บทที่ 67 พื้นในหมู่บ้านมันลื่น ...

บทที่ 67 พื้นในหมู่บ้านมันลื่น ...

และเมื่อเขามองไปที่ลึกลับที่ 2 กับ 3 ที่พยายามจะทำให้ดีที่สุด เป่ยเฟิงก็พยักหน้าด้วยความพอใจ แม้ว่าความคืบหน้าของพวกเขาจะไม่เร็วนัก แต่มันก็ยังดีที่มีความพยายาม

ด้านหลังของพวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยเหงื่อ แต่พวกเขาก็ยังยืนกรานที่จะฝึกซ้อมต่อ

เป่ยเฟิงเป็นผู้ที่เริ่มเส้นทางนี้ ทำให้เขารุ้ว่ามันยากแค่ไหนในการฝึกเคล็ดการหายใจด้วยแสง

"เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อน"

เขาหยุดทั้งสาม กองกำลังของเป่ยเฟิงทั้งสามคนไม่เหมือนกับเขา พวกเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือจากผลเลือดต้นกำเนิด พวกเขาไม่สามารถฝึกซ้อมนาน ๆ ได้

"ครับ บอส !"

ลึกลับที่ 2 กับ 3 หยุดทันที ร่างกายของพวกเขาเริ่มเจ็บปวด หัวของเขาก็เริ่มเบาในขณะที่พวกเขาเดินไปในอากาศตามไปเฟิงลงจากเขาไป

เป่ยเฟิงไม่ได้ชะลอความเร็วเพื่อรอกองกำลังทั้งสามของเป่ยเฟิง แม้ว่าเขาจะเดินสบาย ๆ ไปทุกก้าว แต่ทุกก้าวของเขามันไปข้างหน้าถึง 2 เมตร กองกำลังทั้งสามของเป่ยเฟิงไม่สามารถตามเขาทันได้ และในไม่ช้าเขาก็เห็นเป่ยเฟิงหายไปในระยะไกลอย่างรวดเร็ว

ลึกลับที่ 1 กับพวกที่เหลือใช้โอกาสนี้พักเพื่อจับลมหายใจของพวกเขา จากนั้นจึงเดินต่อไปอย่างช้า ๆ

เมื่อกองกำลังทั้งสามของเป่ยเฟิงกลับมาที่บ้านแล้ว เป่ยเฟิงก็เตรียมอาหารกลางวันเสร็จพอดี

เป่ยเฟิงบอกได้เลยว่า ใครที่บอกผู้ชายควรจะอยู่ให้ห่างจากห้องครัว มันไร้สาระมาก สำหรับเขาการทำอาหารเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่งสำหรับเขา

ในช่วงเวลาที่เขาขึ้เกียจ เป่ยเฟิงจะหยิบสูตรทำอาหารใหม่ ๆ เพื่อพัฒนาฝีมือของเขา แม้ว่าเขาจะจำพวกมันไว้ในความจำแต่เขาก็ไม่เคยได้มีโอกาสลองทำมันซักครั้ง

สำหรับในกลุ่มสนทนา มีผู้คนจำนวนมากได้โอนเงินเข้าบัญชีของเขาแล้ว นอกจากนี้ยังมีคำถามตามมามากมาย

"ฉันโอนเงินไปแล้ว เมื่อไหร่จะได้กิน ?"

"สวัสดี ?"

"เจ้าของร้าน ถ้าคุณยังอยู่ โปรดบอกอะไรซักอย่างทีได้ไหม ?"

"บัดซบ เขาอาจจะหลอกเราก็ได้ ?"

เป่ยเฟิงลืมเรื่องที่เขาโพสต์ไว้ในกลุ่มแชท เกือบเที่ยงแล้วลูกค้าของเขาคงเริ่มกังวลแล้ว

"กรุณามาถึงหมู่บ้านชิงหลิง ที่อยู่เชิงเขาภูเขาชิงหลิง ก่อน 6 โมงเย็น อาหารค่ำจะเริ่มตั้งแต่ 6 โมงเย็นถึง 2 ทุ่ม" เป่ยเฟิงส่งไป

มีโต๊ะ 5 โต๊ะสำหรับเย็นนี้ แต่เป่ยเฟิงไม่ได้คิดว่าจะเปิดให้จองเยอะขนาดนี้ ด้วยเหตุนี้ทำให้เขาพบว่าเขาไม่มีพื้นที่กับโต๊ะพอ ! ลึกลับที่ 2 กับ 3 ถูกสั่งให้ไปหาซื้อชุดโต๊ะอีก 2 ที่เพื่อมาวางไว้หน้าลานกว้างทันที

****

วังฮู่ เป็นตัวแทนจำหน่ายวัสดุก่อสร้าง สำหรับธุรกิจของเขาวันนี้มันยากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อประโยชน์สำหรับงานใหญ่ เขาต้องใช้จ่ายด้วยเงินตัวเองไปแล้วกว่าครึ่งเดือน !

ข้อตกลงของเขาในตอนนี้คือบริษัท อสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง มีการพูดถึงแผนการสร้างที่อยู่อาศัยแห่งใหม่ โครงการขนาดใหญ่นี้ต้องใช้วัสดุจากภูเขาในการก่อสร้าง งานที่มีขนาดใหญ่นี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ว่ามันคือเนื้อหวานฉ่ำในสายสายตาของวังฮู่ ถ้าเขาสามารถทำให้อีกฝ่ายลงนามสัญญาให้พวกเขาเป็นผู้จัดจำหน่ายวัสดุได้อย่างเป็นทางการละก็ พวกเขาก็จะได้ค่าคอมมิชชั่นเพียงพอที่จะไม่ต้องกังวลเรื่องเงินไปอีกถึง 10 ปีข้างหน้า !

แต่ตลอดการสนทนาของพวกเขา อีกฝ่ายไม่ยอมรับข้อเสนอแต่ก็ไม่ปฏิเสธเช่นกัน มันจังทำให้วังฮู่ไม่แน่ใจว่าจะเจรจาต่อหรือยอมแพ้ดี

ในความจริงการเจรจาครั้งนี้ไม่ได้น่าประทับใจเลย นอกจากเขาแล้วยังมีคนอื่นอีกมากมายที่มองเห็นเนื้อชิ้นนี้ ตัวแทนอื่น ๆ ยังใช้ความพยายามอย่างมากในการได้รับสัญญานี้ !

แม้ว่าเขาจะมีชื่อ 'ฮู่' ในชื่อของเขา แต่วังฮู่ก็ก็ประสบความสำเร็จเล็กน้อยเท่านั้นตั้งแต่ทำงานมา เขาไม่สามารถสู้กับคู่แข่งอันทรงพลังได้เลยในเรื่องความแข็งแกร่ง แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถแข่งขันด้านอื่นได้ ! [1]

วังฮู่เรียนรู้จากผู้คนที่ใกล้ชิดประธานหม่า เมื่อเวลาที่พวกเขาไปทำกิจกรรมผ่อนคลายกันเช่น การยิงธนู ขี่ม้า เล่นกอร์ฟ เมื่อพวกเขาออกไป เขาก็จะติดตามไปทุกที่ด้วย

จำนวนเงินที่เขาใช้ไปในงานนี้ไม่ใช่น้อย ๆ แต่นอกเหนือจากความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับคน ๆ นั้นเล็กน้อยแล้ว เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

"เทคนิคของประธานหม่าดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะครับ !"

ยืนอยู่ตรงที่ราบกว้างเขียวขจี วังฮู่ยื่นน้ำแร่ให้ชายวัยอวบด้วยรอยยิ้มสดใส

"อึก อึก .. อ่าา ฉันทำได้ดีกว่านี้เมื่อตอนหนุ่ม ๆ"

หม่าหมิงยิ้มเบา ๆ ในขณะที่ตอบด้วยเสียงเจียมตัว แต่วังฮู่คือใคร ? เขาเป็นคนที่อ่านผู้คนออกได้ดีมาก เขาจะพลาดรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเจียมตัวแบบนี้ได้อย่างไร ?

เขารีบเดินไปพูดด้วยน้ำเสียงประจบ "ไม่จริงเลย ดาบที่ดีจะไม่ทื่อ : ประธานหม่ามีความสามารถจริง ๆ หลังจากที่ขัดเกลาพวกมันผ่านทรายแห่งกาลเวลา มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่พวกหนุ่ม ๆ จะเทียบได้ !"

"ใช่ เหตุผลของนายที่มาหาฉันวันนี้ไม่ใช่เพราะมาเล่นกอร์ฟกับฉันใช่ไหม ?"

ในฐานะที่มาถึงตำแหน่งปัจจุบันได้ หม่าหมิงก็สามารถอ่านผู้คนได้ดีเช่นกัน เขาถามโดยตรง

"ฮ่าฮ่า ผมไม่สามารถซ่อนอะไรกับประธานได้จริง ๆ เอาล่ะ ผมได้จองโต๊ะไว้ทานอาหารไว้ ผมหวังว่าประธานจะให้เกียรติไปทานกับผม"

วังฮู่รู้สึกผ่อนคลาย แต่หัวใจของเขาเต้นแรงมาก

ด้วยความฉลาดของหม่าหมิง เขาสามารถเดาความตั้งใจของเขาได้ คนจีนชอบคุยธุรกิจเมื่ออยู่บนโต๊ะอาหาร และตอนนี้เขาก็ได้ยื่นคำเชิญอย่างเป็นทางการให้กับเขา เพื่อให้เขาตอบรับการชักชวนครั้งนี้เพื่อจะคุยข้อตกลงกัน

"ได้"

ความเงียบผ่านไปก่อนที่หม่าหมิงจะพยักหน้าตกลง เหตุผลที่เขาเห็นด้วยก็เพราะคนตรงหน้าดูแล้วไม่เลวจริง ๆ ในเรื่องความจริงใจ

"เยี่ยม ! 4 โมงเย็นเป็นไงครับ ? ผมจะมาหาแล้วรับคุณไปเอง"

วังฮู่อยู่ในอารมณ์ที่ดีอย่างมาก เขาไม่คิดว่าหวังหมิงจะให้โอกาสเขา นี้มันจึงทำให้เขามีความหวังมาก ๆ !

หนึ่งในงานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ของหม่าหมิงคือการกิน ! สิ่งมีชีวิตที่บินได้ สิ่งมีชีวิตในน้ำ ที่วิ่ง หรือคลานได้ ตราบใดที่เขาสามารถกินได้ เขาก็จะกินมันซักครั้งในชีวิต

เพราะแบบนี้ มาตรฐานของเขาจึงสูงมาก อาหารธรรมดาไม่สามารถเข้าตาของเขาได้

วังฮู่ได้แต่หวังว่าร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิงจะดี 'แม้แต่หวังเจียนก็ยังไปกินที่นั่น มันคงไม่เลวร้ายหรอก ...'

เมื่อมาถึงจุดนี้ เขาสามารถยืนยันได้ตัวเองว่า ร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิง เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเขาและเป็นทางเลือกสุดท้าย มันไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้อีกแล้ว

***

ความจริงที่ว่ามีคนแปลกหน้าได้ตั้งความหวังไว้ในมือของเขานั้น เป่ยเฟิงไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ช่วงบ่ายมานี้เขาฝึกท่าเคล็ดการหายใจด้วยแสงโดยพยายามจะสร้างเคล็ดการต่อสู้ของเขาเอง

ไม่นานหลังจากโทรศัพท์ดัง เขาก็คุยสั้น ๆ ก่อนจะให้ลึกลับที่ 2 ลงไปหมู่บ้านเพื่อรับแขก

หลังจากสายแรกดัง สายที่สองก็เข้ามา ทั้งหมดนี้คือลูกค้าของเขา เขาส่ายหัวด้วยความหงุดหงิดจากนั้นก็บอกให้ลึกลับที่ 2 พาลูกค้าทุกคนมาพร้อมกัน

ในขณะที่เดินไปตามเส้นทางโคลนแห้ง หม่าหมิงกับวังฮู่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับอากาศในชทบทที่น่าทึ่งแห่งนี้

ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งหม่าหมิงพลาดท่าและล้มลง ในช่วงเวลานั้นเขาจึงเข้าใจและพูดออกมาว่า "ฉันว่าเรากลับไปในเมืองกันเถอะ ถ้าต้องมาเจอทางแบบนี้ แต่ก่อนที่ฉันจะกลับ ฉันจะหาทางไปหมู่บ้านได้ยังไงในเมื่อพื้นลื่นขนาดนี้กัน ..."

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หม่าหมิงก็หยุดพูดและสวมใบหน้าสีดำตลอดเวลา

วังฮู่ตื่นตระหนกในใจ เขากลัวว่าหม่าหมิงจะเดินจากไป หากเป็นแบบนั้นที่ทำมาทั้งหมดจะไร้ประโยชน์ทันที

"นายวัง นี้เป็นสถานที่ที่คุณเลือก ทำไมเราถึงต้องมาทานอาหารที่ไกลถึงขนาดนี้กัน ?"

หม่าหมิงช่วยไม่ได้ที่จะถาม หลังจากเดินมาเป็นเวลา 20 นาที

"ประธานหม่า เราจะไปถึงในอีกไม่ช้า คุณต้องเชื่อใจผม อาหารที่นี่จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน"

นี่เป็นครั้งแรกที่วังฮู่มาร้านอาหารที่เป็นตำนานนี้ เป็นธรรมดาที่เขาจะต้องคิดถึงความแปลกประหลาดในการเดินทางไกลเพื่อมากินอาหารแห่งนี้ ! แต่ในช่วงเวลานั้นวังฮู่ก็แสดงท่าทางมั่นใจราวกับว่าเขาเคยมาที่นี่และรู้ว่าอาหารคืออะไร

แต่เขาก็หลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ ในหัวใจของเขาว่า 'บัดซบ ฉันอึดอัดจริง ๆ !'

"โอ้ หวังว่ามันจะเป็นแบบนั่น"

พวกเขาทั้งสองเป็นคนฉลาด วังฮู่รู้ว่าหม่าหมิงหมายถึงอะไร แต่เขาก็ไม่ได้พูด

"เรามาถึงแล้ว" ลึกลับที่ 2 หยุดอยู่ตรงหน้าทางเข้าบ้านเก่า ๆ แล้วหันกลับมาพูดด้วยเสียงเบา ๆ ตลอดการเดินทางนั้น ลึกลับที่ 2 ไม่ได้เปิดปากของเขาเลยแม้แต่นาย เขาไม่สามารถเข้าใจถึงจิตใจของบอสเขาได้ ว่าทำไมคนแบบเขาจะต้องมากังวลอะไรไร้สาระพวกนี้ด้วย หรือบางทีเขาอาจจะว่างเกินไป ??

สำหรับกลุ่มลูกค้าที่เดินตามพวกเขามาจากด้านหลัง พวกเขาแสดงความไม่พอใจเกี่ยวกับที่ตั้งของสถานที่แห่งนี้ พวกเขามีความคิดไปทางเดียวกันทั้งหมด : ที่นี่แม่งจะไกลไปแล้ว !

แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจออกมาเมื่อพวกเขามองไปที่บ้านเก่า ๆ ตรงหน้าเขา มันยากลำบากอย่างมากกว่าจะมาถึงที่นี่ !

"บอส ลูกค้ามาแล้ว"

ลึกลับที่ 2 ตะโกนในขณะที่เดินผ่านประตู

"อืม นายไปพักได้แล้ว"

เป่ยเฟิงพยักหน้าก่อนที่จะพากลุ่มคนพวกนี้ไปที่โต๊ะที่ลานกว้าง

***

[1] TL/N : คำภาษาจีนคำว่า เลอะเทอะ เหลวไหล อ่านออกเสียงเหมือน วังฮู่