บทที่ 9 : ใครคือคนที่สอนค่ายกลเจ็ดสังหารให้เจ้า?

บทที่ 9 : ใครคือคนที่สอนค่ายกลเจ็ดสังหารให้เจ้า?

ยังไม่ทันที่หนานหลีจะได้เอ่ยปากอธิบาย น้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชาก็พลันดังมาจากนอกโถงรับรอง

"ท่านโหว นางคือคุณหนูหกแห่งจวนอันหยางโหวที่เพิ่งตามตัวกลับมาได้ ไม่ใช่คนที่คิดจะมาเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้บุตรชายของท่านหรอก"

เป็นชิงเฟิงเข็นรถของเย่ซือเหิงเข้ามา

….

นับตั้งแต่ที่ขาทั้งสองข้างของเย่ซือเหิงใช้การไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นในวังหลวงหรือจวนของเหล่าอ๋องและขุนนางน้อยใหญ่ต่างก็ถูกปรับปรุงใหม่…ทั้งหมด ก็เพื่ออำนวยความสะดวกในการเดินทางของเย่ซือเหิงนั่นเอง

และเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเจิ้นเป่ยโหวพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

"โอ้! ดีเลย!”

“บุตรสาวคนเล็กของอันหยางโหว...ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยกเลยน่ะสิ! ท่านอ๋องเก้า ถึงตอนนั้นต้องให้เกียรติมาดื่มสุราสักจอกด้วยกันนะพ่ะย่ะค่ะ”

ในขณะเดียวกันนั้น ฮูหยินเอกคนปัจจุบันและเซี่ยเป่ยเจ๋อก็เดินเข้ามาถึงโถงรับรองพอดี…เจิ้นเป่ยโหวจึงรีบปรึกษากับฮูหยินของตนทันทีว่าจะเตรียมสินสอดทองหมั้นไปสู่ขอที่จวนอันหยางโหวในวันพรุ่งนี้

"หยุดก่อน! หยุดก่อน!" หนานหลีร้องห้าม พลางถลึงตาใส่เซี่ยเป่ยหาน

"นี่….ท่านเป็นใบ้ไปแล้วรึไง?"

อย่าได้เห็นว่าใบหน้ากลมมนเล็กน้อยของหนานหลีจะดูน่ารักน่าเอ็นดู…เพราะพอนางทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาเมื่อไหร่ ร่างของเซี่ยเป่ยหานก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

"ท่านพ่อ! มันไม่ใช่เช่นนั้นนะขอรับ..."

"เจ้าหุบปากไปเลย! เรื่องนี้ตกลงตามนี้แหละ"

เจิ้นเป่ยโหวเมื่อเห็นภาพนี้ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ในที่สุดก็หาสตรีที่ปราบลูกชายตัวดีของตนได้อยู่หมัดเสียที เเล้วเขาจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร

พรุ่งนี้เขาจะต้องเข้าวังไปทูลขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้ ทำเช่นนี้ถึงจะมั่นใจได้ว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด

ด้านข้างเย่ซือเหิงเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึมลงเช่นกัน…สุดท้าย เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปากเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาตรงๆ

"คุณหนูหก คนที่ทำร้ายเป่ยหาน อยู่ในที่นี้ด้วยหรือไม่?"

คำพูดนี้ทำให้ เจิ้นเป่ยโหวและคนอื่นๆต่างพากันนิ่งอึ้งไป

มีเพียงเซี่ยเป่ยเจ๋อที่ขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ท่านพี่ มีคนทำร้ายท่านรึ? เป็นผู้ใดกัน?"

"คุณชายรอง ท่านเล่นละครเป็นโจรป่าวร้องจับโจรเช่นนี้…ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือ?" หนานหลีย้อนถามกลับ

ทันใดนั้น สีหน้าของเซี่ยเป่ยเจ๋อก็แปรเปลี่ยนไปในทันที

"คุณหนูหก เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?" ฮูหยินโหวรีบกางปีกปกป้องบุตรชายแท้ๆของตนเองด้วยใบหน้าเย็นชา

"คนที่วางค่ายกลเจ็ดสังหารใส่ตัวคุณชายเซี่ย...ก็คือเจ้านั่นแหละ" หนานหลีชี้นิ้วไปยังเซี่ยเป่ยเจ๋อ

"เป็น...เป็นเจ้ารึ?" เซี่ยเป่ยหานขยับเท้าถอยห่างจากเซี่ยเป่ยเจ๋อโดยสัญชาตญาณทันที

ในความตกตะลึงนั้น...กลับเจือปนไปด้วยความหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย

นี่คือน้องชายของเขานะ!

ทำไมถึงคิดทำร้ายเขา?

ทำไมถึงคิดจะเอาชีวิตเขากัน!

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" เจิ้นเป่ยโหวตระหนักได้ว่าเรื่องราวไม่ธรรมดาเสียแล้ว สีหน้าของเขาจึงพลันเคร่งขรึมลง

หนานหลีค่อยๆเล่าเรื่องราวโดยสรุป ก่อนจะกล่าวเสริมขึ้นอีกประโยค "หากมิใช่เพราะข้าได้ไปบำเพ็ญเพียรอยู่ที่อารามเต๋าครึ่งปี เกรงว่าคืนนี้คุณชายเซี่ยคงต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมเป็นแน่"

เจิ้นเป่ยโหวหันขวับไปมองบุตรชายคนเล็กของตน ก่อนจะคาดคั้น  "เป็นฝีมือของเจ้าจริงๆรึ?"

"ท่านพ่อ ข้าจะไปทำร้ายท่านพี่ได้อย่างไรกันขอรับ”

“เเล้วคุณหนูหก การจะกล่าวหาใครก็ล้วนต้องมีหลักฐาน ที่นี่คือจวนเจิ้นเป่ยโหว ไม่ใช่ที่ที่ให้เจ้ามากล่าวหาข้าลอยๆไร้ซึ่งหลักฐานเช่นนี้”

"ใช่แล้ว! เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กๆจะไปมีความสามารถที่แท้จริงอะไรกันได้” ฮูหยินโหวเองก็โกรธเช่นกัน

“ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะอายุยังน้อย แต่กลับมีจิตใจโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ พี่น้องสองคนรักใคร่ปรองดองกันดี เจ้าอย่าได้คิดที่จะมาเสี้ยมให้พวกเขาแตกแยกกันเลย”

เซี่ยเป่ยหานนั้นไม่ได้เกิดจากฮูหยินโหวคนปัจจุบัน ดังนั้นเขาจึงมีความเคารพต่อนางเพียงเท่านั้น แต่ไม่ได้มีความผูกพันทางใจอะไร…พอได้ยินนางพูดจาอย่างไร้มารยาทเช่นนี้ เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

"ท่านแม่! น้องหกเคยช่วยชีวิตข้าไว้นะ ท่านโปรดพูดจากับนางให้เกียรติกว่านี้หน่อย!"

"หึ…ข้าเข้าใจแล้ว”

“พวกเจ้าร่วมหัวกันคิดจะใส่ร้ายลูกชายของข้าสินะ เป่ยหาน...เจ้าก็ได้เป็นถึงคุณชายใหญ่แล้ว เหตุใดยังต้องคิดจะไล่ฆ่าพวกเราแม่ลูกให้สิ้นซากอีก?” ฮูหยินโหวแค่นเสียงอย่างเย็นชา

"ข้า...ข้าไม่ได้ทำนะ!" เซี่ยเป่ยหานผู้ซื่อบื้อเมื่อถูกใส่ร้ายป้ายสี ก็เริ่มพูดจาติดๆขัดๆ

"ท่านพ่อ! ท่านต้องเชื่อข้านะขอรับ!"

"ข้าก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อเจ้า เพียงแต่..." เจิ้นเป่ยโหวเหลือบสายตาไปมองหนานหลี

เด็กสาวคนนี้ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นด้วยซ้ำ (อายุ 15 ปี)...วิชาอาคมแห่งเต๋าไหนเลยจะร่ำเรียนกันได้ง่ายๆ เกรงว่านางคงจะไปกวาดพื้นอยู่ที่อารามเต๋ามาครึ่งปีเสียมากกว่ากระมัง?

หนานหลีเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาของเขา แต่นางก็ไม่ได้ร้อนใจแต่อย่างใด กลับเดินตรงเข้าไปหมายจะคว้ามือของเซี่ยเป่ยเจ๋อไว้

"เจ้าจะทำอะไร!" ฮูหยินโหวตวาดลั่น

"ใครอยู่ข้างนอก! มาลากนางออกจากจวนเดี๋ยวนี้!"

เซี่ยเป่ยหานกำลังจะอ้าปากขัดขวาง แต่ทว่าเย่ซือเหิงที่อยู่ด้านข้างกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ใครกล้า"

เพียงคำพูดสั้นๆสองพยางค์ กลับแฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัว

เหล่าองครักษ์ของจวนที่มาถึงหน้าประตูแล้ว ต่างไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาแม้แต่คนเดียว

หนานหลีเองก็ฉวยโอกาสนี้ คว้าจับข้อมือของเซี่ยเป่ยเจ๋อไว้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพับแขนเสื้อของเขาขึ้น…ที่บนข้อมือของเซี่ยเป่ยเจ๋อ ปรากฏร่องรอยบาดแผลทั้งลึกและตื้นอยู่หลายแห่ง

"การจะใช้ค่ายกลเจ็ดสังหารเพื่อควบคุมภูตผีไปทำร้ายผู้คน จำเป็นต้องใช้โลหิตของตนเองเป็นเครื่องเซ่นสังเวย”

“ดูท่าว่า...เจ้าคงจะใช้เลือดไปไม่น้อยเลยสินะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

แววตาของเซี่ยเป่ยเจ๋อฉายแววตื่นตระหนกออกมาวูบหนึ่ง…แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็กลับมาทำหน้าตาเหมือนผู้ถูกกระทำอีกครั้ง

"ข้าเพิ่งได้กริชเล่มใหม่มา นี่เป็นแผลที่ข้าพลั้งเผลอทำตัวเองบาดเจ็บ ไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าพูดเลยแม้แต่น้อย"

เมื่อครู่เซี่ยเป่ยหานยังคงมีความเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้าง แต่ทว่าบัดนี้...เขาปักใจเชื่ออย่างสนิทใจแล้ว

"พลั้งเผลอ? มีรอยแผลมากมายขนาดนี้ เจ้าคิดจะหลอกใครกัน"

"ข้าก็แค่ลองดูว่ามันคมหรือไม่คมเท่านั้น" เซี่ยเป่ยเจ๋อยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง

ณ เวลานี้ เจิ้นเป่ยโหวรู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิด…ในเมื่อทั้งสองคนต่างก็เป็นลูกชายของเขา แล้วเขาควรจะเชื่อใครดี?

"ท่านอ๋องเก้า พอจะให้คนของท่านไปตรวจค้นเรือนของคุณชายรองสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ข้าคิดว่า...คุณชายรองคงจะยังทำลายค่ายกลยันต์เจ็ดสังหารไม่ทันเป็นแน่”

"ได้สิ" เย่ซือเหิงพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้ชิงเฟิงไปจัดการ

ฉากนี้ทำให้สีหน้าของเซี่ยเป่ยเจ๋อพลันบูดเบี้ยวลงในทันที…เขากัดฟันกรอด ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ไม่ต้องส่งคนไปแล้ว! เป็นข้าเองที่ทำ!"

ในเมื่ออย่างไรเสียก็ต้องถูกจับได้อยู่แล้ว สู้เขายอมรับออกมาอย่างตรงไปตรงมาไม่ดีกว่าหรือ

ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เซี่ยเป่ยเจ๋อก็จ้องเขม็งไปยังเซี่ยเป่ยหานอย่างอาฆาตแค้น

"ทำไม? ทำไมเจ้าถึงต้องโชคดีอยู่เสมอ!”

“แค่เพราะเกิดมาดีหน่อยก็ได้เป็นคุณชายใหญ่…แล้วตอนนี้ก็ยังมีคนมาช่วยให้เจ้ารอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้อีก!”

เซี่ยเป่ยหานถึงกับนิ่งอึ้งไปอย่างสิ้นเชิง…เขาไม่เคยเห็นน้องชายที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเช่นนี้มาก่อนเลย

ทว่าหนานหลีกลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"การที่เขาได้เกิดมาดี ก็เป็นเพราะบุญกุศลที่เขาสั่งสมไว้ในชาติก่อน และการที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากข้า ก็เป็นเพราะในชาตินี้เขาก็ยังคงทำดีเช่นกัน”

“ส่วนเจ้าที่กระทำความชั่วถึงเพียงนี้ ไม่กลัวว่าชาติหน้าจะไม่ได้เกิดเป็นคนบ้างหรือ?”

"ข้าไม่ยอมรับ!" เซี่ยเป่ยเจ๋อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

"ข้าเก่งกว่าเจ้าในทุกๆด้าน แต่เพียงเพราะเจ้าเกิดจากฮูหยินเอก ก็เลยได้เป็นคุณชายใหญ่อย่างชอบธรรม….เเบบนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ!"

ไม่ว่าจะฤดูหนาวอันเหน็บหนาวหรือฤดูร้อนที่แสนอบอ้าว เขาก็ยังคงไปเรียนที่สำนักศึกษา ไม่เคยขาดเรียนแม้แต่วันเดียว

แล้วพี่ชายของเขาล่ะ?

อีกฝ่ายโยนการบ้านให้เด็กรับใช้ทำ…นอนตื่นสายโด่งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ความสนใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็มีแค่การเล่นจิ้งหรีดกับการรับสาวใช้อุ่นเตียง

ด้วยเหตุผลใดกันที่เขาจะมาเป็นคุณชายใหญ่ไม่ได้!

"เพราะเรื่องนี้...เจ้าถึงกับต้องทำร้ายข้า คิดจะให้ข้าตายเลยอย่างนั้นรึ?" ใบหน้าของเซี่ยเป่ยหานตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ใช่! มีแต่เจ้าตายเท่านั้น ข้าถึงจะได้เป็นคุณชายใหญ่!" เซี่ยเป่ยเจ๋อตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ

เจิ้นเป่ยโหวสุดที่จะทนต่อไปได้อีก เขายกมือขึ้นตบหน้าเซี่ยเป่ยเจ๋อไปฉาดหนึ่ง

เพี๊ยะะะ!!!

"เจ้ามันโง่เขลาสิ้นดี! เหตุใดถึงได้คิดชั่วกับพี่ชายของเจ้าได้ถึงเพียงนี้!"

ฮูหยินโหวรีบเข้าไปกอดปกป้องบุตรชายของตนไว้ด้วยความเจ็บปวดใจ

"เจ๋อเอ๋อร์พูดไม่ผิดนะ! เป่ยหานทั้งไร้คุณธรรมทั้งไร้ความสามารถ แต่ท่านกลับยังจะทูลขอให้ฝ่าบาทแต่งตั้งเขาเป็นคุณชายใหญ่จวนโหว ท่านมันตาบอดโดยแท้!"

นางรู้สึกเสียใจจริงๆว่าเหตุใดในตอนนั้นถึงได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกคนปัจจุบัน ทำให้บุตรชายต้องมาเจ็บปวดเช่นนี้…ไม่ว่าลูกชายจะพยายามมากเพียงใด ก็ไม่เคยได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ

เเต่ความโกรธของเจิ้นเป่ยโหวหาได้มอดไหม้ลงไม่

"เมื่อสองวันก่อนเป่ยหานเพิ่งจะมาบอกกับข้าเองว่าเขาไม่ได้มีความทะเยอทะยานในเรื่องนี้ อยากจะสละตำแหน่งคุณชายใหญ่ เพียงแต่ข้ายังไม่ทันได้มีโอกาสมาบอกกับพวกเจ้าแม่ลูก”

“แต่ใครจะไปรู้ว่าพวกเจ้า จะถึงกลับลงมือสังหารเขาไปเสียก่อนแล้ว”

"อะไรนะ?”

“ไม่…ข้าไม่เชื่อ...ข้าไม่เชื่อ!” เซี่ยเป่ยเจ๋อเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดชีวิต

"ต่อให้เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่ถึงอย่างไร...ข้าก็จะไม่นับว่าเจ้าเป็นน้องชายของข้าอีกต่อไปแล้ว" เซี่ยเป่ยหานตวาดด้วยดวงตาแดงก่ำ

ถ้าหากเป็นคนอื่นที่ทำร้ายเขา เขาจะต้องทำให้คนผู้นั้นชดใช้ด้วยเลือดอย่างแน่นอน

แต่ทว่าคนที่ทำร้ายเขากลับเป็นน้องชายแท้ๆของตัวเอง เขาจึงไม่อาจลงมือใดๆได้เลย

"ท่านพี่!" เซี่ยเป่ยเจ๋อเห็นพี่ชายหันหลังทำท่าจะเดินจากไป จึงเผลอร้องเรียกขึ้นมา

“อั่คคค”

เซี่ยเป่ยหานหันกลับมามอง ก็เห็นน้องชายของตนกระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำหนึ่ง

เห็นดังนั้นเซี่ยเป่ยหานจึงรีบพุ่งเข้าไปประคองน้องชาย…และแม้ว่าจะล้มลงไปพร้อมกัน เขาก็ยังคงใช้ร่างของตนปกป้องน้องชายเอาไว้เหมือนเช่นที่เคยทำมาโดยตลอด

เซี่ยเป่ยเจ๋อกระอักเลือดไม่หยุด ใบหน้าเริ่มไร้ซึ่งชีวิตชีวา…เขาเค้นพลังเฮือกสุดท้ายเอ่ยออกมาว่า

"ท่านพี่...ข้าขอโทษ…ข้าผิดไปแล้ว"

"ข้าไม่ได้โทษเจ้าเลย ข้าน่าจะบอกเจ้าให้เร็วกว่านี้ น่าจะสละตำแหน่งให้เร็วกว่านี้"

จากนั้น เซี่ยเป่ยหานก็รีบหันไปขอความช่วยเหลือทันที

"น้องหก! เขาเป็นอะไรไป?…ช่วยด้วย…ช่วยน้องชายข้าด้วย!"

เขาพูดไปพลางร้องไห้ไป…ไม่ว่าจะต้องใช้เงินมากเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็จะให้น้องชายมีชีวิตรอดให้ได้!

หนานหลีได้เเต่ส่ายหน้าเบาๆ "ค่ายกลเจ็ดสังหารแต่เดิมก็ต้องใช้อายุขัยของคนผู้หนึ่งเป็นพลังขับเคลื่อน ข้าช่วยเขาไม่ได้หรอก"

คำพูดนี้ ทำให้ใบหน้าของเจิ้นเป่ยโหวซีดเผือดราวกับผักเหี่ยวเฉา

"จะเป็นไปได้อย่างไร..." ฮูหยินโหวยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็หมดสติล้มพับไป

หนานหลีเดินเข้าไปย่อตัวลงข้างๆก่อนจะใช้ยันต์ตรึงวิญญาณแผ่นหนึ่งเพื่อรั้งวิญญาณของเขาเอาไว้ชั่วคราว

"คนที่สอนค่ายกลเจ็ดสังหารให้เจ้า ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเจ้า…ใช่หรือไม่?"

เพราะเขาเพียงต้องการตำแหน่งคุณชายใหญ่เท่านั้น คงไม่ถึงขั้นต้องเอาชีวิตของตนเองเข้าแลกเป็นแน่

"ใช่...เขาไม่เคยบอกข้าเลย”

“เขาบอกเพียงว่า…ให้ใช้เลือดของข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” เซี่ยเป่ยเจ๋อเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

ถึงตอนนี้ เขาเสียใจสุดชีวิตแล้ว

ที่แท้...ท่านพี่ก็รักและปกป้องเขาถึงเพียงนี้

น่าเสียดายที่บนโลกใบนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจ

"คนที่สอนค่ายกลนี้ให้เจ้า…คือผู้ใด?"

หนานหลีเอ่ยถามอีกครั้ง

(จบตอน)