บทที่ 78 มันมีปีศาจอยู่ในหัวใจของโลลิน้อยทุกคน

บทที่ 78 มันมีปีศาจอยู่ในหัวใจของโลลิน้อยทุกคน

ในเมื่อไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไม เป่ยเฟิงก็หยุดคิดเรื่องพวกนี้ เขากลับไปพยายามที่จะปรับเปลี่ยนท่าเคล็ดการหายใจด้วยแสงให้กลายเป็นเคล็ดการต่อสู้อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายเขาก็ถูกกดลงพื้นโดยแรงมหาศาลทุกครั้ง ไม่ใช่ว่าเป่ยเฟิงเป็นคนที่ชอบทำร้ายตัวเองโดยไม่มีเหตุผล แต่เพราะว่าเขาเพิ่งค้นพบหนทางของมันทุกครั้งเมื่อเขาพยายามทำความเข้าใจ แม้จะล้มเหลวทุกครั้งก็ตาม

ในเวลาเดียวกับ ร่างกายของเขามันก็ค่อย ๆ กลั่นตัวเองจากแรงกดดัน เซลล์ของเป่ยเฟิงค่อย ๆ ที่จะกระชับและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

'ก็ยังดี ถึงฉันจะสร้างเคล็ดการต่อสู้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยร่างกายของฉันมันปรับปรุงตัวของมันเองให้ดีขึ้นกว่าเก่า ...'

เป่ยเฟิงนอนอยู่บนพื้นพร้อมกับเหงื่อที่เต็มตัว

หลังจากที่ปรับลมหายใจได้แล้ว เขาก็ลุกขึ้นแล้วล้างตัวเองด้วยน้ำสองถังจากบ่อน้ำโบราณ

'หืมม ฉันน่าจะให้ลึกลับที่ 2 กับ 3 ไปซื้อเครื่องทำพลังงานแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้ เพื่อเอามาทำน้ำอุ่น มันไม่สะดวกจริง ๆ ที่ต้องอาบน้ำแบบนี้' เป่ยเฟิงคิดในขณะที่ถือถังน้ำไว้เหนือหัว

เป่ยเฟิงเดินไปที่บ่อน้ำอีกครั้ง จากนั้นก็คิดถึงเบ็ดของเขา เบ็ดคันยาวที่ทำมาจากหยกขาวก็ได้ปรากฏบนมือของเขา

'ชิ ชิ เบ็ดนี้มันสะดวกจริง ๆ !'

เป่ยเฟิงเดาะลิ้นของเขาในขณะที่เดินไปที่บ่อน้ำ

"โอ้ พระเจ้าและเทพทุกองค์ โปรดมองฉันแล้วช่วยฉันตกเคล็ดการต่อสู้ด้วย ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดการต่อสู้อะไรก็ได้ !"

เป่ยเฟิงสวดภาวนา เป็นที่ชัดเจนว่าเขาต้องการเคล็ดการต่อสู้สำหรับเขามากแค่ไหน

***

ลึกเข้าไปในเทือกเขาที่เต็มไปด้วยป่าในอีกโลก

เป๋ยวูเจี๋ย เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินนำเหล่าศิษย์น้องทั้งหลายเดินผ่านป่าทึบ กลุ่มคนพวกนี้เดินสบาย ๆ ราวกับว่าพวกเขากำลังเดินอยู่สนามหลังบ้าน แทนที่จะเป็นป่าที่แสนอันตราย

"พี่ใหญ่เป๋ย มีคนอยู่ในป่านี้จริง ๆ หรอ ?" โลลิที่อยู่กลางกลุ่มถามขึ้นมาในขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ

คนอื่น ๆ ก็มองไปที่เป๋ยวูเจี๋ยด้วยความคาดหวัง

"แน่นอน ! ถึงพวกเขาจะมีน้อย แต่พวกเขามีร่างกายที่แข็งแกร่งอย่างมาก พวกเขาสามารถจัดการอสูรระดับ 1 ได้ก่อนที่จะโตเป็นผู้ใหญ่ ถ้าพี่ชายคนนี้เจอพวกเขาซักคนละก็ พี่ชายคนนี้จะจับมาเป็นทาสให้เธอเอง" เป๋ยวูเจี๋ยนตอบกลับในขณะที่ม้วนผมของเธอแล้วกล่าวด้วยความรัก

เด็กสาวตัวเล็กคนนี้เป็นลูกสาวที่มีค่าที่สุดของประมุขนิกาย แม้ว่าเธอจะอายุ 12 แต่เธอก็มีพลังจิตวิญญาณที่สูงมากแม้ว่าจะอยู่ในท้องของแม่เธอ หลังจากที่เธอได้เกิดมา เธอก็ยังได้พวกทรัพยากรเพิ่มขึ้นมาอีก อีกทั้งเธอยังอาบน้ำด้วยสมุนไพรทุกวัน !

และเพราะเธอยังเด็ก แต่เป็นที่คาดหวังเนื่องจากมีการฝึกฝนที่สูง ภารกิจครั้งนี้ที่ถูกส่งออกมาจากนิกายนั้นจึงมีความอันตรายที่ต่ำมาก และอีกเหตุผลคือการพาเจี๋ยเหยียนมาเปิดประสบการณ์ของเธอ

เมื่อมองไปที่การแสดงออกบนหน้าของเจี๋ยเหยียน เป๋ยวูเจี๋ยก็ค่อย ๆ สงบลง

'หึ ตอนนี้เธอยังเด็กอยู่ แต่เธอก็ยังรูปร่างดีและบอบบาง ในอนาคตเธอจะต้องงามอย่างไร้ที่ติ !

ฮี่ฮี่ มันจะไม่เป็นไรถ้าเธออายุน้อยกว่าฉันเล็กน้อย ฉันต้องรอให้เธอผลิบานก่อน แล้วค่อยแต่งงานเมื่อเธอโตขึ้น ตราบใดที่เราได้เป็นสามี ภรรยากัน แล้วตำแหน่งประมุขนิกายคนต่อไปจะเป็นใคร ?'

เมื่อมองไปที่ตาของเป๋ยวูเจี๋ยน จะเห็นประกายไฟและแสงจากตาของเขาได้

"พี่ใหญ่เป๋ย หนูหิว ..."

เจี๋ยเหยียน ลูบท้องของเธอที่กำลังโกรธอยู่ด้วยท่าทางน่าสงสาร

'ไอ้โง่เอ้ย ทำไมแกไม่ฉี่ลงไปที่พื้นแล้วมองดูเงาที่สะท้อนตัวเอง ? แกคิดว่าแกจะทำอะไรกับฉันก็ได้ ? แกคิดว่าท่านย่าคนนี้ไร้เดียงสา อ่อนแอ และไร้กำลัง ?'

เจี๋ยเหยียน หัวเราะอย่างเยือกเย็นในใจของเธอ อย่างไรก็ตามภายนอกนั้นดูแสดงออกด้วยรอยยิ้มและดูไร้เดียงสา

"โอ้ เธออยากกินอะไรละ ? ฉันทำได้ทุกอย่างถ้าเธอต้องการ" เป่ยวูเจี๋ยไม่รู้ว่าเจี๋ยเหยียนคิดอะไร เขาจึงยิ้มตอบกลับให้เธอ

"หนูอยากกินข้อหมูคริสตัลในเยลลี่ !"

เศษน้ำลายไหลออกมาจากปากของเจี๋ยเหยียน เธอขยับลำคอด้วยความหวัง

"สาวน้อย เราไม่ได้อยู่ในเมืองชิงวู มันไม่มีข้อหมูคริสตัลที่นี่ ฉันจะทำเนื้อย่างให้แทน เอาไหม ?"

มุมปากของเป่ยวูเจี๋ยกระตุกอย่างแรง สายน้อยคนนี้เรื่องมากจริง ๆ !

อย่าพูดถึงความจริงที่ว่าพวกเขาอยู่ในเทือกเขารกร้างนี้ มันไม่มีเห็นแม้แต่เงาของหมูคริสตัล อย่าไปพูดถึงว่ามันจะมีขายเลย เป๋ยวูเจี๋ยเจ็บปวดในใจเมื่อคิดถึงราคาอาหารจานนี้ แค่ข้อหมูคริสตัลจานเดียว มันมีค่าเท่ากับทรัพยาการในการฝึกฝน 10 วันของเขา !

"หนูไม่ต้องการเนื้อย่าง~~ หนูขอเป็นไข่อินทรีสวรรค์ก็ได้ ครั้งสุดท้ายที่ยานเอ๋อทำให้ มันอร่อยมาก ๆ !"

เจี๋ยเหยียน มองอย่างคาดหวังไปที่เป๋ยวูเจี๋ย

'บัดซบ ! ถ้าไม่ใช่เพราะแกเป็นลูกสาวของประมุขนิกาย พ่อคนนี้จะสอนบทเรียนที่ดีให้เองในวันนี้ !'

เป๋ยวูเจี๋ยรู้สึกเลือดขึ้นคอ อินทรีสวรรค์คืออะไร ? มันคือสัตว์อสูรระดับสูงที่บินได้ ! อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่ประมูขนิกายเมื่ออยู่ต่อหน้าอินทรีสวรรค์แล้ว เขาก็เป็นได้แค่อาหารว่างของมันเท่านั้น

"สาวน้อย เอาแบบนี้เป็นไง ฉันจะต้มไข่นกอินทรีจินเลียงให้เธอเอง มันอร่อยมากยิ่งได้สูตรจากตระกูลฉันละก็ เธอจะต้องขอมันเพิ่มแน่ !"

เขาต้องไม่ปล่อยให้สาวน้อยคนนี้พูดต่อ ยิ่งเธอพูดความต้องการของเธอก็ยิ่งสูงขึ้น ไม่รู้ว่าใครกันที่เป็นคนสอนเธอให้พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้

เป๋ยวูเจี๋ยนรีบวิ่งออกไปทันทีก่อนที่เจี๋ยเหยียนจะคัดค้าน ทำให้คนที่เหลือได้แต่มองหน้ากัน

'อินทรีจินเลียง ? ลืมมันไปซะ ฉันจะปล่อยแกไปก่อนตอนนี้'

เจี๋ยเหยียนหัวเราะเบา ๆ และนั่งลงบนก้อนหินขนาดใหญ่ เธอแกว่งขาไปมาอย่างไม่หยุดย่อน

ชั่วโมงต่อมา เป๋ยวูเจี๋ยก็กลับมาพร้อมกับรอยขีดข่วนเต็มร่าง แม้แต่เส้นผมบางส่วนของเขาก็หายไป มันดูว่าเขาผ่านอะไรที่ยากลำบากมา

ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาคือไข่นกสีทองขนาดเท่าลูกแตงโมขนาดเล็ก !

"สาวน้อย ฉันกลับมาแล้ว ! ดู นี้คือไข่ของอสูรระดับ 3 !"

เป๋ยวูเจี๋ยนรีบเดินไปหาเธอพร้อมกับใบหน้าที่อ่อนโยนของเขา

"ว้าว ! พี่ใหญ่สุดยอดจริง ๆ !"

"สุดยอด ! นี่เป็นอสูรระดับ 3 จริง ๆ !"

"นอกเหนือจากพี่ใหญ่แล้ว ฉันคิดว่ามีแค่ผู้อาวุโสเท่านั้นที่ทำอะไรแบบนี้ได้ !"

เหล่าศิษย์น้องคนอื่น ๆ มองไปที่เป๋ยวูเจี๋ยและเอ่ยออกมา

'เอ๊ะ ? สาวน้อยคนนี้ดูไม่เลว ! ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อน ? เมื่อพวกเรากลับไป ฉันน่าจะลองชวนเธอมาพูดคุยกับเกี่ยวการใช้ชีวิตด้วยกันซักหน่อย ...'

เป๋ยวูเจี๋ยนบอกศิษย์น้องถึงความยากลำบากในการทำงานนี้ เขาพูดออกมาเบา ๆ แต่ดวงตาของเขากำลังจ้องมองไปที่ศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งที่รูปร่างดีใช้ได้

"แก๊ง !"

หม้อขนาดใหญ่ที่ทำจากเครื่องปั้นดินเผาโบราณ มันมีด้ามจับสองด้านข้าง ๆ และมีสามขา ได้ปรากฏออกมาจากอากาศแล้วหล่นลงพื้น

หม้อนี้ดูเรียบและกลมมาก มันถูกปกคลุมไปด้วยรูที่เป็นลวดลายแปลก ๆ อยู่ที่ตัวของมัน หม้อนี้แตกต่างจากหม้อทั่วไปที่ใช้ประกอบพิธีต่าง ๆ มันมีฝาปิดอยู่บนปากหม้อ

"หม้อนี้เป็นสมบัติของตระกูลฉันเอง มันถูกสืบทอดกันมาหลายรุ่น อาหารทุกอย่างที่ทำจากมันจะมีรสชาติที่อร่อยมาก ! แน่นอนว่าถ้าใส่น้ำเปล่าลงไปต้มในหม้อ มันก็จะมีรสชาติที่เย็นเหมือนน้ำหยก !"

เป๋ยวูเจี๋ยโอ้อวดแสดงสรรพคุณของหม้อต่อหน้าเหล่าศิษย์น้อง หม้อนี้เป็นหม้อที่ถูกสืบทอดกันในตระกูลของเขา มันมั่นใจได้เลยว่าอาหารที่ถูกปรุงในนั่นจะมีรสชาติที่อร่อยกว่าการใช้กระทะธรรมดา

หลังจากที่ผ่านไปหลายชั่วอายุคน เมื่อเป๋ยวูเจี๋ยได้รับมันมา เขาพบว่าอาหารที่เป็นส่วนผสมธรรมดา ๆ หากได้ทำอาหารในหม้อนี้ มันจะกลายเป็นอาหารที่มีคุณสมบัติเป็นยาที่แข็งแกร่งมาก !

ในความจริงแล้ว อาจบอกได้ว่าหากไม่มีหม้อใบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เป๋ยวูเจี๋ยจะสามารถบรรลุการการฝึกจนถึงปัจจุบันของเขาได้ !

"แก๊ง !"

เป๋ยวูเจี๋ยหยิบขวดน้ำที่เตรียมไว้พิเศษออกมาจากแหวนของเขาแล้วเทลงในหม้อ จากนั้นก็วางไข่นกอินทรีจินเลียงลงไปในน้ำพร้อมกับวางหินไฟไว้ที่ใต้หม้อ

"ฮ่อง !"

เปลวเพลิงเป็นประกายออกมาจากหินไฟทันทีที่มันถูกจุด มันได้ครอบคลุมรอบ ๆ ด้านนอกของหม้อ

หินไฟพวกนี้ไม่สามารถเทียบได้กับเชื้อเพลิงปกติ ผลึกพวกนี้มันได้มาจากส่วนที่ลึกที่สุดของภูเขาไฟที่มีอายุกว่า 10,000 ปี !

คลื่นอากาศร้อนแผ่กระจายไปรอบ ๆ คลุมพื้นที่ ศิษย์ที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่สามารถทนกับความร้อนนี้ได้จึงถูกบังคับให้ถอยออกมาก่อนที่จะหายใจได้สะดวก

*******