บทที่ 79 เปิดฝาเมื่อทำอาหารเสร็จ !

บทที่ 79 เปิดฝาเมื่อทำอาหารเสร็จ !

แม้ว่าปัจจุบันมันจะถูกรอบไปด้วยเปลวไฟ แต่ตัวหม้อกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งสิ้น

'หื้ม ? กลิ่นดี ! หม้อนี้ต้องเคยกลั่นสมุนไพรจำนวนมากมาแน่ ๆ !'

เจี๋ยเหยียนผู้ซึ้งไม่เคยสังเกตหม้ออย่างจริงจังแต่แรก ตอนนี้เลยมองไปด้วยความสนใจ

"พี่ใหญ่เป๋ย หม้อนี้สวยจริง ๆ จะเป็นอะไรไหมถ้าให้เป็นของขวัญกับน้องสาวคนนี้ ?"

เจี๋ยเหยียนพูดออกมาง่าย ๆ ด้วยดวงตากลมโตที่เปิดกว้างของเธอ มองไปที่เป๋ยวูเจี๋ย

"ได้ส- ไม่ ! ฉันให้เธอไม่ได้ ! นี่เป็นของที่สืบทอดกันมาในตระกูล ฉันให้เป็นของขวัญเธอไม่ได้หรอกสาวน้อย ถ้าเธอชอบมัน พี่ชายคนนี้จะพาเธอไปซื้อแบบที่เหมือนกับของฉันเมื่อเรากลับไป ตกลงไหม?"

'ขนาดตอนเด็กยังขนาดนี้ ถ้าโตขึ้นไปจะขนาดไหนกัน ?'

เป๋ยวูเจี๋ยรู้สึกถึงเหงื่อเย็น ๆ ที่วิ่งผ่านหลังเขา เขาเกือบจะหลงเสนห์ของเจี๋ยเหยียนแล้ว มันเกือบทำให้สูญเสียตัวของตัวเองแล้วยกสมบัติของตระกูลชิ้นนี้ให้เธอ !

"แต่หนูชอบมันจริง ๆ นะ พี่ชาย ให้เธอไม่ได้หรอ .. ปิ๊ง ๆ ?" เจี๋ยเหยียนอ้อนว้อนด้วยเสียงที่น่ารักที่สุดของเธอ

"ไม่มีทาง หม้อนี้เป็นของที่สืบทอดกันมาหลายต่อหลายรุ่นในตระกูล ถ้าฉันให้เธอไปมันจะกลายเป็นตราบาปของตระกูล และมันจะทำให้บรรพบุรุษต้องเสื่อมเสีย !"

เป๋ยวูเจี๋ยกล่าวออกมาถึงสิ่งที่เขาเชื่อ

'เห้อ เห้อ สาวน้อยถึงเธอจะทำท่าน่ารักต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ มันดูออกง่ายจะตาย เธอคิดว่าฉันมีชีวิตอยู่รอดถึงทุกวันนี้ได้ยังไง ? นายท่านผู้หล่อเหลาคนนี้ถูกบังคับให้ฝึกฝนมาอย่างน้อยจนเกือบที่จะหิวโหยจนตาย อย่าคิดว่าเล่เหลี่ยมห์ของเธอจะหลอกนายท่านคนนี้ได้'

เป๋ยวูเจี๋ยไม่ได้สนใจเจี๋ยเหยียนเลย ตอนนี้คิดว่าเขาจะแต่งงานกับเธอได้จริง ๆ งั้นเหรอ ถ้าเขาแต่งงานกับเธอจริง ๆ เขาไม่ต้องยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขาให้เธอเพียงแค่ต้องการหัวใจของเธอเท่านั้น ส่วนชีวิตเขาก็กลับไปกินหญ้าหลังจากนั้นนะเหรอ ?

'จี้ เขาไม่ตกหลุมพลาง บางที ฉันน่าจะหาโอกาศจัดการเขาแล้วขโมยหม้อไป ?'

ในเมื่อวิธีการทำตัวน่ารักใช้ไม่ได้ผล เจี๋ยเหยียนก็คิดถึงวิธีอื่นเพื่อให้ได้หม้อมา

ยิ่งเธอคิดมากเท่าใด ดวงตาของเจี๋ยเหยียนก็สว่างไสวขึ้นเมื่อเธอมองไปที่หัวของเป๋ยวูเจี๋ยด้วยความตั้งใจอันชั่วร้าย

"เอ๊ะ ?"

เป๋ยวูเจี๋ยรู้สึกหนาวไปถึงสันหลัง ราวกับว่ากำลังจะมีบางอย่างร้าย ๆ เกิดขึ้นกับเขา

'บางทีฉันอาจจะระแวงไปเอง ...'

หลังจากมองไปรอบ ๆ ด้วยตวามกลัว เขาก็กลับมาดูหม้อน้ำเพื่อทำอาหารต่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เกิดอักษรรูนประหลาด ๆ ด้านข้างของหม้อ มันเริ่มขยับเคลื่อนไหวไปมาราวกับว่ามันกำลังมีชีวิต !

ภาพเงามากมายปรากฏขึ้นรอบ ๆ หม้อ มันมีจำนวนนับไม่ถ้วนดูคล้ายกับโซ่ที่หมุนไปรอบ ๆ หม้อ !

กลิ่นหอมค่อย ๆ ลอกออกมาจากหม้อ มันแผ่กระจายไปออกมาด้านนอกไปทั่วพื้นที่ !

"ว้าว มันหอมมาก !"

"หม้อนี้ราวกับว่าเป็นหม้อเวทมนย์จริง !"

"บัดซบ ฉันกำลังกินอะไรอยู่เนี่ย ?"

ศิษย์น้องคนหนึ่งปาเนื้อสัตว์อสูรในมือเขาออกไปทันที ที่ได้กลิ่นหอมนี้

เนื้อสัตว์อสูรนี้ถูกแปรรูปออกมาให้เป็นเนื้อแห้ง มันจะไปเทียบกับไข่ของสัตว์อสูรระดับ 3 ในหม้อลึกลับนี้ได้อย่างไร ?

ศิษย์หลายคนไม่สามารถหยุดสูดกลิ่นหอมเข้าไปในจมูกตนได้ นอกจากความหิวโหยที่เพิ่มขึ้นแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีกเลย

เหล่าศิษย์หลายคนมองไปที่เป๋ยวูเจี๋ยด้วยสายตาคาดหวังของพวกเขา แต่เป๋ยวูเจี๋ยทำเพียงแค่หันหน้าไปอีกทางราวกับว่าเขามองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

'มันไม่เพียงพอต่อตัวฉันเองหรอก เอาไว้ฉันจะแบ่งส่วนอื่น ๆ ให้ในครั้งต่อไปละกัน' เป๋ยวูเจี๋ยคิดอย่างมืดมน

ไม่กี่นาทีต่อมาตัวอักษรแปลก ๆ รอบ ๆ หม้อก็หายไปและไฟจากหินไฟก็ค่อย ๆ เบาลง

"อึก !"

กลิ่นหอมเพิ่มขึ้นไปรอบ ๆ หม้อ จนศิษย์ทั้งหลายไม่สามารถหยุดกลืนน้ำลายตัวเองได้

"โฮกก !"

"แง๊ววว !"

"กร๊าสสสส !"

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังออกมาทั่วทุกทิศทุกทาง พร้อมกับเสียงกระแทกของต้นไม้และหิน

"ไม่ดีแล้ว ! นี้มันฝูงสัตว์อสูร !"

"สวรรค์ ! พวกมันมาทำอะไรกันที่นี่เยอะขนาดนี้ ?"

ศิษย์บางคนเริ่มตื่นตระหนก

"บัดซบ ! ไม่ต้องห่วง แถวนี้มันมีสัตว์อสูรระดับ 1 เท่านั้น มันจะมีแค่ระดับ 2 น้อยนิด !"

เป๋ยวูเจี๋ยคำรามในลำคอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้หม้อนี่ทำอาหารจากไข่สัตว์อสูรระดับ 3 เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีเรื่องวุ่นวายตามมาขนาดนี้กัน ?

"สาวน้อย ไปซ่อนตัวแล้วอย่าออกมาเด็ดขาดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม !" เป๋ยวูเจี๋ยออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

"อือ อือ"

เจี๋ยเหยียนพยักหน้าอย่างแรงราวกับลูกไก่ตัวน้อยกำลังจิกข้าวโพดกิน เธอรีบมุดเข้าไปซ่อนตรงกลางกลุ่มทันที

"กรร !"

หมาป่าสีเทาพุ่งออกมา มันมองไปที่หม้อใบใหญ่ ไข่ของสัตว์อสูรระดับ 3 เป็นสิ่งที่เหมาะกับมันมาก

ทันใดนั่น สัตว์อสูรอีกหลายตัวก็โผล่ขึ้นมาปะทะกับฝูงมนุษย์ ถึงแม้ว่ากลุ่มของเป๋ยวูเจี๋ยจะน้อยกว่าฝูงสัตว์อสูรในเรื่องจำนวน แต่ในเรื่องพลังต่อสู้นั้นพวกเขาไม่ได้อ่อนแอกว่าเลย ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันและยังไม่รู้ว่าฝ่ายใดจะชนะได้

'กลิ่นหอมจัง ! มันน่าจะสุกแล้ว ใช่ไหม ?'

เจี๋ยเหยียนสูดอาหาศเข้าไปและรีมฝีมือของเธอ เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับว่าเป็นหนูแฮมสเตอร์

'อ่า เพลิดเพลินไปกับอาหารชั้นยอดในขณะที่มองการแสดงโชว์ที่ดีแบบนี้ คือความบันเทิงที่ดีจริง ๆ ! อืม ไหนดูสิ ต้องทำแบบนี้' เจี๋ยเหยียนยิ้มอย่างฉลาดพร้อมกับแสงสว่างในตาของเธอ

"ฮ่อง !"

เจี๋ยเหยียนกระโดดไปข้างหน้าแล้วเปิดฝาออกมาจากหม้อ เกิดลำแพงสีทองคู่กับสีเขียวพุ่งไปสูงกกว่า 5 เมตร ในอากาศ !

สิ่งที่ไม่มีใครเห็นในขณะที่เกิดการระเบิดของลำแสงนั่นคือได้มีตะขอตกปลาหล่นลงมาจากฟากฟ้าในเวลาเดียวกัน

"โฮกก !"

"กว๊ากกก !"

เมื่อฝาที่ถูกปิดไว้เปิดออกมา ทำให้กลิ่นที่ไม่อาจต้านทานได้กระจายไปทั่ว มันหอมยิ่งกว่ากลิ่นก่อนหน้านี้ซะอีก มันได้ครอบคลุมพื้นที่อย่างกว้าง !

เมื่อสัตว์อสูรได้กลิ่นพวกมันก็เหมือนจะเริ่มบ้าคลั่ง พวกมันคำรามอย่างรุนแรงกว่าเมื่อครู่ ! ในเวลาต่อาเป๋ยวูเจี๋ยและคนที่เหลือก็ค่อย ๆ ถูกผลักให้ถอยไปข้างหลังอย่างช้า ๆ

พวกสัตว์อสูรทั้งหมดได้มองไปที่หม้อ สัญชาตญาณของพวกมันบอกว่าตราบใดที่มันสามารถกินของที่อยู่ในหม้อได้ มันจะสามารถก้าวไประดับต่อไปได้แน่นอน !

'บัดซบ ! อุปกรณ์ทำอาหารมันเปล่งแสงออกมาได้ด้วย ?'

เป่ยเฟิงเฝ้าดูด้วยความตกใจในขณะที่มองไปที่หม้อที่เกิดประกายแสงออกมาสองสีบนฟ้า ครั้งแรกที่เขาเห็นเขาคิดเกี่ยวกับแม่บ้านน้อยที่เปิดฝาเมื่อทำอาหารเสร็จ ! [1]

'มันต้องเป็นของดี ฉันต้องเอามันกลับมาให้ได้ !'

หลังจากที่ได้ก้าวมาถึงชาวประมงระดับ 2 เป่ยเฟิงก็สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในรัศมี 5 เมตรของตะขอ

เขายืนขึ้นอย่างตื่นเต้น เป่ยเฟิงเหวียงเบ็ดหยกขาวทันที มันทำให้ตะขอหล่นลงไปที่ขาใดขาหนึ่งของหม้อ !

'ได้แล้ว !'

เป่ยเฟิงแทบจะกระโดดออกมาด้วยความตื่นเต้น ใครจะสนว่ามันเป็นของใคร ? ตราบใดที่มันเป็นของดี เขาก็จะเอามันไปทุกอย่าง !

'บัดซบ ! ใครกล้าขโมยหม้อไปจากฉัน ?'

'หม้อน้ำของข้าาาา !'

เจี๋ยเหยียนและเป๋ยวูเจี๋ยรู้สึกตัวและตะโกนอย่างเสียงดังเมื่อมองไปที่หม้อที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปบนฟ้า

"ดิ๊ง !"

ทั้งสองรีบวิ่งให้เร็วที่เร็วเหมือนสายฟ้า พวกเขาคว้าไปที่ขาของหม้อ !

'เอ๊ะ ? แข็งแรงดีนี่' เป่ยเฟิงรู้สึกมึนงงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงที่ดึงกลับจากเขาของเบ็ดหยกขาว 'แต่แล้วมันยังไง ? คิดว่าจะสู้ฉันได้งั้นเหรอ ? ยาก !'

เป่ยเฟิงดึงเบ็ดขึ้นมาด้วยแรงทั้งหมดของเขา

หนึ่งจะต้องรู้ว่าคันเบ็ดนี้มีแรงลดน้ำหนักลงไปเช่น 10 จิน จะเหลือ 1 จิน แต่อย่างไรก็ตามเป่ยเฟิงนั้นครอบครองความแข็งแกร่งกว่า 10,000 จิน !

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถออกแรงได้ถึง 10,000 จิน แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะออกแรง 8,000 - 9,000 จินด้วยแรงทั้งหมดของเขา !

กล่าวอีกอยางก็คือ เป๋ยวูเจี๋ย และ เจี๋ยเหยียน ต้องการจะดึงหม้อกลับมาพวกเขาต้องใช้แรงมากกว่าถึง 100,000 จิน !

"อ๊าาา !"

"บัดซบ !"

ทั้งสองรู้สึกได้ถึงแรงกระตุก 2-3 ครั้ง ก่อนที่แรงที่ดึงหม้อขึ้นไปอากาศจะเพิ่มขึ้นมหาศาลจนพวกเขาไม่สามารถที่จะต้านมันได้อีกต่อไป !

หม้อปรุงอาหารขนาดใหญ่พวกเขาไม่สามารถยื้อมันได้อีกต่อไปแล้ว มันได้หลุดออกจากมือแล้วพุ่งขึ้นไปในท้องฟ้า !

"ในเมื่อแกได้หม้อไปแล้ว อย่างน้อยทำไมแกไม่ให้ไข่นั่นกับฉันนนน !"

เจี๋ยเหยียนตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

***

[1] ED/N : มันน่าจะเป็นเรื่องเล่าของจีนอะไรซักอย่าง ไม่รู้เหมือนกันครับ