บทที่ 12: ต่อหัวกลับเข้าไปซะ อย่ามาทำให้พี่รองของข้าตกใจ

บทที่ 12: ต่อหัวกลับเข้าไปซะ อย่ามาทำให้พี่รองของข้าตกใจ

“คนผู้นั้นทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าต้องอิจฉาที่กิจการของข้าไปได้ดีแน่ …ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มีเงินชดใช้ก็ได้นะ” ฉู่ซั่วขมวดคิ้วแน่น

“ถ้าหากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ เขาสามารถชดใช้ให้เป็นสองเท่าได้เลย…พวกท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ” หนานหลีกล่าว

ถึงแม้ว่าคนที่เกิดเรื่องจะไม่ใช่อนุเฉียน แต่นางก็จะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ดี

มีคนใช้วิชาเต๋ามาทำเรื่องแบบนี้ ช่างเป็นการขายหน้าพวกเราเสียจริง

พอฉู่ซั่วได้ยินว่ามีเงินชดใช้ ก็รีบสั่งให้คนไปยังร้านค้าต่างๆ…ให้เถ้าแก่คำนวณตัวเลขความเสียหายออกมาทันที

….

ยามค่ำคืน

ฉู่ซั่วคิดว่าน้องหกของตนกำลังจะออกไปจับผี แต่ใครจะไปรู้ว่านางกลับไปติดยันต์ไว้ตามเรือนต่างๆ

เมื่อราตรีลึกล้ำ ผู้คนเงียบสงัด ภายในจวนอันหยางโหวก็แทบไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่านแล้ว

หนานหลีออกมาที่ลานเรือน ก่อนจะเริ่มตั้งค่ายกล

หลังจากที่ยุ่งอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฉู่ซั่วยังคงยืนอยู่ที่นั่น นางจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“พี่รอง ท่านยังไม่เคยเห็นวิญญาณร้ายใช่หรือไม่เจ้าคะ….ข้าว่า ท่านกลับไปรอในห้องดีกว่า” (กลัวพี่กรี๊ดแตก)

ฉู่ซั่วแอ่นอกพลางกล่าวว่า

“วางใจเถอะ ข้าเห็นโลกมาเยอะ ไม่มีอะไรทำให้ข้าตกใจได้หรอก”

ทว่าสิ้นเสียงของเขา มันก็มีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามา

ฉู่ซั่วตัวสั่นเทาขึ้นมา เเละเมื่อเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นสตรีในชุดสีเขียวใบหน้าอาบเลือด แลบลิ้นที่ยาวหลายชุ่นออกมา ลอยตรงเข้ามาหาตน

“อ๊าก──”

เขากรีดร้องออกมาเสียงหนึ่ง จากนั้นก็เหลือกตาขาว ก่อนจะหมดสติล้มลงไป

“พี่รอง!” หนานหลีขมวดคิ้ว

พลันวาดร่างเข้าไปประคองฉู่ซั่วไว้ในท่าอุ้มเจ้าหญิง…ทำให้เขานอนลงบนพื้นอย่างเบามือ

สตรีในชุดสีเขียวเมื่อเห็นว่าตนทำให้คนตกใจจนสลบไปได้ ก็ดีใจจนหัวเราะออกมาเสียงดังออกมา

ไม่สิ…ยังมีเด็กสาวอีกคน...

เด็กคนนี้ทั้งหน้าตางดงามน่ารัก ผิวขาวนวลเนียน รูปร่างก็ดี

สตรีในชุดสีเขียวผู้นี้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็อยากจะมีร่างกายเช่นนี้แหละ

นางกางมือออก เผยให้เห็นเล็บที่ทั้งยาวและแหลมคม พลางคิดจะเข้าร่างของหนานหลี

“ร่างกายของเจ้า...ข้าขอแล้วกัน!”

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะเอาไปไม่ไหว”

น้ำเสียงอันสงบนิ่งของหนานหลีช่างไม่เข้ากับใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของนางเลยแม้แต่น้อย

“เด็กเมื่อวานซืน กล้าดีอย่างไรมาพูดจาโอหังเช่นนี้” ใบหน้าของสตรีในชุดสีเขียวยิ่งดูน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีกขั้น

นางรู้สึกว่าตนเองถูกหนานหลีหยามเกียรติ จึงลอยเข้าไปด้วยความโกรธเกรี้ยว พลางคิดจะยึดครองร่างของหนานหลี

ปัง!

แต่ทันใดนั้น ร่างของนางถูกผลักกระเด็นออกไป…แถมวิญญาณของนางยังรู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา

นางจ้องมองหนานหลีด้วยความหวาดผวา

คนผู้นี้…

ไม่ดวงชะตาแข็งแกร่งมากจนภูตผีปีศาจไม่อาจเข้าใกล้ได้ ก็ต้องเป็นผู้มีวิชาเต๋าสูงส่ง ประดุจมีกายเพชรคอยคุ้มครอง

ถ้าหากเป็นอย่างแรกก็ยังพอว่า แต่ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็...

หนี!

ตอนนี้ ในหัวของนางมีเพียงความคิดนี้เท่านั้น

….

ทว่าเพิ่งจะลอยออกไปได้ไม่ไกล ร่างของนางก็ถูกค่ายกลหนึ่งกักขังเอาไว้ จนไม่สามารถหนีออกจากลานเรือนแห่งนี้ไปได้เลย

“บังอาจมาทำให้พี่รองของข้าตกใจ”

น้ำเสียงของหนานหลีเย็นเยียบลง ก่อนจะเงื้อหมัดแล้วชกออกไป

เปรี้ยงงง!!!!

กรี๊ด​ดดด!!!

สตรีในชุดสีเขียวกครีดร้องอย่างโหยหวน

ศีรษะของนางถูกชกจนหลุดออกจากบ่า แถมยังกลิ้งไปบนพื้นอีกหลายรอบ

นางเป็นเพียงวิญญาณ แต่คนที่สามารถใช้มือเปล่าสัมผัสนางได้นั้น ย่อมต้องมีระดับพลังบำเพ็ญที่สูงส่งมาก

“อย่า...อย่าตีข้าเลย ท่านปรมาจารย์อย่าตีข้าเลย”

“ข้า…ข้าไม่กล้าทำให้คนในครอบครัวของท่านตกใจอีกแล้ว”

ศีรษะที่ตกอยู่บนพื้นร่ำไห้พลางอ้อนวอนขอชีวิต

เด็กสาวคนนี้ดูแล้วอายุน้อย แต่กลับลงมือได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ไม่ใช่คนที่ควรจะไปหาเรื่องด้วยได้อย่างแน่นอน

“หึ เอาหัวไปต่อกลับเข้าที่ซะ” หนานหลีแค่นเสียงเบาๆ

สตรีในชุดสีเขียวได้แต่คลำหาไปทั่ว ก่อนจะหาศีรษะของตนจนเจอแล้วนำมาต่อกลับให้เรียบร้อย…จากนั้นก็ไม่กล้าเผยท่าทีน่าสะพรึงกลัวออกมาอีก

ณ เวลานี้…ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ของนางจะดูธรรมดา แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อครู่มากนัก

หนานหลีปลุกฉู่ซั่วให้ฟื้นขึ้นมา ทว่าพอเขาเห็นชายเสื้อสีเขียวเข้า ก็ถึงกับเหลือกตาขาวเตรียมจะสลบไปอีกรอบ

“ท่านพี่รอง ถ้าหากท่านสลบไปอีก ก็ทวงหนี้ไม่ได้เเล้วนะเจ้าคะ” นางจึงรีบกล่าวว่า

ฉู่ซั่วพอได้ยินดังนั้น ก็รีบฝืนตัวเองเอาไว้เเล้วรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น ไม่มองสตรีในชุดสีเขียวอีก

“ผีตัวเดียว จะมีเงินที่ไหนมาชดใช้กัน”

“นางไม่มี แต่เจ้านายของนางมีเจ้าค่ะ” หนานหลีพูดจบ ก็หันไปจ้องสตรีในชุดเขียว

“เจ้านายของเจ้าคือหลิงหยวนใช่หรือไม่”

ฉู่ซั่วรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูมาก พอคิดดูดีๆ ก็นึกออกว่าคือนักพรตแห่งอารามซานชิงนั่นเอง

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เขาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันที

“ตัวเองทำธุรกิจไม่ซื่อสัตย์ กลับใช้ให้เจ้ามาทุบร้านของอนุข้า ช่างน่าชังนัก!”

“น้องหก ข้าอยากให้นางวิญญาณสลาย ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!”

สูญเสียเงินทองไปมากขนาดนั้น เเม่ของเขาร้องไห้จนตาแดงก่ำไปหมดแล้ว

สตรีในชุดสีเขียว รีบคุกเข่าลงบนพื้น

“เป็นเพราะหลิงหยวนคนชั่วนั่นกุมเถ้ากระดูกของข้าไว้ ข้าถึงจำต้องช่วยเขาทำชั่ว ขอคุณชายและคุณหนูโปรดเมตตาด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

หนานหลีคาดการณ์เรื่องนี้ไว้นานแล้ว

บางครั้งไม่ใช่แค่การเป็นคนที่มีความลำบาก การเป็นผีก็ลำบากเช่นเดียวกัน

นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางกล่าวว่า

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ถ้าบอก…ข้าสามารถช่วยเจ้ายึดเถ้ากระดูกคืนมาได้ แล้วจะให้เจ้าไปเกิดใหม่”

“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ!” สตรีในชุดสีเขียวดีใจอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะโขกศีรษะลงบนพื้นสามครั้งเพื่อแสดงความขอบคุณ

นางทนกับชีวิตที่ถูกบงการเช่นนี้มามากพอแล้ว ตอนนี้นางเพียงแค่ต้องการการปลดปล่อยเท่านั้น

….

ในเมื่อต้องส่งผีไปก่อกรรมทำชั่ว แน่นอนว่าหลิงหยวนย่อมต้องอยู่ที่หอตัวฝูในเมืองหลวงเป็นแน่

วันนี้หอตัวฝูเปิดทำการอีกครั้ง แต่ชาวบ้านที่มาซื้อยันต์กลับมีน้อยนิดนับคนได้ แถมยังมีบางคนนำยันต์เก่ามาขอคืนเงินอีกด้วย

พอหลิงหยวนคิดถึงเรื่องที่ตนเองต้องสูญเสียต้นไม้เงินต้นไม้ทองไป ก็เกลียดจนกัดฟันกรอด

“ท่านนักพรต...” เถ้าแก่เม้มปาก พลางกล่าวอย่างกังวล

“อย่างไรเสียนั่นก็คือจวนอันหยางโหว ถ้าหากหลิวหรูไปทำให้คนตกใจจนตายขึ้นมา พวกเราจะไม่เดือดร้อนกันหรือขอรับ”

“จวนอันหยางโหวมีผีหลอก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย” หลิงหยวนแค่นเสียงเย็นชา​

“ในเมื่อกล้ามาตัดเส้นทางทำมาหากินของนักพรตผู้นี้ ก็ต้องสั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง”

เถ้าแก่ยิ้มพลางเห็นด้วย

“ถูกต้องแล้วขอรับ กล้าดีมาต่อต้านท่านนักพรต ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง”

“พอเรื่องจวนอันหยางโหวมีผีหลอกแพร่ออกไป หลังจากนั้นท่านนักพรตค่อยไปปราบภูตผีปีศาจ รับรองว่าคนข้างนอกจะต้องยกย่องท่านนักพรตว่ามีจิตใจกว้างขวาง วิชาเต๋าสูงส่งเป็นแน่”

หลิงหยวนหัวเราะตามไปด้วย

ตอนนี้ ในสายตาของเขาราวกับมีภูเขาทองภูเขาเงินกองอยู่ตรงหน้าแล้ว

แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจาก​พูด​จบ​ ประตูไม้ของร้านจะถูกเตะจนพังเข้ามา ก่อนจะล้มลงบนพื้นเสียงดัง ‘ปัง’ พร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายขึ้นมา

ลมราตรีพัดกรูเข้ามาในร้าน แสงเทียนสั่นไหววูบวาบ ก่อนจะดับไปหลายเล่ม

หลิงหยวนตวัดแส้ปัดฝุ่นในมือ รอจนฝุ่นจางลง ถึงได้เห็นว่าผู้มาเยือนคือชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

เด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ต้องพูดถึง

ส่วนเด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น ถึงแม้ว่าหน้าตาจะยังดูอ่อนเยาว์ แต่ในแววตากลับฉายแววคมกริบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เถ้าแก่ตัวสั่นเทา พลางรีบดึงแขนเสื้อของหลิงหยวน

“ท่านนักพรต นางคือ...คือเด็กสาวในวันนั้นขอรับ”

หลิวหรูได้รับคำสั่งให้ไปที่จวนอันหยางโหวแล้วไม่ใช่รึ แล้วทำไมถึงยังปล่อยให้คนหนีออกมาได้

….

“ในเมื่อส่งวิญญาณร้ายไปที่จวนอันหยางโหว คิดว่าคงไม่ต้องให้ข้าแนะนำตัวเองแล้วกระมัง”

“ท่านนักพรตหลิงหยวน เถ้ากระดูกของหลิวหรูอยู่ที่ไหนรึ” หนานหลีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน​

หลิงหยวนหรี่ตาลง

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงปลอดภัยดี ก็เดาได้ว่าหลิวหรูคงจะแปรพักตร์ไปแล้ว

หึ…ช่างเป็นผีที่เลี้ยงไม่เชื่องเสียจริง

“คุณหนู นักพรตผู้นี้ฟังที่เจ้าพูดไม่เข้าใจ” บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเสแสร้ง​ทันที

“ใช่แล้ว หอตัวฝูข้าขายยันต์ ไม่ได้ขายเถ้ากระดูก” เถ้าแก่ใจชื้นขึ้นมา

เพราะวันนี้มีท่านนักพรตหลิงหยวนอยู่ด้วย เขาจะไปกลัวเด็กสาวคนนี้ทำไม

เเละที่นางยังกล้าบุกมาถึงที่นี่ แน่นอนว่าท่านนักพรตจะต้องสั่งสอนนางให้หลาบจำแน่

“ข้ากำลังคุยกับเขาอยู่ มีสิทธิ์อะไรให้เจ้ามาสอดปาก”

หนานหลีร่ายยันต์ตรึงกายห้ามวาจาออกมาแผ่นหนึ่ง ทำให้เถ้าแก่ขยับตัวไม่ได้…แม้แต่ปากก็ยังอ้าไม่ขึ้น มีเพียงลูกตาสองข้างที่กลอกไปมาอย่างร้อนรน

ฉากนี้​ทำให้​หลิงหยวนโกรธมาก

เด็กเมื่อวานซืน…กล้าดีอย่างไรมาโอ้อวดวิชาต่อหน้าข้า

เขาโบกสะบัดแส้ปัดฝุ่น ทว่ายันต์ตรึงกายห้ามวาจาแผ่นนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ตอนเเรก ใบหน้าของเขาดูน่าอับอายอยู่บ้าง

เเตืจากนั้นในใจก็เริ่มหวาดผวาขึ้นมา

หรือว่า...วิชาเต๋าของเด็กสาวคนนี้จะอยู่เหนือกว่าเขางั้นรึ

(จบตอน)