บทที่ 68 ลึกลับที่ 1 ที่แสนน่ารัก

บทที่ 68 ลึกลับที่ 1 ที่แสนน่ารัก

อันที่จริง ที่ให้ทุกคนเข้ามาในลานกว้างนั่นก็เพราะว่ามันมีคนจำนวนมากแต่ห้องมีแค่ 2 ห้องเท่านั้น มันจะไม่ดีแน่ถ้าเกิดเลือกกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในการให้ห้องอาหารกับพวกเขา บรรดาผู้ที่ไม่ได้นั่งในห้องจะรู้สึกได้ว่าไม่ยุติธรรมและจะเหมือนกับว่ามีคนได้อธิสิทธิ์พิเศษ ดังนั้นเป่ยเฟิงจึงให้ทุกคนนั่งอยู่ในที่ลานกว้างด้วยกัน

"เฮ้ ซุ่มซ่ามน้อย ร้านอาหารแบบไหนกันที่คุณพาเรามาในตอนนี้ ? บอกได้ไหมว่ามันอร่อยแค่ไหน ?"

วังยง บ่นกับชายหนุ่มที่อยู่ใกล้ ๆ เขาด้วยความไม่พอใจ

"พี่หวัง คุณไม่ต้องห่วง ร้านอาหารนี้แน่นอนว่าดีมาก ๆ แม้แต่คนที่รวยที่สุดใน ชิงเฉิง เขายังมาที่นี่เพื่อกินอาหารบ่อย ๆ ..."

คนที่ถูกเรียกว่าซุ่มซ่ามน้อย ตอบด้วยเสียงเบา ๆ จากการพูดและปรากฏตัวของเขาดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่รังแกได้ง่าย

ที่จริงแล้วเขาชื่อว่า หลิวฉาน จริง ๆ แล้วเขาเป็นนักเขียนนวนิยายคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงอย่างมาก แต่เนื่องจากเขาล้มเหลวในการเข้าหาคนจำนวนมาก ทำให้เขาถูกเรียกว่าซุ่มซ่ามน้อย

เหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ในวันนี้ก็เพราะเขาต้องการมาช่วยหางานดี ๆ ให้กับแฟนสาวของเขา แต่เพราะว่ามันไม่มีตัวเลือกมากนัก เขาจึงหันไปพึ่งเพื่อนร่วมชั้นมหาลัยของเขา วังยง

วังยงมาจากครอบครัวฐานะปานกลาง ในหมู่เพื่อนร่วมชั้นทุกคน เขาเป็นคนที่พิจารณาได้ว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง

'ไอ้เด็กโง่นี้ไม่ได้เรื่อง แต่แฟนของมันสวยมาก ! นรกบัดซบ ทำไมดอกกุหลาบงามต้องไปอยู่บนกอง**ของวัว ! บางที ฉันน่าจะชวนเธอมาทำงาน แล้วจากนั้นก็หาโอกาสใกล้ชิดเธอมากขึ้น ..'

วังยงมองหญิงสาวที่ดูอ่อนโยนข้าง ๆ หลิวฉาน ขณะเดียวกันเขาก็หัวเราะในใจ

"อืม ไม่เป็นไร นายสามารถปล่อยเรื่องน้องสาวไว้ให้ฉันจัดการเอง แค่ฉันบอกเจ้าคนของแผนกบริหารเกี่ยวกับน้องสาวคนนี้ นายก็รอรายงานแจ้งเริ่มงานในวันพรุ่งนี้ได้เลย เมื่อเริ่มทำงานฉันจะให้เธอทำงานเป็นเลขาของฉันเอง ส่วนเงินเดือนจะอยู่ที่ 5,000 หยวนต่อเดือน แน่นอนว่ารวมถึงโบนัสกับสวัสดีการอื่น ๆ ด้วย"

วังยงพูดอย่างสุภาพ แต่ในใจของเขากำลังคิดถึงความฉลาดของตัวเอง เขาจะทำอะไรกับเลขาของเขาก็ได้ มันมีอะไรมากไปกว่าเจ้านายกับเลขาแน่นอน

"ขอบคุณมาก พี่ใหญ่วัง ! นี้ ผมจะใช้ถ้วยชานี้ให้คุณเพื่อเอาไปใช้กินคู่กับขนมปัง"

เมื่อหลิวฉานได้ยินที่วังยงพูด เขาก็ดีใจอย่างมาก ขณะเดียวกันเขาก็ยกถ้วยของเขาไปหาวังยง

"ฮ่า ๆ นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ไม่ต้องห่วงเราใช้เวลาสี่ปีในฐานะเพื่อนที่มหาลัย มันก็พอแล้วที่จะช่วยนาย นอกจากนี้ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วใครจะช่วยนาย ?"

วังยงหัวเราะอย่างมีความสุข เขาไม่เชื่อว่าจะขโมยผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ ถ้าเธอเริ่มทำงานกับเขา

"ยังไงก็เถอะ ทำไมเราต้องดื่มชาในตอนที่มีความสุขกันด้วย ? เราต้องการเหล้า ! น้องชาย ที่นี่มีเหล้าขายไหม ? มีเหมาไถภูติโบยบินไหม ? เอามาให้ฉันสองขวด !"

แฟนของไอ้โง่นี้กำลังจะเป็นของเขา และไอ้โง่นี้ก็ต้องการเลี้ยงอาหารเขา ? มันไม่ใช่เขาที่ต้องออกตัง แล้วทำไมเขาจะต้องลังเลที่จะสั่งไวน์ !

".. นี้มันอะไร ? ที่นี่ไม่มีบริการงั้นหรอ ? น้องชาย !"

วังยงดื่มเหล้าก่อนที่จะมาที่นี่ มันจึงทำให้เขาหงุดหงิดเมื่อไม่มีใครตอบเขา

"ลุง เราไม่มีเหล้าขายหรอกน้าาา ~~~"

ลึกลับที่ 1 สวมชุดสีแดงเล็ก ๆ น่ารัก ผมของเธอถูกมัดเป็นหางม้า ลักยิ้มคู่บนใบหน้าอ้วน ๆ ของเธอ ตอบด้วยเสียงหวาน

"บัดซบ ตาฉันต้องฝาดแน่ ๆ !"

"นายไม่ใช่คนเดียวหรอกที่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับตาของนาย ..."

ลึกลับที่ 2 กับ 3 มองไปที่ลึกลับที่ 1 ที่แสดงความน่ารักอยู่ด้วยความตกใจ พวกเขาพบว่ามันยากที่จะเชื่อมระหว่างลึกลับที่ 1 กับ ปีศาจที่ทำให้พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานในช่วงสองสามวันที่ผ่านมากับเด็กน้อยไร้เดียงสาตรงนี้

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะต้องเอามือลูบแผลที่ซ่อนอยู่มากมายในร่างพวกเขา แล้วนึกถึงความจริง

"โอ้ เด็กน้อยน่ารัก !"

"โอ้พระเจ้า ! ถ้าฉันอยากลูกสาวของฉันน่ารักแบบนี้ !"

"พี่ใหญ่เฟิง ฉันต้องการลูกสาวน่ารักแบบนี้ .."

"อีกสามปีก่อนจะถึงเวลา .. ฉันจะต้องสงบใจไว้ !"

ความสับสนวุ่นวายปรากฏขึ้นมาทันทีเมื่อเธอโผล่มาตรงหน้าวังยง ตั้งแต่ที่ผู้ชายคนนี้ทำตัวน่ารังเกียจก่อนหน้านี้ ทุกคนนั้นหันมาดูถูกเขาตลอดที่เขาทำตัวน่ารังเกียจ

แต่เมื่อพวกเขาเห็นลึกลับที่ 1 ที่น่ารัก เธอดูเหมือนตัวละครที่ออกมาจากหนังสือเด็ก ลูกค้าผู้หญิงไม่สามารถห้ามความตื่นเต้นนี้ไว้ได้

"ร้านอาหารอะไรกันไม่มีเหล้าขาย ? งั้นพวกแกก็ควรจะปิดร้านไปซะ !"

แม้ว่าวังยงจะตกใจกับความน่ารักของโลลิก่อนหน้านี้ แต่เขาก็ยังคงแสดงภาพลักษณ์ตัวเองต่อไป

"แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ? ถ้าฉันต้องการฉันสามารถให้คนที่สำนักงานพาณิชย์กับอุตสาหกรรมโทรมาหาพวกแกได้ แล้วร้านพวกแกก็จะเจ้ง ! เข้าใจ ?"

วังยงหัวเราะด้วยความเย่อหยิ่ง เขาสนุกกับการที่หลิวฉานกับแฟนสาวมองมาที่เขา มันเหมือนกับว่าพวกเขาชื่นชนเขาอย่างแท้จริง !

"ลุง ก็เราไม่มีเหล้าขายที่นี่น้าา ~~"

ลึกลับที่ 1 ยิ้มอย่างสดใส

"แล้วฉันต้องทำยังไง ? ด้วยมือข้างเดียวนี้ ฉันสามารถสั่งปิดร้านนี้ได้ทันที ฉันกลัวว่า .. เถ้าแก่จะทำยังไง ?"

ลูกค้าคนอื่นมองด้วยความสนใจในขณะที่พวกเขากระซิบคุยกัน มันเหมือนกับว่าพวกเขากำลังรอคอยเรื่องสนุกนี้ พวกเขาอยากรู้ว่าเป่ยเฟิงจะทำยังไง สำหรับไอ้กฏบ้า ๆ นี้ จะต้องรู้ว่ากระเพาะของพวกเขามีแต่ความโกรธในเรื่องนี้กับเป่ยเฟิง !

"ไม่มีเหล้า ? แกไม่รู้ว่าต้องไปซื้อ ? ไม่ว่ายังไง ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้เหล้า พวกแกเตรียมตัวปิดร้านนี้ได้ !"

"เด็กน้อย ไปเรียกผู้ใหญ่มาซะ ฉันอยากได้ยินคำอธิบายจากพวกเขา !"

วังยง พูดด้วยเสียงเยาะเย้ย ในขณะที่ยื่นมือออกไปเพื่อหยิกแก้มอ้วน ๆ ของลึกลับที่ 1

"เร็ว ไปเรียกพวกผู้ใหญ่มา หรือจะให้ฉันคุยกับเธอสาวน้อย ?"

วังยงเพิ่มแรงในขณะที่นิ้วของเขาจับแก้มของลึกลับที่ 1 แรงขึ้นเรื่อย ๆ

"ลุง คุณกำลังทำร้ายหนู !"

ลึกลับที่ 1 ตะโกนออกมาด้วยการแสดงแปลก ๆ

"ไม่มีทาง ลุงคนนี้ยังไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย ! ทำไมลุงหมีคนนี้จะต้องทำรายคนน่ารัก ๆ แบบเธอด้วย ?"

วังยงเพิ่มแรงอีกครั้ง

"เฮ้ ผู้ชายแบบไหนกันทำกล้ารังแกเด็กตัวน้อย ๆ ?"

"ฉันทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว ปล่อยฉันนน !"

แขกบางคนเริ่มชี้นิ้วด่าทอไปที่วังยง ชายคนหนึ่งเดินไปที่โต๊ะของเขา

"โอ้ ไม่ !"

ลึกลับที่ 2 กับ 3 รู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มสั่นด้วยความกลัว เมื่อมองเห็นการเปลี่ยนแปลงแปลก ๆ บนใบหน้าของลึกลับที่ 1 พวกเขาอธิษฐานอย่างเงียบ ๆ ให้กับความโชคร้ายของวังยง

"ฮ่า ๆ นี้มันแค่เรื่องตลกเท่านั้นเอง"

วังจงเริ่มเห็นสถานการณ์เลวร้ายลง เขาจึงเริ่มคลายมือของเขาที่จับแก้มของลึกลับที่ 1

"ลุง ฉันก็มีเรื่องตลกจะแบ่งปันคุณเช่นกัน ..."

ลึกลับที่ 1 ยังสวมรอยยิ้นหวานบนใบหน้าของเธอ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้มันดูน่ากลัวอย่างมาก

ลึกลับที่ 2 กับ 3 กลืนน้ำลายลงไป แลวเขาก็ค่อย ๆ หันหัวของเขาออกไปราวกับว่าพวกเขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั่น

"ปล่อยฉันน !"

วังยงตะโกนด้วยความตกใจ เมื่อเขาถูกมือเล็ก ๆ จับแขนของเขาในขณะที่กำลังดึงมันกลับ แต่ไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหนก็ไม่แม้แต่จะทำให้เธอขยับได้เลย !

"ลุง ไม่ไปเล่นกับหนูหน่อยหรอ ?"

ลึกลับที่ 1 เอียงหัวถามออกมาด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

"เอ๊ะ ? เป็นไปได้ไหมว่าพวกเราแค่เข้าใจผิด ?"

ฝูงชนสับสนเล็กน้อย

"ตั้งแต่ลุงไม่อยากเล่น งั้นลุงก็ได้เวลาที่จะ ... ตาย ! ฮี่ฮี่ฮี่ !"

ลึกลับที่ 1 เปลี่ยนแปลงไปทันที รอยยิ้มอันน่ากลัวปรากฏบนหน้าอันอ่อนโยนของเธอ เสียงหัวเราะที่หนาวสั่นสะเทือนดังขึ้น พร้อมกับดวงตาของเธอที่เย็นยะเยือก

"แกร๊ก !"

"อ๊ากก มือฉัน !"

ลึกลับที่ 1 บิดข้อมือเบา ๆ ทำให้มือของวังยงอยู่ในมุมแปลก ๆ มันมีเสียงที่น่ากลัวจนทำให้ทุกคนที่ได้ยินหนาวไปจนถึงกระดูกของพวกเขา !

นี่ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเสียงที่เป่ยเฟิงเคยทำไว้กับกองกำลังของเขาเมื่อตอนอยู่สลัม มันคือเสียงกระดูกหัก !

"ปัง ปัง !"

แม้ว่าลึกลับที่ 1 จะเป็นเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ แต่แรงของเธอก็มากกว่าผู้ชายถึงสองเท่า ! ความเร็วก็เธอก็ยังมากกว่า ไม่สามารถดูถูกเธอจากภายนอกได้เลย วังยงหมดสภาพที่จะสู้กลับ

เสียงทุ้ม ๆ ที่ทุกคนได้ยินนั่นคือเสียงกำปั้นเล็ก ๆ ของเธอที่ต่อยเข้าไป

นี่จึงเป็นตำนานที่ว่า "การบรรลุถึงแกนหลัก !"

"ไอย๊า ลุง ยังไม่มาเล่นกับหนูอีก ? ลุกขึ้นมาเล่นกับหนูหน่อยยย ~~~"

ลึกลับที่ 1 กลับไปสู่รูปแบบน่ารักของเธอ เสียงไร้เดียงสาของเธอถามออกมา

สำหรับวังยง เขาร้องไห้อย่างน่าสังเวช ในขณะที่ใบหน้าของเขาอยู่ใต้เท้าของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

***