บทที่ 70 ความลึกลับของความลึกลับ

บทที่ 70 ความลึกลับของความลึกลับ

วังฮู่รู้สึกประหลาดใจมากเมื่อได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปาก เขาตบหน้าตัวเองแล้วมองไปที่หม่าหมิงด้วยความไม่เชื่อ เขาได้ยินว่าประธานหม่าจะให้เขาเป็นคนรับผิดชอบเรื่องการจัดหาวัสดุทั้งหมดสำหรับโครงการนี้จริง ๆ ใช่ไหม ?

"ขะ ขอบคุณ ประธานหม่า ! ผมจะให้ราคาที่ดีที่สุดในตลาด !"

วังฮู่พยายามที่จะตะโกนออกมาด้วยความสุข

เขาไม่กล้าที่จะหวังไว้ในตอนแรก บริษัทของเขาไม่ใช่บริษัทขนาดใหญ่ที่จะสู้กับคนอื่น ๆ ได้ ยิ่งในแง่ของมูลค่ามัน เขาไม่ได้หวังเลย เขาต้องการเพียงแค่เสี่ยงดวงเท่านั่น แต่ตอนนี้ เนื้อชิ้นใหญ่ที่เขาเคยหวังไว้ มันได้มาอยู่ในมือของเขาแล้ว !

"สำหรับผู้ที่มีความพยายาม เขาย่อมได้รับการตอบแทนเสมอ มันเริ่มสายแล้ว ไปกันเถอะ"

หม่าหมิงยิ้มเบา ๆ ในขณะที่มองไปที่วังฮู่ เขาหยิบข้าวของของเขาแล้วลุกออกไป

"เหว่ย เหว่ย ผมขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้โอกาสได้งานดี ๆ ของคุณถูกทำลายไป"

หลิวฉานลูบหัวแฟนของเขาอย่างนุ่มนวลในขณะที่พูดด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไร เราค่อยหาที่อื่นก็ได้ ในความรู้สึกของฉัน ฉันเห็นสายตาที่หมอนั้นมองมาที่ฉันมันน่าขนลุกมาก คงไม่ใช่ว่าเขากำลังรอกินฉันใช่ไหม ..."

สัญชาตญาณของผู้หญิงน่ากลัวอย่างมาก หลิวเหว่ยรู้สึกไม่ไว้ใจและรังเกียจสายตาของวังยง แต่เธออยากไว้หน้าแฟนหนุ่มของเธอเล็กน้อย เธอจึงไม่แสดงออกมามากนัก

"นอกจากนี้ การมาที่นี่วันนี้ก็ไม่เสียเปล่า อาหารที่นี่อร่อยจริง ๆ !"

ดวงตาของหลิวเหว่ยสว่างไสวเมื่อเธอนึกถึงรสชาติมหัศจรรย์บนลิ้นของเธอเมื่อไม่นานมานี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี้คืออาหารที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอที่เคยได้กิน

"ดีแล้วที่คุณชอบ"

หลิวฉานมองไปที่การแสดงออกบนหน้าของแฟนสาวของเขา ถึงแม้จะเจ็บปวดที่ตังในกระเป๋าลดไปจำนวนมากก็ตาม

ลูกค้าค่อย ๆ ออกไปจากลานกว้างอย่างช้า ๆ ทุกคนมาพร้อมกับข้อเรียกร้องมากมายและความไม่พอใจ แต่ตอนนี้พวกเขาได้ทิ้งพวกมันไปหมดแล้ว ถึงเส้นทางมันจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม แต่ร้านอาหารนี่มันคุ้มค่ากับความพยายามและเงินที่เสียไปทุกบาททุกสตางแม้ว่ามันจะราคาสูงแค่ไหนก็ตาม !

แน่นอนว่าบางคนคิดว่ามันยังแพงเกินไป พวกเขาพยายามจะถามเป่ยเฟิงว่าลดราคาได้ไหมในครั้งหน้า

แต่เมื่อเขาถามคำถามนี้พวกไป เป่ยเฟิงเพียงแค่หักนิ้วของเขาเป็นการตอบคำถามทั้งหมดแทน

***

"อ๊ากก ! เบาาา เบา !"

วังยงร้องครวญครางขณะที่นอนอยู่ในโรงพยาบาลในชิงเฉิง ถุงน้ำเกลือห้อยอยู่ข้าง ๆ แขนของเขาที่ถูกห่อด้วยปูนพลาสเตอร์

"พี่ใหญ่วัง เราจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ?"

เฉิงยูที่อยู่เตียงข้าง ๆ ถูกห่อด้วยผ้าพันแผลทั้งตัวถามวังยง

"ปล่อยบ้านแกสิ ! ฉันไม่เคยอับอายแบบนี้มาก่อนในชีวิต ! เมื่อพวกเราออกจากที่นี่ เราจะกลับไปพร้อมกับคนบางคนแล้วไปที่นั่นอีกรอบ !"

วังยงสำลักความโกรธออกมา นี้เป็นความอับอายขายหน้าอย่างมาก ! ทั้งโลกจะต้องหัวเราะจนตายถ้าพวกเขาได้ยินเรื่องราวที่เขาถูกจัดการด้วยเด็กสาวตัวเล็ก ๆ !

ในทางกลับกัน เป่ยเฟิงไม่ได้รู้ถึงความแค้นในโรงพยาบาลเลย เขาเพิ่งจะส่งลูกค้าคนสุดท้ายออกไปแล้วให้ลึกลับที่ 2 กับ 3 ทำความสะอาดทุกอย่าง

ในฐานะที่เป็นหัวหน้า เป่ยเฟิงไม่จำเป็นต้องมีส่วนรวมในงานพวกนี้อีกไป เขาหยิบคันเบ็ดสีม่วงแล้วตรงไปที่บ่อน้ำโบราณ

"ฉันคิดว่าโชคคงไม่เข้าข้างทุกครั้ง ..."

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ น้ำวนสีดำยังคงนิ่งสงบ เป่ยเฟิงนั่งรออยู่อดทนตลอดเวลา แต่สุดท้ายเขาก็ตกอะไรไม่ได้เลย เขาดึงเบ็ดขึ้นมาแล้วถอนหายใจ จากนั้นก็กลับไปที่ห้องของเขา

เป่ยเฟิงตื่นขึ้นมาในเวลาปกติ เขานำทั้งสามคนขึ้นไปบนภูเขาชิงหลิง

สำหรับห้องสนทนา มันเต็มไปด้วยการยกย่องมากมาย

"อืม เมื่อวาน ฉันได้ไปลองอาหารที่ร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิงมา เอาความจริงคือฉันผิดหวังมากเมื่อตอนที่ทุกคนกำลังเดินขบวนขึ้นภูเขาเป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่จะไปถึงร้านอาหารจริง ๆ

แต่เมื่อคุณได้ลองกัดอาหารลงไปคำแรก คุณจะพบว่ามันคุ้มค่าอย่างมาก !

ฉันอาศัยอยู่บนโลกมากว่า 30 ปี และนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินอาหารอร่อยแบบนี้ ฉันรู้สึกว่าอาหารที่ฉันกินมาตลอดชีวิตมันไม่ได้ต่างไปกับอาหารของพวกคนจนเลย !"

ทุกคนที่เคยไปร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิงเมื่อคืนก่อน พวกเขาไม่มีอะไรออกจากปากนอกจากคำสรรเสริญ และโฆษณาถึงร้านอาหารนี้

"พวกนายจริงจัง ? มันอร่อยจริงดิ ?" บางคนถามด้วยความไม่เชื่อ

"แน่นอน ! นอกจากราคาของมันแล้ว ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบ !"

"คงไม่ใช่ว่าพวกคุณถูกเถ้าแก่จ้างมาเพื่อเพิ่มชื่อเสียงของเขาใช่ไหม ?" มีคนถามอย่างสงสัย

"เชื่อฉัน มันอร่อยจริง ๆ ! แม้ว่าฉันหลี่เมิง ถึงจะไม่เคยได้ลิ้มรสอาหารทุกอย่างบนโลกนี้ได้หมด แต่อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นนักชิมตัวยง จากประสบการณ์ของที่เคยลิ้มรสทุกอย่างในชีวิต ฉันบอกได้เลยว่าไม่มีอะไรที่สามารถมาเทียบกับร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิงได้ !" หลี่เมิงโต้ตอบ

"ชิ พูดเหมือนกับว่าร้านอาหารส่วนตัวของเป่ยเฟิงเขาเสิร์ฟอาหารจากสวรรค์อย่างไงอย่างงั้น ฉันว่า พวกคุณแค่ได้เขาจ้างมาโฆษณาเท่านั้น !" มีบางคนปฏิเสธที่จะยอมถอย

"หื้ม ! ไอ้องุ่นเปรี้ยว ! ทำไมนายไม่ไปลองด้วยตัวนายเองละ หรือว่านายกลัว ?" หลี่เมิงตอบด้วยความรังเกียจ

"พวกเขาพูดความจริง อาหารมันอร่อยมาก ! มันคุ้มค่ากับที่ยอมจ่ายไป ! ฉันสามารถสัมผัสได้ถึงหัวใจได้ !"

ทุกคนที่ไปกินอาหารพยายามที่จะปกป้องร้าน

สามกลุ่มที่แตกต่างกันเกิดขึ้นในกลุ่มสนทนาของเป่ยเฟิง พวกแรกคือผู้สนับสนุนและไม่ยอมใครง่าย ๆ พวกเขาคือคนที่ได้ไปกินจริง ๆ เป็นกลุ่มที่มีสมาชิกน้อยที่สุด

กลุ่มที่สองคือผู้ที่ต่อต้านการโฆษณาของร้านอาหารเป่ยเฟิง คนเหล่านี้เห็นว่าคนกลุ่มแรกน่าจะได้ค่าจ้าง พวกเขาถึงพูดเกินความจริง !

กลุ่มสุดท้ายคือคนกลาง พวกเขาไม่เชื่อกลุ่มแรก และก็ไม่เข้ากับกลุ่มที่ 2 เช่นกัน

เป่ยเฟิงกำลังสอนกองกำลังทั้งสามของเขาอย่างจริงจัง เขาไม่ได้ตระหนักถึงความวุ่นวายทั้งหมดในกลุ่มสนทนา

เคล็ดการหายใจด้วยแสง ภายนอกดูเรียบง่าย แต่เคล็ดนี้เป็นการรวมจิตวิญญาณกับร่างกาย มันซับซ้อนอย่างมาก !

ถ้าหนึ่งหมื่นคนที่ฝึกเคล็ดการหายใจด้วยแสง ผลลัพธ์สุดท้ายคือคนทั้งหมื่นคนจะฝึกแตกต่างกันออกไป !

ร่างกายของคนเราไม่เหมือนกัน อย่างน้อยต้องมีจุดแตกต่างแล้วแต่บุคคล ยกตัวอย่างเช่นฝาแฝด คนแรกอาจจะฝึกท่าการเคลื่อนไหวได้อย่างลุล่วง ในขณะที่อีกคนสามารถฝึกการดูดซับแสงอาทิตย์ได้แทน !

ถ้ามันง่ายที่จะดูดพลังจากแสงอาทิตย์ ผู้ฝึกตนทั้งหลายก็ไม่ต่างอะไรกับหมาจนจัดที่สามารถหาได้ทั่วไป

สำหรับคำแนะนำที่เป่ยเฟิงให้ไปนั่น กองกำลังทั้งสามของเป่ยเฟิงจะเข้าใจเคล็ดและเปลี่ยนเปลี่ยนให้เหมาะสมกับร่างกายของพวกเขาแตกต่างกันออกไปอีกที

เคล็ดคการหายใจด้วยแสง เป็นเคล็ดลึกลับ มันเป็นความรู้สึกของมัน ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกับความลึกลับของความลึกลับ จะสามารถเข้าใจเคล็ดนี้ได้ก็ต่อเมื่อพวกเขาฝึกมัน พวกเขาไม่สามารถเข้าใจมันได้หากไม่ฝึกมัน ไม่ว่าตลอดชีวิตพวกเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม !

เป่ยเฟิงไม่ได้ให้ความช่วยเหลือมากนนัก สิ่งที่เขาพยายามทำคือการถ่ายทอดประสบการณ์ของผู้คนจำนวนมากรวมถึงความสำคัญหลาย ๆ เรื่อง

หลังจากนั้นเขาก็เริ่มฝึกฝนตนเอง

แสงแรกในตอนเช้านี้ที่เขาดูดซับ มันรุนแรงเกินไป เป่ยเฟิงไม่สามารถดูดซับมันได้หมด

ถ้าเขาสามารถทำได้เขาอาจจะโชคดีแค่บาดเจ็บสาหัส แต่ถ้าโชคร้ายร่างกายของเขาจะกลายเป็นขึ้เถ้า !

เนื่องจากพลังงานของผลเลือดแห่งพระเจ้าที่ซ่อนอยู่ในร่างของเขา มันทำให้เป่ยเฟิงก้าวล้ำอย่างไม่น่าเชื่อ

ประโยชน์ที่เขาได้รับจากการฝึกฝนแต่ละวัน เทียบได้กับผู้ทึกฝึกศิลปะการต่อสู้ได้หลายเดือนหรือหลายปี

ค่าพลังของเขาค่อย ๆ เพิ่มมาก ๆ ทุก ๆ วัน !

'จากการคำนวณของฉัน พลังเฉลี่ยของร่างกายฉันน่าจะทะลุ 100 ในอีก 10 วัน !'

เมื่อเขาเข้าใกล้เป้าหมาย 100 แต้ม ความรู้สึกมันเริ่มแตกต่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เป่ยเฟิงคิดว่าการที่จะทำให้ถึง 100 แต้มนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ !

ค่าเฉลี่ยพลังของเขาตอนนี้คือ 80 แต้มแล้ว

สำหรับความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้ มันมากกว่าคนปกติถึง 8 เท่า !