ตอนที่ 102: กลับ (1)

แองเจเล่รีบกลับไปที่เมืองมอส สถานที่นี้ยังคงเงียบอยู่ไม่มีใครอยู่บนถนนและตรวจไม่พบการเคลื่อนไหวแม้แต่จุดเดียวจากอาคาร

หมอกปกคลุมถนนอยู่ขณะที่แสงอาทิตย์ไม่สามารถทะลุผ่านพวกมันได้ แองเจเล่เดินช้าๆตรงกลางถนนมองไปทุกทิศทุกทาง

แองเจเล่มั่นใจว่าผู้คนยังไม่ตื่นแต่เขาไม่ได้ยินอะไรเลย มีนกเรเวนบินลงบนหลังคาของอาคารหลังหนึ่ง มันยืนอยู่ที่นั่นจ้องไปที่แองเจเล่อย่างเงียบๆด้วยดวงตาสีแดงของมัน

นกเรเวนไม่ได้ร้องอะไรเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่น แองเจเล่มองไปที่มันชั่วครู่ก่อนที่จะเดินไปที่โรงแรม

แอ๊ดดด

แองเจเล่เปิดประตูทันที ในขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปเขาก็ขมวดคิ้ว

ข้างๆอาคารมีรถม้าจอดอยู่ที่นั่นสามคันและม้ายังคงนอนอยู่ คนขับรถม้าทอมเอนตัวนอนอยู่ข้างรถม้า เขากำลังนอนกรน

แองเจเล่ตัดสินใจที่จะไปตรวจสอบเขาก่อน เขาปล่อยมือจากลูกบิดประตูและเดินไปหาทอม เขาก้มตัวลงและเริ่มเขย่าไหล่ของทอม

"เฮ้ทอม ตื่นๆ" แองเจเล่ยังคงเขย่าไหล่ของทอมและหยิกไปที่ของเขา

"อา...." ทอมครางและค่อยๆลืมตา "นายท่าน.....เกิดอะไรขึ้น"

"เราต้องไปแล้ว" แองเจเล่ลดเสียงของเขาลง เขาลุกขึ้นยืนแล้วหยิกไปที่หูของม้าเพื่อปลุกพวกมัน

"ธุระที่นี่เสร็จแล้วหรือนายท่าน" ทอมยังคงพยายามที่จะคิดให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่คิดมากเกินไป "ข้าจะเริ่มเตรียมตัวทันที"

"ผู้คนในเมืองนี้กำลังหลับอยู่ เราต้องออกจากสถานที่นี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีบางอย่างที่มันไม่ถูกต้อง" แองเจเล่รู้สึกอึดอัดแต่เขาก็คิดไม่ออกว่าอะไรมันผิดปกติ

แองเจเล่นึกถึงวันที่เขามาถึงเมืองนี้ ผู้คนในโรงแรมมีเพียงคนที่เขาพบและทอมคอยดูแลทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา ซีโร่ตรวจพบการเคลื่อนไหวในบ้านดังนั้นแองเจเล่ดังนั้นแองเจเล่จึงมั่นใจว่าเป็นมนุษย์ แต่วันนี้มันต่างออกไป

ทอมเดินเข้าไปในโรงแรม แองเจเล่บอกเขาว่าคนอื่นๆกำลังหลับอยู่แต่สถานที่แห่งนี้เงียบเกินไป เขากระวนกระวายใจจากเรื่องนี้ขณะที่เขาเริ่มไปเตรียมเสบียงสำหรับเดินทาง

แองเจเล่เดินรอบสนามและตรวจสอบรถม้า เขาไม่พบอะไรแปลกๆ เขาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่นๆในสวน

'พวกเขาตายแล้วใช่ไหม'

ประตูอื่นๆจะทำให้เขาไปพื้นที่อื่นดังนั้นแองเจเล่จึงไม่มีเวลาตรวจสอบมัน เขาตัดสินใจโดยอาศัยการวิเคราะห์ของซีโร่และเชื่อว่าเขาเลือกตัวเลือกที่ถูกต้องซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาขอให้หลานสาวของเมสซี่ติดตามเขา เดเลนย่าได้รีบออกไปดังนั้นแองเจเล่จึงไม่รู้ข้อมูลใดๆจากเธอ มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอนักรบก้ามปู

แองเจเล่ส่ายหัว ไม่ว่าจะกรณีใดเขาก็จะไม่กลับไปที่นั่น เขาเดินออกจากสนามตั้งใจที่จะตรวจสอบผู้อยู่อาศัยคนอื่นๆ

ด้านซ้ายของโรงแรมมีบ้านไม้ล้อมรอบไปด้วยรั้วไม้ มันดูเหมือนว่าบ้านสร้างมานานแล้วเพราะมันดูเก่า

มีรั้วปิดแต่แองเจเล่กระโดดข้ามไปอย่างง่ายดายและเข้าไปที่สนามข้างหน้า สนามเต็มไปด้วยวัชพืชราวกับว่าเจ้าของไม่ได้จัดการมานาน

แองเจเล่เดินไปช้าๆที่ประตูและผลักอย่างระมัดระวัง

แอ๊ดดด

ประตูเปิดช้าๆและมีควันสีดำกลับไปที่ปลายนิ้วของแองเจเล่ เขากัดกร่อนล็อคโดยใช้พลังงานเชิงลบ อย่างไรก็ตามมันมีผลกับล็อคที่ไม่ได้ซับซ้อนเท่านั้น

แองเจเล่ได้กลิ่นเชื้อราในอากาศในขณะที่เขาเดินเข้าไปในบ้าน

"เดี๋ยว...." แองเจเล่ถอยกลับและไอหลายครั้ง

เขาใช้อนุภาคลมพัดฝุ่นออกไปทางประตู

หลังจากที่ฝุ่นออกไปและในที่สุดเขาก็เข้าไปในห้อง "อะไร เป็นไปได้อย่างไร" เขาตกใจ

บ้านว่างเปล่าไม่มีอะไรอยู่ข้างใน แองเจเล่เห็นโต๊ะไม้โต๊ะเดียวอยู่ตรงกลางของห้องและมีเก้าอี้หลายตัว มีธนูไม้ห้อยอยู่ที่กำแพงและมีเตาผิงที่ปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม

แคร๊ก

แองเจเล่ก้าวโดนช้อนและเขาก็เริ่มค้นหารอบๆ

เขามั่นใจว่ามีคนอยู่ที่นี่เมื่อตอนที่เขามาถึงที่โรงแรมครั้งแรก

แองเจเล่หรี่ตาและการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไป เขารีบหันกลับไปอย่างรวดเร็วและออกจากบ้านเพื่อตรวจสอบบ้านอื่นๆ

"เกิดอะไรขึ้น....." มีเหงื่อเย็นๆไหลที่หน้าผากของแองเจเล่ ร่างกายของเขาอุ่นขึ้นเนื่องจากวิ่งไปรอบๆแต่เขารู้สึกเย็นยะเยือกจากข้างหลัง

ในบ้านทุกหลังพวกเขาทั้งหมด......หายไป

ไม่มีคนอยู่รอบๆ แม้กระทั่งหนูสักตัวก็ไม่มีและเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่น ราวกับว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่

'คนเหล่านั้นอยู่ที่ไหน ข้าแน่ใจว่าซีโร่ตรวจพบพวกเขาก่อนหน้านี้' แองเจเล่กำลังตื่นตระหนก

แองเจเล่ยืนอยู่กลางเมืองที่ล้อมรอบไปด้วยหมอก ขนทั้งตัวของเขากำลังลุก

"เดี๋ยว...." แองเจเล่หายใจเข้าลึกๆและสงบใจลง เขาหันกลับไปและมุ่งหน้าไปที่โรงแรม

*************************

"ทอม" แองเจเล่ผลักประตูและเข้าไปในโรงแรม

"ทอมเร็วเข้าเราต้องรีบไป" เขาตะโกน

อย่างไรก็ตามสถานที่นี้เงียบและทอมไม่ได้ตอบกลับ แองเจเล่หยุดชั่วครู่เขาตระหนักได้ถึงความน่ากลัว

แองเจเล่ออกจากโรงแรมทันทีและรีบตรวจสอบรถม้า ม้ายังอยู่ที่นั่นและพวกมันร้องแต่เขาไม่พบทอม สถานที่นี้มีขนาดเล็กดังนั้นแองเจเล่จึงมั่นใจได้ว่าทอมจะได้ยินเขาถ้าเขาอยู่รอบโรงแรม

แองเจเล่ดึงมีดออกมาจับไว้แน่น เขารีบเดินไปที่สนามอย่างรวดเร็ว

ห้องครัวและร้านเสบียงอยู่ที่สนามหลังโรงแรมและแองเจเล่สงสัยว่าทอมกำลังเตรียมเสบียงอยู่ เขาเดินผ่านพุ่มไม้และไปถึงพื้นที่ว่างเปล่า

มีบ้านขนาดเล็กที่มีปล่องไฟอยู่ด้านบน มันเป็นห้องครัว แองเจเล่เดินไปรอบๆและตะโกนแต่เขาไม่พบร่องรอยของทอมแม้แต่น้อย

"บัดซบ" แองเจเล่สาปแช่ง เขารู้ว่าเขาต้องจากไป เขาคว้าทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสามารถทำได้และรีบกลับไปที่รถม้า

แองเจเล่กระโดดขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับและสะบัดสายบังเหียน

"ไป"

เขารีบออกจากโรงแรมอย่างรวดเร็วและรถม้าเริ่มเคลื่อนที่ไปตามถนน

"ทอมก็หายไปเช่นกัน...." แองเจเล่รู้สึกชาหนังศีรษะ "เขาคุยกับข้าก่อนหน้านี้...."

"สถานที่นี้เป็นภาพลวงตางั้นหรือ แต่ข้าพูดคุยกับเจ้าของและข้ากินอาหาร พวกมันเป็นของจริงอย่างแน่นอน ฝุ่นเคลือบเต็มเฟอร์นิเจอร์ในบ้านที่ข้าตรวจสอบและมันดูเหมือนว่าไม่มีใครแตะต้องพวกมันมาหลายปี...."

แองเจเล่ยังคิดอยู่แต่เขาสรุปไม่ได้ เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นแปลกประหลาดเกินไป

"เร็วขึ้น" แองเจเล่สะบัดสายบังเหียนอีกครั้งเพื่อเพิ่มความเร็ว

สิบนาทีต่อมา.....

แองเจเล่ออกจากเมืองมอส เขาผ่านถนนที่คดเคี้ยวและมุ่งหน้ากลับไปที่เส้นทางเดิมที่เขาเคยมา ลมหนาวได้พัดผ่านใบหน้าของเขาทำให้จิตใจของเขาสงบลง

เขาเริ่มมองเห็นต้นสนสูงที่ริมถนนและพื้นดินปกคลุมไปด้วยก้อนหินสีเทา แองเจเล่จำได้ว่าเขาพบกับกระรอกเมื่อเขาพยายามสัมผัสเห็ด

เขามองไปทางด้านซ้ายของถนน แองเจเล่ต้องการพบกระรอกอีกครั้ง ด้วยเหตุผลบางอย่างเขามีความปรารถนาที่จะพูดคุยกับสิ่งที่ยังมีชีวิตอยู่

รถม้าวิ่งตามถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่ออย่างช้าๆ หลังจากนั้นไม่นานแองเจเล่ก็ถึงพบกับกระรอกอีกครั้ง มันกำลังนั่งอยู่บนหญ้าและกำลังกัดลูกสน

"หยุด" แองเจเล่หยุดรถม้าและลงจากรถม้า เขาเดินตรงไปที่กระรอกอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ เจ้ามาที่นี่อีกครั้ง" กระรอกทักทายแองเจเล่และเงยหน้าขึ้น "เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าได้อะไรไหม"

แองเจเล่ฝืนยิ้ม "ใช่ ข้าได้สิ่งที่ข้าต้องการแล้ว"

เขาก้มตัวลงด้วยความรู้สึกที่โล่งใจเล็กน้อย

"ผู้เฒ่าแห่งป่าต้องการพบเจ้า เจ้าจะยอมรับคำเชิญหรือไม่" กระรอกถาม

"ผู้เฒ่างั้นหรือ"

"ใช่ ที่จริงแล้วเขาต้องการซื้อขนมที่เจ้าให้ข้าครั้งที่แล้ว เราอยู่ใกล้ถนนมากดังนั้นเราจึงพูดคุยกับพ่อค้าที่ผ่านมาได้ง่าย" กระรอกพูดเสริม

"ข้าไม่ได้มีขนมมากนัก...." แองเจเล่ลังเล

"ไม่เป็นไร ข้าแน่ใจว่าเจ้ายังมีเหลืออยู่" กระรอกโบกมือและพูด

"เอาล่ะ...." แองเจเล่รู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่พูดกับกระรอก

"ตามข้ามา" กระรอกถือลูกสนในมือและเริ่มวิ่งไปทางป่า

"แล้วรถม้าของข้าล่ะ" แองเจเล่ถาม

"เพื่อนของข้าจะดูแลให้เจ้าเอง" กระรอกชี้ไปที่รถม้า

แองเจเล่หันกลับไปและเห็นกระรอกสีดำโบกมือบนหลังคาของรถม้า

"อัลเล็น รักษาตัวด้วย" กระรอกสีดำโบกมือ

ตุ้บ

อัลเล็นโยนลูกสนของเขาไปทางรถม้าและมันโดนหัวของกระรอกสีดำ

"เจ้าทำงานของเจ้าไป" อัลเล็นปรบมือ "เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

แองเจเล่ยิ้ม "นั่นเป็นชื่อของเจ้างั้นหรือ"

"นั่นคือชื่อเล่นของข้า" อัลเล็นยักไหล่

พวกเขาหายตัวไปในป่าอย่างรวดเร็ว

"อัลเล็น เราทำเสร็จแล้ว" กระรอกสีดำตะโกนจากข้างหลัง "น้องสาวของข้าด้วย ข้าจะไม่ยอมให้เธอคุยกับเจ้าอีกต่อไป"

***************************

แองเจเล่ตามอัลเล็นไปถึงทะเลสาบหลังจากที่ผ่านป่า

มีหมอกหนาที่ทะเลสาบสีเขียว มันเยอะมากจนแองเจเล่มองไม่เห็นอีกฟากหนึ่งของทะเลสาบได้

มีท่าเรือไม้สีน้ำตาลติดกับทะเลสาบ แองเจเล่มองเห็นขายาวที่อยู่ภายใต้ผิวน้ำ ท่าเรือดูเหมือนกับสะพานที่ทอดไปกลางทะเลสาบ

แองเจเล่พูดไม่ออกหลังจากที่เห็นว่าอะไรอยู่สุดท่าเรือ มันเป็นแมวที่ยืนด้วยขาหลังของมัน แมวเอามือไปไว้ที่หลังและพึมพำอะไรบางอย่าง นอกจากนี้ยังมีคันเบ็ดอยู่ข้างหลังเท้า ฉากแปลกๆนี้ทำให้แองเจเล่คิดว่าแมวได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดของชีวิต