บทที่ 80 ไข่ที่หล่นลงไป ...

บทที่ 80 ไข่ที่หล่นลงไป ...

หม้อขนาดใหญ่ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้นฟ้าลงมา แต่ทันใดนั้นไข่ก็ค่อย ๆ เอียงหล่นลงไป

'บัดซบ ! ไข่ของข้าาาาา !'

"อ๊า ! ไข่จ๋า !"

เป่ยเฟิงมองไปไข่ที่กำลังหล่นลงไปด้วยความเสียดาย ในขณะที่ดวงตาของเจี๋ยเหยียนสว่างขึ้นด้วยความสุขเมื่อเห็นไข่ตกลงมา

ทันใดนั่นตะขอก็เอียงทำให้ฝาที่ปิดหม้อที่อยู่ด้านบนนั่นหล่นลงไป

ไข่นกอินทรีจินเลียงนั้นมันมีความเหนียวอย่างมาก มันไม่เป็นอะไรเลยแม้ว่าจะตกลงมาจากที่สูงมาก ๆ

มันค่อย ๆ หล่นลงพื้นอย่างนุ่มนวลช้า ๆ

เจี๋ยเหยียนรีบวิ่งไปหาไข่ที่อยู่ห่างออกไป

"แก๊ง !"

"ป่า !"

แต่ก่อนที่เธอจะไปถึงไข่ แผ่นฝาหม้อเรียบ ๆ มันก็ค่อย ๆ หล่นลงมาทุบไข่ ! มันทำให้ไข่แตกเป็นชิ้น ๆ !

"อ๊าาา ! ฉันจะตายเพราะความโกรธ !"

เจี๋ยเหยียบแทบจะอ้วกออกมาเป็นเลือด เมื่อมองไปที่ซากไข่ที่ถุกทำลายเละเป็นชิ้น ๆ

"อย่าให้ฉันรู้ว่าแกเป็นใครนะ ไอ้คนเลวสาร !"

เจี๋ยเหยียบกรีดร้องด้วยความโกรธบนท้องฟ้า ก่อนที่จะหันไปรอบ ๆ แล้วต่อยไปที่สัตว์อสูรที่เหมือนวัว

"มอออ !"

กำปั้นของเธอดูเล็กมากเมื่อเทียบกับร่างขนาดใหญ่ของอสูรวัวตัวนี้ แต่เมื่อหัวของมันปะทะกับหมัดเล็ก ๆ มันถึงกับทำให้คอของมันเบี้ยวไปอีกทางในหมัดเดียว !

"อา ! อา ! อา ! อา !"

เป๋ยวูเจี๋ยระบายความโกรธของเขาใส่พวกสัตว์อสูร ตอนนี้เขาได้คลั่งไปแล้ว มันราวกับว่าเขาได้สูญเสียภรรยาให้กับศัตรูของเขา !

ถ้าเขารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้เขาจะให้เจี๋ยเหยียนตั้งแต่แรก อย่างน้อยเขาก็ยังได้รับความโปรดปรานจากเธอได้ มันยังดีกว่าถูกขโมยไปเฉย ๆ แต่ที่สำคัญคือกลับไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนขโมย !

ในตอนนั้น เป่ยเฟิงก็ค่อย ๆ ดึงหม้อออกมาจากบ่อน้ำก่อน ไข่มันหล่นลงไปพร้อมกับฝามันแล้ว ใครมันจะไปรู้ว่าไม่แน่ต่อไปอาจจะเป็นตัวหม้อที่หล่นไปก็ได้ ?

หม้อที่สูง 1.5 เมตรก็ปรากฏขึ้นมาจากบ่ออย่างรวดเร็ว

เป่ยเฟิงดึงมันออกมาแล้วนำไปตั้งไว้ที่ลานกว้าง

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 3 หม้อปรุงสมุนไพรชั้นยอด ! (ชุดเซตที่ไม่สมบูรณ์ หม้อนี้ถูกใช้กลั่นยาและสมุนไพรนับไม่ถ้วน เมื่อเวลาผ่านไปแก่นแท้ของสมุนไพรก็ได้ถูกดูดซึมโดยหม้อเพื่อที่จะทำให้อัตราการกลั่นสำเร็จเป็นสองเท่า เมื่อปรุงยาสมุนไพรระดับ 4 ขึ้นไป) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 3,000 ! ขาดประสบการณ์เพื่อก้าวไปถึงชาวประมงระดับ 3 : 96,900 !"

"เอ๊ะ ? ไม่ใช่หม้อทำอาหาร ?"

เป่ยเฟิงคาดไว้ว่านี้น่าจะเป็นหม้อทำอาหารที่น่ากลัวมาก แต่กลับเป็นว่าเขาได้หม้อสมุนไพรมาแทน

'ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้วิธีกลั่นเม็ดยา แต่อย่างน้อยมันก็ใช้ทำอาหารได้เหมือนกัน ไม่อย่างงั้นทำไมคนพวกนั้นถึงเอามาทำอาหารละ ?'

เป่ยเฟิงนึกถึงเบ็ดก่อนจะให้มันหายเข้าไปในร่าง แล้วเดินลงไปที่ห้องใต้ดินอย่างตื่นเต้น เขาตัดตัดเนื้อชิ้นใหญ่ ๆ ของซาราแมนเดอร์ยักษ์ออกมา

เขานำเนื้อไปแช่ไว้ในหม้อที่ได้เติมน้ำร้อนไว้รอแล้ว แล้วใส่เกลือลงไปเพื่อเอาสิ่งสกปรกบนผิวของมันออกก่อน จากนั้นค่อยโยนเนื้อลงไปในหม้อน้ำพร้อมกับนำฝาปิดกระทะใบใหญ่ของเขามาวางไว้บนปากหม้อ ช่วยไม่ได้ใครขอให้ฝาหม้อของมันหล่นลงไปละ ?

"ลึกลับที่ 2 กับ 3 มานี้ ขอแรงหน่อย" เป่ยเฟิงมองหาทั้งสองแล้วตะโกนออกมา

"บัดซบ ทำไมต้องเป็นพวกเราสองคนอีกแล้ว ?" ลึกลับที่สองบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ

"มันไม่มีใครอยู่แถวนี้ หรือนายกล้าที่จะเอาหน้าที่พวกนี้ไปให้กับอีกสองคนนั่น ?" ลึกลับที่ 3 กล่าวอย่างขมขื่นในขณะที่รีบเดินไปหาเป่ยเฟิง

เมื่อมองถึงหม้อน้ำใบใหญ่ที่อยู่ตรงลานกว้าง ทำให้ทั้งสองคนต้องมองด้วยความแปลกใจ ก่อนที่จะค่อย ๆ สงบแล้วไม่สนใจว่ามันมาได้ยังไง

ไม่ว่ายังไง บอสของเขาก็เป็นพวกแปลก ๆ อยู่แล้ว เขาชอบเอาอะไรที่แปลก ๆ โผล่ออกมากลางอากาศ มันจึงไม่น่าตกใจมากนักว่าหม้อนี้มาได้ยังไง

"ลึกลับที่ 2 ไปเอาฟืนมาใส่ ส่วนลึกลับที่ 3 ไปเอาน้ำสะอาดจากในบ่อน้ำมาเทลงใส่หม้อ"

เป่ยเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาดใต้ต้นไทร แล้วสั่งออกมาราวกับว่าเขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังกดขี่ข่มเหงลงโทษคนในหมู่บ้าน

"แล้วบอสอะ ? บอสจะทำอะไร ?"

ลึกลับที่ 2 กล่าวออกมาเบา ๆ

"ฉัน ? ไม่เห็นงั้นหรอว่าฉันกำลังดูแลพวกนาย ?"

เป่ยเฟิงกล่าวออกมาด้วยเสียงประหลาดใจราวกับว่าที่เขาทำอยู่มันถูกต้องและเป็นเรื่องธรรมดา ๆ จากนั้นเขาก็นอนลงไปอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไทร

'ตามที่คิดไว้ บอสทุกคนแม่งมีผิวหน้าที่โคตรหนา..' ลึกลับที่ 2 คิดอย่างโกรธเคือง

"แต่ ..."

"ปัง !"

"โอ้ย ? แกจะตบฉันทำไม ?"

"หยุดยืนโง่เหมือนคนงี่เง่าแล้วมาทำงาน !"

เมื่อลึกลับที่ 2 กำลังบ่นอยู่คนเดียว ลึกลับที่ 3 ก็โผล่ออกมาด้านหลังแล้วตบไปที่หัวของเขา

"บัดซบ ! ฉันคือลึกลับที่ 2 ! คนที่อยู่อันดับต่ำกว่าฉันและมันชื่อลึกลับที่ 3 มันกลับกล้าตบฉัน !"

หน้าของลึกลับที่ 2 เปลี่ยนเป็นสีแดงในขณะที่หันไปตะโกนใส่ลึกลับที่ 3 พร้อมกับกำปั้นขนาดใหญ่ของเขา

แต่เมื่อเขาหันไปเขากลับเห็นลึกลับที่ 3 กระพริบตาและส่งสัญญาณให้เขาทางสายตา มันทำให้เขาเกิดสงสัยเล็กน้อย

'นี้มันเรื่องอะไร ? อย่าบอกฉันนะว่าลึกลับที่ 3 มัน ... มันมีงานอดิเรกแบบนี้ ? ถึงฉันจะไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของมัน ! แต่ความจริงที่ว่าที่นี่ไม่มีผู้หญิงอยู่เลยซักคน เพราะแบบนั้นมันก็เลยเหงาเกินไปใช่ไหม ? คงไม่ใช่ว่า ...'

ลึกลับที่ 2 รู้สึกได้ว่าประตูหลังของเขาสั่นอย่างรุนแรง ก่อนที่จะรีบเก็บของหนีหายไปเหมือนควัน

'หืม ? ไอ้งี่เง่านี้จะรีบไปไหน ?'

ลึกลับที่ 3 แสดงออกอย่างว่างเปล่าบนใบหน้าของเขา เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าภาพลักษณ์ของเขาในความคิดของลึกลับที่ 2 นั่นเปลี่ยนไปจากเดิมเรียบร้อย

ลึกลับที่ 3 ส่ายหัวก่อนที่จะหยิบถังน้ำแล้วโยนมันลงไปในบ่อน้ำ

ลึกลับที่ 3 เป็นคนฉลาดมาก เขาเข้าใจสถานะที่แท้จริงของเขาและท่องมันไว้ในใจเสมอ

แม้ว่าบอสของเขาจะไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลยตอนนี้ อีกทั้งได้สอนเทคนิคการหายใจลึกลับให้อีก แต่ลึกลับที่ 3 นั้นไม่เคยลืมเลย เกี่ยวกับเรื่องของลึกลับที่ 1 และที่พวกเขาเคยค้ามนุษย์มาก่อน !

เขากลัวว่าถ้าเขาทำอะไรให้เป่ยเฟิงไม่พอใจ เขาจะต้องเผชิญหน้ากับผลกระทบที่น่ากลัวจากบาปเก่าและบาปใหม่ที่ได้มารวมกันในครั้งเดียว

ปกติลึกลับที่ 2 จะรีบทำงานแล้วไปช่วยงานของลึกลับที่ 3 แต่ในตอนนี้เขากลับทำตัวห่างเหินจากลึกลับที่ 3 อย่างมาก แม้กระทั่งการมองไปที่ลึกลับที่ 3 ก็ต่างไปจากเดิม

"ทำไมแกไปยืนอยู่ตรงนั่น เพื่อ ? มาจุดไฟ !"

เป่ยเฟิงมองไปที่ลึกลับที่ 2 แล้วตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด

'บัดซบ พวกมันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายเพราะฉันทำอาหารให้กินในช่วงหลายวันมานี้ ?'

เป่ยเฟิงคิดอย่างมืดมน ดูเหมือนว่าเขาจะทำตัวใจดีมากเกินไปแล้ว

"แค่ก แค่ก"

ลึกลับที่ 2 นั่นเคยค้ามนุษย์มาก่อน เขาเคยทำทุกอย่างมาด้วยเองหมดแล้ว แต่ไม่ใช่การจุดไฟทำอาหาร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทำอาหารด้วยตัวเองเลย

แม้ว่าเขาจะพยายามอย่างหนัก แต่มันก็ไม่มีแม้แต่ประกายไฟให้เห็น ทั้งลานกว้างเต็มไปด้วยควันดำเต็มไปหมด ไม่มีใครรู้ว่ามันมาได้ยังไง

"ไป่เซียง มานี่ มาสอนลึกลับที่ 2 จุดไฟ"

เป่ยเฟิงพูดอย่างหงุดหงิด ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ วันนี้เขาคงไม่ได้กินซักที

"ได้ครับ"

ไป่เซียงเดินมาพร้อมกับหญ้าฟาง เขาใส่มันไว้ใต้หม้อจากนั้นก็ค่อย ๆ จุดไฟ แล้วค่อย ๆ วางซังขาดโพดไว้ตรงหญ้าแห้งก่อนที่จะเอาไปวางบนฟืนอีกที

"แก๊ก แก๊ก !"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา กลิ่นอันหอมหวานก็ลอยออกมาจากหม้อน้ำสมุนไพรในขณะที่น้ำซุปเริ่มเดือด

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป กลิ่นหอมก็มากขึ้น มากขึ้น อักษรรูนที่ด้านข้างหม้อน้ำก็เริ่มที่จะแหวกว่ายไปพร้อมกับไฟที่อยู่รอบ ๆ มัน

*******