บทที่ 22: ขอคุณหนูฉู่ รับพวกเราเป็นศิษย์ด้วย

บทที่ 22: ขอคุณหนูฉู่ รับพวกเราเป็นศิษย์ด้วย

เมื่อผีอดอยากได้ยินคำพูดของหนานหลี ก็ยิ่งบันดาลโทสะมากขึ้นไปอีก

มันอยู่มาได้นับร้อยปี สังหารผู้คนไปแล้วก็นับไม่ถ้วน แม้แต่พวกนักพรตปรมาจารย์อะไรนั่นก็ยังทำอะไรมันไม่ได้

คาดไม่ถึงเลยว่า...วันนี้จะมียัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งกล้ามาพูดจาโอหังกับมัน

เช่นนั้นก็ดี... มันจะทำให้นางได้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของตนเอง!

มันควบคุมพลังอาฆาตของตนเอง ทันใดนั้น... ผู้คนที่เดิมทีกำลังก้มหน้าก้มตากินอาหาร ก็พลันเคลื่อนไหวราวกับหุ่นเชิดถูกกระตุกเชือก ทีละคนๆพุ่งเข้าใส่หนานหลี

ปรมาจารย์หลี่เบิกตากว้าง ก่อนจะถอยหลังไปด้วยความหวาดหวั่น หากถูกคนพวกนี้รุมทับ คงจะต้องถูกกัดกินจนตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน

เเต่ใครเลยจะคาดคิดว่า...หนานหลีกลับพุ่งเข้าใส่คนเหล่านั้นเเทน

นางเพียงแค่ยกข้อมือขึ้น ตวัดดาบจันทราในมืออย่างแผ่วเบา ก็สามารถสลายพลังอาฆาตออกจากร่างของคนสองสามคนได้แล้ว

เพียงแต่ว่า...ผีอดอยากตนนี้ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง

พลังอาฆาตของมันพลันกลับมารวมตัวกันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเข้าควบคุมบ่าวไพร่ในคฤหาสน์สกุลเซียวให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

ด้านข้าง ปรมาจารย์หลี่ใช้ยันต์ของตนเองต้านทานไว้อย่างยากลำบาก พลางเอ่ยขึ้นว่า

“หากไม่โจมตีที่ร่างจริง เรื่องนี้คงไม่มีวันจบสิ้นแน่!”

แต่คนเยอะขนาดนี้ จะไปรู้ได้อย่างไรว่าคนไหนคือร่างจริง?

หากคาดเดาผิดพลาด ก็จะทำให้ดวงวิญญาณของคนผู้นั้นต้องบาดเจ็บ

หนานหลีตวัดดาบกวาดคนสองสามคนออกไป เพื่อเปิดทางชั่วคราว สายตาของนางจับจ้องไปที่สาวใช้หน้าตางดงามคนหนึ่ง

ผีอดอยากคาดไม่ถึงว่านางจะสามารถหาร่างจริงของมันเจอได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

มันคิดจะใช้พลังอาฆาตเข้าขัดขวาง แต่ก็คาดไม่ถึงอีกเช่นกันว่าหนานหลีจะยกดาบขึ้นแล้วฟันผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงเปรี๊ยะปร๊ะที่ดังขึ้น

หนานหลีเก็บดาบ ก่อนจะรีบประสานอิน แล้วบีบเข้าที่ลำคอของสาวใช้หน้าตางดงามคนนั้นทันที

อินคาถานั้นทำให้ผีอดอยากไม่สามารถหนีไปไหนได้ ทำได้เพียงถูกกักขังอยู่ในร่างของสาวใช้ต่อไป

“ปล่อยข้า! ปล่อย!”

“มีคนนำเจ้ามาไว้ที่นี่ใช่หรือไม่?” หนานหลีเอ่ยถาม

ฮวงจุ้ยของคฤหาสน์สกุลเซียวก็ไม่เลว อีกทั้งยังไม่ใช่สถานที่จองจำวิญญาณ เเล้วมันจะมีผีอดอยากโผล่มาโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

“นังเด็กนี่...เเกมีสิทธิ์อะไรมาถามข้า...”

แต่แล้วหนานหลีก็แปะยันต์อีกแผ่นลงไป เปลวไฟจากยันต์แผดเผา เผาจนผีอดอยากต้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด มันจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที

“ใช่...มีนักพรตคนหนึ่งเก็บข้ามาจากลานประหาร แล้วนำข้ามาไว้ที่นี่”

หนานหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย

เป็นไปตามคาด...มีคนจงใจทำเรื่องนี้ขึ้นจริงๆ

เซียวหว่านอี๋คือคู่หมั้นของพี่ใหญ่ของนาง หรือว่านี่จะเป็นเรื่องที่พุ่งเป้ามาที่ตระกูลฉู่ของนางอีกแล้ว?

“เขาชื่ออะไร?” นางดึงยันต์อัคคีกลับ

“ข้าไม่รู้...รู้แต่เพียงว่าเห็นนักพรตคนนั้นค้อมตัวโค้งคำนับสตรีผู้หนึ่งอย่างนอบน้อม” ผีอดอยากเอ่ยตอบ

สตรีรึ?

เช่นนั้น...ก็ไม่ใช่ศัตรูทางการเมืองแล้ว

หรือว่าจะเป็น...หนี้รักของท่านพ่อ?

นางเผลอใจลอยไปเพียงชั่วครู่เดียว ผีอดอยากก็หาโอกาสได้ทันที…มันหนีออกจากร่างของสาวใช้หน้าตางดงามคนนั้น แล้วรวบรวมพลังอาฆาตขึ้นมาใหม่

“นังเด็กสารเลว! กล้าดีอย่างไรมาขวางข้ากินข้าว ข้าจะถลกหนังเลาะกระดูกเจ้า!” ผีอดอยากแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน ท่าทางน่าสยดสยองราวกับจะกลืนกินหนานหลีเข้าไปทั้งเป็น

“แค่เจ้า...ยังไม่คู่ควร” หนานหลีเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เกรงกลัว

นางประสานอินเพียงครั้งเดียว ก็สามารถต้านทานพลังอาฆาตที่แพร่กระจายออกมาได้…จากนั้นก็ซัดยันต์อีกแผ่นออกไป พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกังวาน

“อัสนีบาตสวรรค์!”

ยันต์แผ่นนั้นล็อกเป้าหมายไว้ในทันที และเมื่อสิ้นเสียงของหนานหลี อัสนีบาตสายหนึ่งก็ฟาดลงมาจากฟากฟ้า!

เปรี้ยงงงง!!!

เสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นขึ้น

ในชั่วพริบตา...ก็ฟาดใส่ผีอดอยากตนนั้นจนต้องเผยร่างจริงออกมาอีกครั้ง

แต่ยังไม่ทันที่หนานหลีจะต้องลงมือ อานุภาพของยันต์อัสนีบาตสวรรค์ก็อวดพลังอย่างยิ่งยวด มันฟาดใส่ผีอดอยากจนเหลือเพียงกลุ่มควันลอยอ้อยอิ่ง เเละพลังอาฆาตก็สลายหายไปพร้อมกัน

ผู้คนในห้องครัวหยุดการกัดกิน พวกเขาได้สติกลับคืนมา แต่ละคน...ต่างมองดูมือและใบหน้าที่สกปรกมอมแมมของตนเอง แล้วยืนนิ่งตะลึงงันอยู่กับที่

ปรมาจารย์หลี่ซึ่งหนีไปหลบอยู่ข้างๆก่อนหน้านี้ ก็รีบปรากฏตัวออกมาทันที

“ช่างน่าหวาดเสียนี่กระไร! ต้องขอบคุณนักพรตผู้นี้กับคุณหนูผู้นี้ที่ร่วมมือกันปราบปีศาจร้าย ถึงได้ช่วยให้ทุกคนรอดชีวิตมาได้”

หนานหลีเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

“เมื่อครู่ ท่านไม่ได้กำลังยืนดูเฉยๆอยู่หรอกรึ?”

ทั้งๆที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย…พอตอนจบกลับมาเอาหน้าซะงั้น

ปรมาจารย์หลี่ขยับเข้ามาข้างกายนาง ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ข้าก็อายุอานามป่านนี้แล้ว ให้หน้าข้าบ้างสิ”

หนานหลีถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่ด้วยคุณธรรมอันดีงามในการเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูเด็ก นางจึงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก

นางเดินกลับไปยังลานเรือนด้านหน้า ก็เห็นสองสามีภรรยาสกุลเซียวฟื้นคืนสติแล้ว พวกเขากำลังยืนล้อมรอบบุตรสาวที่ยังคงหมดสติอยู่ พลางร่ำไห้เรียกชื่อนาง

“พี่สาวเซียวไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ นางแค่ถูกพลังปีศาจรบกวนพลังหยางไปบ้าง พรุ่งนี้ก็จะฟื้นแล้ว” หนานหลีเอ่ยขึ้น

ฮูหยินเซียวเช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนจะเอ่ยว่า “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอก... แต่ถ้านางไม่ฟื้นตอนนี้ พวกเราก็ไม่มีทางพานางกลับห้องได้น่ะสิ”

เพราะบุตรสาวของนางยังไม่ได้ออกเรือน จะให้บ่าวชายที่แข็งแรงมาแตะต้องตัวก็ไม่เหมาะ

แต่...พวกแม่นมกับสาวใช้ก็ไม่มีแรงพอ เเล้วจะให้บุตรสาวนอนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนได้อย่างไรกัน?

หนานหลีเก็บดาบจันทรากลับไป ก่อนจะเอ่ยว่า

“ฮูหยินเซียวโปรดนำทางเถิด ข้าจะแบกพี่สาวเซียวกลับไปเอง”

“เจ้า?” ฮูหยินเซียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ได้ๆ”

ตระกูลฉู่เพิ่งจะตามหาบุตรสาวกลับมาได้แทบตาย  หากว่าต้องมาถูกบุตรสาวของนางทับตาย นางจะไปชดใช้ได้อย่างไรกัน

“เฮ้อ...ยังไงก็ให้บ่าวชายมา...” ท่านเซียวเอ่ยยังไม่ทันจบ ก็เห็นหนานหลีแบกบุตรสาวของตนขึ้นหลังได้อย่างง่ายดาย

สองสามีภรรยาพลันเงียบกริบไปพร้อมกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าหนานหลีจะมีเรี่ยวแรงมหาศาล แต่ว่าเซียวหว่านอี๋ก็หนักมากจริงๆ

นางเองก็แบกได้ไม่นานนัก ดังนั้นจึงเอ่ยเร่งขึ้นว่า “ฮูหยินเซียว เร็วเข้าเถิด”

ฮูหยินเซียวได้สติกลับคืนมา “เร็วเข้า ตามข้ามา”

การแบกเซียวหว่านอี๋จากลานเรือนด้านหน้าไปยังเรือนด้านหลัง ในวินาทีที่หนานหลีวางนางลงบนเตียงได้สำเร็จ นางก็รู้สึกว่าทั้งร่างเบาขึ้นมามากโข

นางเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

ในตอนแรก...ฮูหยินเซียวนึกว่าพอปีศาจร้ายถูกปราบแล้ว บุตรสาวของนางก็จะตัวเบาลง แต่พอจะลองขยับแขนขาของบุตรสาวดูบ้าง กลับต้องกัดฟันแน่นถึงจะขยับได้เพียงนิดเดียว

สุดท้าย...ก็ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากหนานหลี ถึงจะจัดท่าทางของเซียวหว่านอี๋ให้เข้าที่เข้าทางได้

“คุณหนูหกช่างมีแรงเยอะเสียจริง”

“ฝึกมาจากในอารามน่ะค่ะ” หนานหลีเอ่ยตอบ

เรื่องอาหารการกินและน้ำใช้ของอารามจันทรา ล้วนต้องลงไปหาบขึ้นมาจากตีนเขาทั้งสิ้น

เเถมอย่าว่าแต่หาบน้ำขึ้นเขาเลย ต่อให้เดินตัวเปล่า นางก็ยังต้องเดินสิบห้านาทีแล้วพักครึ่งชั่วยาม

เพราะเงื่อนไขสำคัญของการบรรลุวิชาอาคมขั้นสูงได้นั้น ก็คือต้องมีร่างกายที่แข็งแรง และมีจิตใจที่แน่วแน่

ดังนั้น...ในตอนนั้นนางจึงกัดฟันสู้ อุตส่าห์หาบน้ำขึ้นเขามาจนได้

ในช่วงแรกๆวันหนึ่งหาบได้แค่สองถัง แต่หลังจากนั้นนางก็สามารถหาบข้างละสองถัง เดินขึ้นลงได้วันละสิบรอบโดยไม่หอบเลยแม้แต่น้อย

หนานหลีหยิบยันต์ออกมาอีกแผ่นหนึ่ง พลิกมือเพียงครั้งเดียว ยันต์แผ่นนั้นก็ลุกไหม้ขึ้นมา

ควันหอมสายหนึ่งที่ลอยออกมาจากยันต์ที่มอดไหม้ วนเวียนอยู่รอบกายของเซียวหว่านอี๋

“ยันต์แผ่นนี้จะช่วยให้พี่สาวเซียวฟื้นฟูพลังหยางได้เร็วขึ้น ฮูหยินเซียวโปรดวางใจเถิด”

ถึงตอนนี้ฮูหยินเซียวจึงได้รู้ว่านางเคยร่ำเรียนวิชามาจากในอารามบนเขา

ในขณะที่รู้สึกสงสารนาง อีกใจหนึ่งก็รู้สึกขอบคุณ

“คืนนี้โชคดีจริงๆที่มีเจ้าอยู่ หากว่าต้องพึ่งปรมาจารย์หลี่ผู้นั้น เกรงว่าคนทั้งคฤหาสน์สกุลเซียวของพวกเราคงจะต้องประสบเคราะห์กรรมครั้งใหญ่เป็นแน่”

….

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งสองก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก

“ขอคุณหนูโปรดรับพวกเราเป็นศิษย์ด้วย!”

หนานหลีและฮูหยินเซียวสบตากันอย่างไม่เข้าใจ

เมื่อออกไปดู ก็เห็นเหล่านักพรตน้อยสองสามคนคุกเข่าอยู่กับพื้น

พอเห็นหนานหลีออกมา พวกเขาก็ยิ่งตะโกนเสียงดังขึ้นไปอีก “ขอคุณหนูโปรดรับพวกเราเป็นศิษย์ด้วย!”

ด้านหลัง ปรมาจารย์หลี่รีบร้อนวิ่งเข้ามา

พอเห็นศิษย์ของตนเองกำลังจะไปขอเป็นศิษย์ของผู้อื่น ก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

“พวกเจ้า...พวกเจ้า...ไอ้พวกศิษย์เนรคุณ!”

“ท่านปรมาจารย์หลี่ วิชาอาคมของท่านไม่แก่กล้า เกือบจะทำให้พวกเราต้องตาย ท่านยังกล้าเรียกพวกเราว่าศิษย์เนรคุณอีกรึ?” เหล่านักพรตน้อยต่างเอ่ยแย้งอย่างชอบธรรม

“ใช่แล้ว! คุณหนูฉู่ก็เตือนท่านแล้ว แต่ท่านก็ยังโอหังเช่นนี้”

“ถูกเผง! ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป พวกเราจะไม่นับว่าท่านเป็นอาจารย์อีกแล้ว พวกเราจะไปขอเข้าสังกัดของคุณหนูฉู่!”

(จบตอน)