บทที่ 69 มื้ออาหารที่ต้องเสี่ยงชีวิต

บทที่ 69 มื้ออาหารที่ต้องเสี่ยงชีวิต

ไม่มีใครสนใจกับคนที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอ ในตอนนี้ลึกลับที่ 1 ยังคงแสดงท่าทางน่ารักอยู่

แต่สายของกลุ่มฝูงชนที่ได้มองไปที่ลึกลับที่ 1 นั่นไม่ได้น่ารักอีกต่อไป รอยยิ้มหวาน ๆ ที่แขวนอยู่บนหน้าของเธอมันเหมือนรอยยิ้มของปีศาจน้อยมาก !

"ที่รัก .."

ผู้หญิงที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ หันมามองชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอด้วยการแสดงออกอย่างเคร่งเครียดบนหน้าเธอ

"อะไร ?" ชายคนนั้นถามด้วยความไม่แน่ใจ

"อย่าเพิ่งมีลูกสาวเลย .. ฉันคิดว่าเป็นลูกชายดีกว่า"

ผู้หญิงเงยหน้ามองไปที่ลึกลับที่ 1 ในขณะที่ความต้องการเกี่ยวกับลูกน้อยที่เหมือนเธอนั่นถูกทำลายลงไป

"อืม เด็กผู้ชายก็ดี ลูกชายสามารถเลี้ยงดูเราจนแก่ได้"

ชายคนนั้นรู้สึกหนาวจนถึงกระดูก เมื่อเขามองไปที่รอยยิ้มอันน่ากลัวบนหน้าของลึกลับที่ 1

"พี่ใหญ่วัง !"

หลิวฉานรีบลุกขึ้น แต่ก่อนที่จะเขาเข้าไปช่วยวังยง เขาก็เห็นสายตาของลึกลับที่ 1 ที่มองมาที่ตัวเขามอง

'น่าเศร้า ! ปะ ปะ เปลี่ยนแผน .. มันไม่มีทางที่ฉันจะขยับจากตรงนี้ได้ ! ใช่แล้ว ถ้าฉันขยับ สถานการณ์ก็จะไม่เปลี่ยนไป ! ดีไม่ดีฉันอาจจะเป็นอีกคนที่ไปอยู่ใต้เท้านั่นด้วย ! '

หลิวฉานรู้สึกกลัว แล้วเขารีบกลับไปทั่นั่งเดิมอีกครั้ง

"บัดซบ ! แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใครกัน ? รีบปล่อยเขาได้แล้ว !"

ผู้ชายที่มากับวังยง เขาไม่เหมือนกับหลิวฉาน เขาเป็นคนที่ติดตามวังจงมานาน ! ถ้าเขาไม่ช่วยเจ้านายของเขาตอนนี้ เขาคงจะถูกเตะออกไปบ้านนอกก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกวันนี้แน่นอน !

'เมื่อเรื่องเป็นแบบนี้แล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากตาย แต่ถ้าฉันแสดงว่าซื่อสัตย์ให้เขาเห็น เขาจะต้องให้ความสำคัญกับฉันมากขึ้นในอนาคต !'

เฉิงยูกัดฟันของเขาในขณะที่เดินไปหาลึกลับที่ 1

"ลุง คุณอยากจะเล่นกับหนูด้วยใช่มั้ย ??"

ตาของลึกลับที่ 1 สว่างขึ้น มันเหมือนกับว่าเธอเพิ่งเจอของเล่นชิ้นใหม่ เธอเตะวังยงเหมือนสุนัขออกไปข้าง ๆ ก่อนที่จะกระโดดไปข้างหน้าเฉิงยู !

เมื่อกำปั้นของผู้ใหญ่กับสาวน้อยเช่นเธอปะทะกัน โดยปกติของผู้ใหญ่น่าจะมีแรงมากกว่า

"แกร๊ก"

แต่แน่นอนว่าคนอย่างลึกลับที่ 1 ไม่สามารถเอามาตราฐานของคนธรรมดามาวัดได้ เสียงกระดูกหักดังฟังชัด

กระดูกนิ้วของเฉิงยูแตกเป็นชิ้น ๆ เขาถูกส่งกระเด็นไป 2-3 เมตรข้างหลัง !

'บัดซบ ! มันโคตรเจ็บ !'

นี้เป็นความคิดในใจเพียงอย่างเดียวในขณะที่เฉิงยูล่วงลงไป

"แข็งแกร่งอะไรขนาดนี้ !"

"ของปลอมใช่ไหม ? พวกเขากำลังแสดงอยู่ใช่ไหม มันต้องมีสายเคเบิ้ลอยู่ข้างหลังพวกเขาสิ ?"

"นี้มันบ้ามาก ๆ !"

ดวงตาของทุกคนแทบจะออกจากเบ้า ถึงแม้ว่าเด็กสาวตัวนอยคนนี้จะแตกต่างจากคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่สามารถจินตนาการได้ว่าเด็กแบบเธอจะแข็งแกร่งมากแค่นี้ !

"น่าเบื่อ .. มีลุงคนอื่น ๆ อยากเล่นกับหนูไหม ?" ลึกลับที่ 1 พูดด้วยน้ำเสียงเสียใจ

'นรกเลือด ! ใครจะไปกล้าเล่นกับเธอกัน ? ใครก็ตามที่เล่นกับเธอ เขาคนนั่นต้องจบลงกระดูกหักไม่ก็หน้าที่เต็มไปด้วยฟกช้ำ !'

'บัดซบ นี้มีนเลวร้ายยิ่งกว่า 'อีกสามปี '... '

ทุกคนได้แต่คิดอยู่ในหัวตัวเอง ไม่มีใครกล้าพูดมันออกมา ไม่งั้นเขาจะต้องตกเป็นเป้าหมายแทน

ลึกลับที่ 1 มองไปรอบ ๆ ลานกวางด้วยสายตาเย็นชา ลูกค้าทุกคนรีบก้มหัวลงเมื่อเห็นสายตาของเธอที่มองมา หลังจากนั่นเธอก็เริ่มเบื่อที่นี่แล้ว เธอเห็นลึกลับที่ 2 กับ 3 ซ่อนตัวอยู่ในห้องข้าง ๆ

"เมื่อไหร่พวกนายจะออกมากัน ? มานี่แล้วเอาขยะสองถุงนี้ไปทิ้งได้แล้ว !"

"ฮี่ฮี่ เราไม่ได้อยากไปขวางเวลาเล่นของเธอซักหน่อย ..."

ลึกลับที่ 2 กับ 3 หัวเราะอย่างงุ่มง่าม ในขณะที่พวกเขาเดินออกมาจากที่ซ่อนอย่างหงุดหงิด พวกเขากลัวว่าเด็กสาวตัวน้อย ๆ จะหันมาเล่นงานพวกเขาแทน

"จี้ น่าเบื่อ .. ฉันจะกลับไปข้างใน ไปดู บูนี่แบร์ ดีกว่า"

ลึกลับที่ 1 กระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ เธอรู้ว่าลึกลับทั้ง 2 คนพูดโกหก แต่เธอก็หาเหตุผลที่จะจัดการพวกเขาไม่ได้ !

ลึกลับที่ 2 กับ 3 เมื่อได้ยินคำพูดของลึกลับที่ 1 พวกเขาก็รีบเอาขยะพวกนี้ไปทิ้งด้านนอกทันที

เป่ยเฟิงผู้ซึ้งอยู่ในห้องครัวได้สังเกตความวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดจากลึกลับที่ 1 ในลานกว้าง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะไปห้ามเธอ

ถึงพวกเขาจะเป็นลูกค้าสำหรับร้านอาหารของเขา แต่พวกเขากลับกล้าสั่งปิดร้านเขา ? ไอ้พวกนี้สมควรต้องโดนดี !

สำหรับลูกค้าคนอื่น ๆ พวกเขาหายใจได้สะดวกมากขึ้นเมื่อลึกลับที่ 1 เดินออกไป พวกเขายังคงรู้สึกถึงหัวใจกับถุงน้ำดีของพวกเขาที่สั่นทุกครั้งเมื่อเห็นปีศาจน้อย

"ทำไมฉันรู้สึกว่าเรามาเสี่ยงชีวิตเพื่อที่จะกินอาหารมื้อนี้ ?" บางคนถาม

"ฉันดีใจมากที่พวกเราไม่ได้ไปช่วยคน ๆ นั้น ไม่อยากงั้นเราอาจจะเป็นคนนี้ถูกโยนออกไปก่อนที่จะได้กินอะไรซักอีก"

"ลึกลับที่ 2 ลึกลับที่ 3 มาช่วยฉันเอาอาหารออกไป"

เสียงเป่ยเฟิงดังออกมาจากในครัว

ทุกโต๊ะจะมีจานอาหารขนาดใหญ่อยู่ 2 จาน และเมื่อเปิดมันออกมาก็จะมีควันเล็ก ๆ ลอยออกมาไปทั่ว ทำให้ทั้งลานกว้างเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของมัน

"ว้าว นี้มันอะไรกัน ? มันหอมมากเลย !"

"ฟิด ฟิด โอ้พระเจ้า มันหอมมากจริง ๆ ! ชื่อเสียงของร้านนี้สมควรแล้วที่จะได้รับมัน !"

ในขณะนั้น ทุกคนลืมความเศร้าและไม่พอใจต่อเป่ยเฟิงออกไปทันที ในความจริงแม้แต่ปัญหาชีวิตประจำวันของพวกเขาก็ถูกลืมไปหมด ตอนนี้มีเพียงอาหารสองจานใหญ่ตรงหน้าของเขาเท่านั้น !

หลังจากที่ดึงตัวเองกลับมาได้แล้ว พวกเขาก็ค่อย ๆ เปิดฝาอีกจานออก ในไม่ช้ากลิ่นหอมที่หนาแน่นกว่าเมื่อครู่ก็โผล่ออกมาจากจาน มันหอมยิ่งกว่าจานเมื่อกี้ !

อาหารทั้งสองจานนี้คือ ผัดซาราแมนเดอร์ยักษ์เคี่ยวซอส กับอีกจานเป็น ซาราแมนเดอร์ยักษ์ย่างเกลือ โดยเป่ยเฟิงได้สูตรทำทั้งสองอย่างนี้จากบนอินเทอร์เน็ต

สำหรับเขา การทำอาหารไม่เกี่ยวกับเทคนิค แต่มันเป็นความเพลิดเพลินและความมุ่งมั่นของพ่อครัวเมื่อตอนที่เขากำลังทำอาหาร

นอกจากนี้ คุณภาพของเนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์มันมีคุณภาพดีมาก ตราบใดที่เขาคิดว่าใส่เกลือได้พอดี และควบคุมไฟได้ดี มันจะไม่มีทางที่เนื้อจะไม่อร่อย !

"โอ้ พระเจ้า ! มันอร่อยมาก !"

มีคนตะโกนออกมาเมื่อพวกเขากินเนื้อเข้าปาก ตาของพวกเขาเปิดกว้างจนคนข้าง ๆ กลัวว่ามันจะหลุดออกมาได้ ความมึนเมาในรสชาติปรากฏบนหน้าของเขา

"เนื้อมันนุ่มและสดชื่นเหมือนกับว่าฉันกินพุดดิ้ง !"

เสียงหัวเราะออกมาจากลานกว้างเมื่อทุกคนได้ลิ้มรสอาหาร

'นี้คือเนื้ออะไร ? มันดูเหมือนเนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ แต่ผิวของมันแตกต่างกันเล็กน้อย ..' หม่าหมิงกำลังคิดในขณะที่เคี้ยวอย่างช้า ๆ

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ เขาได้ตระเวนท่องทั่วประเทศเพื่อชิมอาหารหลายชนิด แต่อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถบอกได้เลยว่านี้คือเนื้ออะไร

เนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ที่แตกต่างในจานนี้มันถูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เท่าลูกเต๋า มันไม่มีจุดเด่นอะไรที่สามารถบอกได้เลยว่าเป็นเนื้ออะไร

แต่ในขณะที่เขาหันหลังกลับไป หม่าหมิงก็แทบจะพ่นถ้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดออกมาด้วยความโกรธ ! ไอ้เด็กเวร วังฮู่ มันกำลังยัดเนื้อเข้าใส่ปากเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ! ตะเกียบของเขามันดูเหมือนเสือที่หิวโหยเหยื่อ ! เขากินอย่างดุเดือดและเสียงเบามากราวกับว่าเชลยศึกที่พยายามซ่อนอาหารจากผู้คุม !

หม่าหมิงรีบละทิ้งความคิดของเขา แล้วรีบหยิบเนื้อขึ้นมา

"เร่อ !"

หม่าหมิงวางตะเกียงลงด้วยความพึงพอใจ

การกระทำดังกล่าวเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมาจากหม่าหมิง จริง ๆ แล้วตราบใดที่เขาอยู่ข้างนอก เขาจะไม่มีทางที่จะทำให้ตัวเองอับอายด้วยเสียงเร่อเด็ดขาด

"ฉันต้องขอบใจนายจริง ๆ ที่ทำให้ฉันเจออาหารที่น่าอัศจรรย์แบบนี้ !"

หม่าหมิงเช็ดปากของเขาแล้วยกนิ้วให้วังฮู่ในเวลาเดียวกัน

ความรู้สึกในตอนแรกที่เขาไม่พอใจเมื่อตอนมา มันได้หายไปเหมือนกับหมอกอย่างช้า ๆ เมื่อได้กินอาหารอร่อย ๆ

"ฮ่าฮ่า อย่าพูดแบบนั่นเลย สำหรับมื้อนี้ที่ผมเลี้ยง มันเป็นธรรมดาที่ผมต้องพาคุณไปร้านอาหารที่ดีที่สุด !"

หัวใจของวังฮู่ตกใจ เขาเพิ่งนึกได้ว่าภารกิจของเขาคืออะไร ก่อนหน้านี้เขาสูญเสียตัวเองไปเพราะอาหารนี้ ตลอดมือนี้เขาไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว แล้วดูเหมือนว่าสำหรับเวลาที่เหลือมันจะไม่เพียงพอแล้ว

"อืม ความจริงแล้ว ฉันรู้สึกว่าเราค่อนข้างเข้ากันได้ดี มันจะดีไม่น้อยถ้าเราได้ทำงานด้วยกัน โทรมาหาฉันวันพรุ่งนี้ แล้วเราจะมาคุยเรื่องโครงการกันใหม่ หึหึ จำไว้ด้วยว่านายต้องให้ส่วนลดกับฉันด้วยเมื่อถึงเวลานั้น !"

หม่าหมิงเป็นผู้เชี่ยวชาญในการดูคน เขาเห็นได้ชัดว่าวังฮู่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่สามารถพูดออกมาได้ ดังนั่นเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อแล้วเสนอข้อตกลงโดยตรง