตัวแทนการถอยหลัง ถอยเข้าไปในป่าเล็กๆ นั้นอย่างรวดเร็ว

ในบรรดาฮาร์ปี้ที่ตามมา มีตัวหนึ่งเลี้ยวไม่ทัน ปีกชนกับต้นสนสูงใหญ่ต้นหนึ่ง

เสียการทรงตัวในทันที

ด้วยท่าทางที่น่าเกลียดเหมือนสุนัขกินอุจจาระ มันก็ร่วงหล่นจากฟ้าลงมา

เมื่อมันลุกขึ้นมา ร่างหนึ่งก็ได้เข้ามาอยู่ตรงหน้ามันแล้ว

ดาบเงินยกสูง แล้วฟันลงไปอย่างแรง

ฉัวะ

เสียงอาวุธคมกริบฟันเข้าเนื้อดังขึ้น

ดาบเงินฟันเข้าที่หัวของฮาร์ปี้ เกือบจะผ่ากะโหลกของมันออกเป็นครึ่งซีก

เขาเหยียบลงบนหน้าอกของอสูร ในขณะที่เตะมันออกไป ก็ดึงดาบเงินที่เปื้อนเลือดออกมา

ในขณะนั้นเอง ด้านหลังก็มีลมเหม็นพัดเข้ามาอย่างกะทันหัน ราวกับกลิ่นศพเน่าเปื่อยผสมกับมูลนก

เขาไม่ได้คิดอะไร ร่างกายก็ม้วนตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ

จากนั้นมือซ้ายก็ทำท่าผนึกอิกนี ยิงเปลวไฟที่ยาวราวกับงูออกไปทางที่ตนเองเคยยืนอยู่

พลังของผนึกระดับชำนาญนั้นยังไม่เพียงพอ แต่โชคดีที่ขนของฮาร์ปี้เองทำหน้าที่เป็นเชื้อไฟ

กลิ่นไหม้โชยเข้ามาในทันที

ฮาร์ปี้ตัวหนึ่งถูกจุดไฟโดยตรง

ล้มลงบนพื้น ดิ้นรนไม่หยุด พยายามดับไฟบนตัว

ส่วนฮาร์ปี้อีกตัวหนึ่งเพียงแค่ปีกไหม้เล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้มันไม่สามารถกลับขึ้นไปบนฟ้าได้อีก

มันไม่คุ้นเคยกับการอยู่บนพื้นดิน การโจมตีที่งุ่มง่ามของมันต่อหลินเอินจึงถูกหลินเอินหลบได้ง่ายดาย

หลินเอินใช้ผนึกอาร์ดหนึ่งครั้ง ทำให้มันชะงักไปก่อน จากนั้นก็ตั้งท่าแทง

วินาทีต่อมา

เขาถีบพื้นอย่างแรง

ดินโคลนกระเด็น

ทั้งร่างพุ่งออกไปราวกับลูกศร

ส่งพลังทั้งหมดไปที่คมดาบเงิน แทงทะลุลำคอของฮาร์ปี้ตัวสุดท้ายได้อย่างง่ายดาย

กระแสความอบอุ่นไหลเข้าสู่ร่างกาย หลินเอินเรียกหน้าต่างสถานะออกมาเหลือบมอง

「แต้มคุณสมบัติ 0 (2%) → 0 (19%)」

[จบแล้ว]