บทที่ 2: แค่เข้าใกล้เขาก็มีแต่จะโชคร้าย

บทที่ 2: แค่เข้าใกล้เขาก็มีแต่จะโชคร้าย

ทันทีที่หยกแตก มันก็มีกลุ่มควันสีดำสายหนึ่งลอยออกมา หนานหลีจึงซัดยันต์อีกแผ่นตามไปอย่างรวดเร็วเพื่อผนึกมันเก็บไว้ในน้ำเต้า

ทุกคนที่ได้เห็นปรากฏการณ์ประหลาดนี้ต่างพากันตกตะลึงอ้าปากค้าง…และในขณะเดียวกัน ฉู่ซั่วที่อยู่บนรถม้าก็ค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะไอออกมาอย่างรุนแรง

“คุณชาย ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ? ทำเอาบ่าวเฒ่าตกใจแทบแย่” ย่าจางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“นี่มันอะไร!!!”  ฉู่ซั่วยังไม่รู้ตัวว่าตนเองเพิ่งจะรอดตายมาหมาดๆเขาเอื้อมมือไปหมายจะดึงยันต์บนหน้าผากออก

หนานหลีขมวดคิ้วพลางเอ่ยห้าม

“พลังหยางของท่านยังกลับเข้าร่างไม่สมบูรณ์ จะดึงออกตอนนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”

“เล่นอะไรเป็นผีสางนางไม้ไปได้!” ย่าจางถลึงตาใส่หนานหลี

“คุณชายเจ้าขา เมื่อครู่นี้นางทุบหยกของท่านจนแตกละเอียดไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ว่าไงนะ?!”

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าการรับเจ้ากลับจวนมันต้องไม่มีเรื่องดีๆเกิดขึ้น นี่เจ้าเป็นตัวซวยรึไงกันหา?!”

ฉู่ซั่วโมโหจนแทบคลั่ง จากนั้นเขาฉีกยันต์บนหน้าผากออกเป็นสองท่อนทันที

ทว่า...ทันทีที่เขาด่าจบ ร่างกายก็อ่อนยวบลง แล้วทรุดกลับไปบนเบาะนุ่มอีกครั้ง

“คุณชายรอง?” ย่าจางถึงกับตัวแข็งทื่อ

นางลองเอานิ้วไปอังที่จมูกของฉู่ซั่วอีกครั้ง...และก็พบว่าลมหายใจหายไปอีกแล้ว

นี่มันเรื่องอะไรกัน…เมื่อตะกี้ยังด่าคนเสียงดังฟังชัดอยู่เลยไม่ใช่รึ?

ความคิดหนึ่งพลันแวบเข้ามาในหัวของย่าจาง นางรีบนำยันต์สองชิ้นนั้นกลับไปแปะไว้ที่เดิมอย่างร้อนรน

ฉากนี้ทำหนานหลีอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

“ยันต์ตรึงวิญญาณน่ะ...ถ้าถูกฉีกขาดไปแล้ว มันก็หมดฤทธิ์แล้วล่ะ” นางพลางใช้นิ้วม้วนเล่นปอยผมที่ตกลงมาอย่างสบายอารมณ์

ได้ยินเเบบนี้ใบหน้าของย่าจางซีดเผือด…หากคุณชายรองตายกลางทางขึ้นมาจริงๆท่านเจ้าบ้านต้องถลกหนังนางออกแน่!

“ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะคุณหนูหก! ขอความกรุณามอบยันต์ให้อีกสักแผ่นเถอะเจ้าค่ะ!” (เปลี่ยนสีไวเชียวนะ)

แม้จะเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นไปตามที่คุณหนูหกพูดทุกอย่าง…ตอนนี้นางจึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากคุณหนูหกเท่านั้น

“มีเงินก็มียันต์ ไม่มีเงินก็ไม่มียันต์” หนานหลีเอ่ยเรียบๆ

“แต่...เเต่คุณชายรองเป็นพี่ชายแท้ๆของท่านนะคะ!” ย่าจางร้องห่มร้องไห้

“ต่อให้เป็นพี่น้องกันแท้ๆก็ต้องคิดบัญชีให้กระจ่างนะเจ้าค่ะ” หนานหลีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

“ถ้าอย่างนั้น...คุณหนูหกต้องการเงินเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?” ย่าจางเอ่ยถามเสียงสั่น

“ยันต์ตรึงวิญญาณแผ่นละสิบตำลึงเงิน” หนานหลีชูนิ้วขึ้นมาประกอบ

“สองแผ่นก็ยี่สิบตำลึง”

ย่าจางแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกกับราคา นางรีบควักเงินยี่สิบตำลึงออกมาทันที

หนานหลีรับเงินมาแล้ว ถึงได้หยิบยันต์ตรึงวิญญาณออกมาแผ่นหนึ่ง…จากนั้นก็ใช้นิ้วสองนิ้วร่ายอาคม ในพริบตาต่อมา ยันต์แผ่นนั้นก็ได้ไปแปะอยู่บนหน้าผากของฉู่ซั่วเรียบร้อยแล้ว

“เขาต้องรออีกหนึ่งเค่อ(15 นาที) ถึงจะฟื้นขึ้นมา”

พูดจบ นางก็เดินเข้าไปในสถานีม้าเร็วทันที

ย่าจางเฝ้าอยู่ข้างๆไม่กล้าไปไหน เหล่าองครักษ์ต่างมองหน้ากันไปมา พวกเขายังคงไม่เชื่ออยู่ดี

คุณหนูหกอายุยังน้อยแค่นี้ จะไปรู้วิชาเต๋าอะไรได้…บางทีเมื่อครู่นี้อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้ คุณหนูหกคงฉวยโอกาสนี้ขูดรีดเงินมากกว่า

ทว่า...หนึ่งเค่อต่อมา ฉู่ซั่วก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว

เพียงแต่ครั้งนี้เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา กลับรู้สึกอ่อนเพลียไปทั้งตัว ไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย

ย่าจางดีใจจนร้องไห้ออกมา รีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟัง แล้วกำชับอย่างจริงจัง

“คุณชายเจ้าขา อย่าได้ฉีกยันต์แผ่นนี้อีกนะเจ้าคะ นี่คือยันต์ช่วยชีวิตของท่านเลยนะเจ้าคะ”

ฉู่ซั่วเองก็สัมผัสได้ว่าตนเพิ่งจะผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆจิตใจยังคงสั่นสะท้านไม่หาย…มาถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะไม่เชื่ออีกแล้ว

แต่พอได้ยินว่ายันต์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ขายเพียงแค่แผ่นละสิบตำลึงเงินเท่านั้น หน้าของเขาก็พลันดำคล้ำลงทันที

เขาลงจากรถม้าแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังสถานีม้าอย่างรวดเร็ว

...

ภายในร้าน หนานหลีกำลังนั่งกินบะหมี่อยู่

ฉู่ซั่วเดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับนาง และเพราะบนหน้าผากของเขายังคงแปะยันต์เอาไว้ จึงดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนไม่น้อยให้หันมามอง

หนานหลีทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอื้อมมือไปดึงยันต์ตรึงวิญญาณออก

ฉู่ซั่วร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ กลัวว่าตัวเองจะต้องตายอีกรอบ…ทว่าครั้งนี้ แม้ยันต์ตรึงวิญญาณจะถูกดึงออกไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงอยู่ดี

“หนึ่งเค่อผ่านไปแล้ว ท่านไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” หนานหลีพูดพลางก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ต่อไป

ฉู่ซั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อโดยตรง ซึ่งเป็นตั๋วเงินมูลค่าสองพันตำลึง

“น้องหก ยันต์ช่วยชีวิตสองแผ่นของเจ้าคิดเงินแค่ยี่สิบตำลึง นี่เจ้ากำลังดูถูกใครกัน?”

“ชีวิตของข้า อย่างน้อยๆก็ต้องมีค่าสองพันตำลึงสิ!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ที่ซื้อหยกปลุกเสกมาพกติดตัวไว้ก็เพื่อความสบายใจเท่านั้น แต่พอได้มาเจอกับตัวเองเข้าแบบนี้...เขาก็มีแต่ความนับถือให้น้องหกผู้นี้เท่านั้น

“ข้าไม่เคยทำธุรกิจหน้าเลือด ยันต์ตรึงวิญญาณเขียนไม่ยาก มันก็มีค่าแค่นั้นแหละเจ้าค่ะ”

ฉู่ซั่วได้แต่จ้องตากับนางปริบๆ แต่ไม่นานเขาก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายเขาก็ขยับที่นั่งเข้ามาใกล้ๆแล้วยัดตั๋วเงินใส่มือของนาง

“ถ้าอย่างนั้น...ก็ถือซะว่าเป็นของขวัญแรกพบจากพี่ชายรองคนนี้ก็แล้วกัน อย่าหาว่าน้อยไปล่ะ คราวนี้ข้าออกมาข้างนอก พกตั๋วเงินมาแค่สองพันตำลึงนี่แหละ”

มารดาของพี่ชายรองคนนี้ของนางมาจากตระกูลพ่อค้า เขาอาจจะไม่ได้เรื่องทั้งบุ๋นทั้งบู๊ แต่เรื่องเงินน่ะ...เขามีเยอะจริงๆนะ

เมื่อเขาเปลี่ยนเหตุผลเพื่อจะยัดเยียดเงินให้นางแบบนี้ หนานหลีก็รู้สึกใจอ่อนลงเล็กน้อย…เเละเมื่อเห็นว่าปฏิเสธต่อไปไม่ได้แล้ว นางจึงตัดสินใจมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขาเป็นการตอบแทน

“หยกชิ้นนั้นท่านซื้อมาเท่าไหร่รึ?” หนานหลีเอ่ยถามเสียงใส

“สามพันตำลึง!” พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ฉู่ซั่วก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

ได้ยินราคา หนานหลีก็ถึงกับเหลือบตามองบน

“พวกคุณชายในเมืองหลวงนี่ ช่างโง่แล้วก็เงินหนากันจริงๆนะเจ้าคะ”

ถ้าเป็นคนอื่นมาด่าเขาแบบนี้ มีหวังเขาคงได้คว่ำโต๊ะไปแล้ว…แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของน้องหก มันกลับฟังรื่นหูเป็นพิเศษ

“หลอกเงินข้าไปไม่เท่าไหร่ แต่คิดจะเอาชีวิตข้านี่มันยอมกันไม่ได้!” ฉู่ซั่วกำหมัดแน่น

“ข้าไปซื้อมาพร้อมกับสหายสนิทคนหนึ่ง แต่เขากลับปกติดีทุกอย่าง ทำไมถึงมีแต่ข้าที่เกิดเรื่องขึ้นล่ะ?”

นับตั้งแต่ที่เขาพกหยกชิ้นนั้นติดตัว เขาก็มักจะรู้สึกอ่อนเพลียและง่วงเหงาหาวนอนอยู่บ่อยครั้ง…ตอนแรกเขานึกว่าเป็นเพราะตัวเองพักผ่อนไม่เพียงพอเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพราะมีคนมาเล่นตุกติกกับหยกชิ้นนี้

โชคดีที่วันนี้น้องหกยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่เช่นนั้นเขาคงได้ไปเข้าเฝ้ายมบาลแล้ว

“หรือว่า... สหายสนิทของท่านผู้นั้นไม่ใช่บุรุษพรหมจรรย์?” หนานหลีเอ่ยถามตรงๆ

“…...”

คำพูดนี้ทำเอาใบหน้าของฉู่ซั่วแดงก่ำอย่างอึดอัด เขาไอออกมาเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นข้าเปลี่ยนคำถามใหม่ ท่านพี่รองยังไม่ได้แต่งภรรยา แล้วก็ยังไม่มีอนุอุ่นเตียงใช่หรือไม่?”

“ธรรมเนียมตระกูลฉู่ของข้าเข้มงวดนัก หากยังไม่แต่งภรรยาเข้าบ้าน ก็ห้ามมีอนุอุ่นเตียงเด็ดขาด... ถ้าเช่นนั้น ก็หมายความว่าเพราะข้าเป็นบุรุษพรหมจรรย์ ถึงได้ถูกลอบทำร้ายอย่างนั้นรึ?”

แววตาของหนานหลีฉายประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง…คิดไม่ถึงเลยแฮะ ว่าคนในครอบครัวนี้ของนางจะน่าสนใจอยู่เหมือนกัน

“ในหยกชิ้นนั้นมีดวงวิญญาณดวงหนึ่งสิงสถิตอยู่ มันคอยดูดซับพลังหยางบริสุทธิ์ของท่าน”

หนานหลีเห็นใบหน้าของฉู่ซั่วเริ่มซีดเผือด จึงรีบเอ่ยต่อ

“เเต่วางใจเถอะ ข้าจัดการมันไปแล้ว ท่านปรมาจารย์จื้อกวงนั่นอุตส่าห์ลงทุนลงแรงให้ท่านเลี้ยงหยกวิญญาณให้…ยังไง เขาต้องตามมาที่นี่แน่ ถึงตอนนั้นข้าจะช่วยท่านทวงเงินสามพันตำลึงนั่นคืนมาให้เอง”

ในเมื่อรับเงินมาแล้ว ก็ต้องทำงานให้สำเร็จลุล่วง…นี่คือหลักการทำงานของนางมาโดยตลอด

ดวงตาของฉู่ซั่วเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

“น้องหก! พี่รู้อยู่แล้วว่าเจ้าคือดาวนำโชคของตระกูลเรา!”

“เมื่อกี้ท่านยังด่าข้าว่าเป็นตัวซวยอยู่เลยนะเจ้าคะ” หนานหลีจ้องเขาเขม็ง

“มีด้วยเหรอ? เจ้าต้องฟังผิดไปแน่ๆเลย” ฉู่ซั่วหัวเราะแห้งๆ

จากนั้นเขาหาข้ออ้างรีบเผ่นหนีไปทันที แล้วทุ่มเงินก้อนใหญ่ให้ทางร้านเตรียมห้องพักชั้นดีให้สองห้อง

...

ยามค่ำคืน แสงจันทร์สาดส่องนวลใยดุจน้ำค้างแข็ง

ขณะที่หนานหลีกำลังจะเข้านอน นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดา พลันมีลมเย็นยะเยือกพัดเข้ามาในร้าน

นางจึงเดินออกมาดู และเพราะด้านนอกมีเสียงดังจอแจอยู่พอสมควร…ฉู่ซั่วจึงเดินออกมาดูความวุ่นวายด้วยเช่นกัน

ภายใต้แสงจันทร์อันเยียบเย็น ภายในร้านเต็มไปด้วยองครักษ์พกดาบหลายนาย ทุกคนล้วนมีรูปร่างสูงใหญ่ ท่วงท่ามั่นคง ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์

จากนั้น ก็มีองครักษ์คนหนึ่งเข็นรถเข็นไม้เข้ามา…บนรถเข็นไม้สีดำทมิฬนั้น มีบุรุษในชุดผ้าไหมงดงามนั่งอยู่

แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน แต่ก็ยากที่จะบดบังรัศมีสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาได้

ทว่าหนานหลีกลับมองเห็นในแวบเดียวว่า ร่างของบุรุษผู้นั้นถูกไอสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดห้อมล้อมอยู่

“พี่รอง…คนผู้นี้มีชะตาสังหารติดตัวมาแต่กำเนิด หากเข้าใกล้เขา มีแต่ตายกับเจ็บ”  นางกระซิบเตือนเสียงเบา

“ท่านจำไว้ให้ดีว่าต้องอยู่ให้ห่างจากเขา แค่สัมผัสไอสังหารของเขานิดเดียว ก็มีแต่จะโชคร้ายมหันต์”

เสียงของนางเบามาก...แต่บุรุษบนรถเข็นกลับเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสอง สบเข้ากับดวงตาอันกระจ่างใสของหนานหลีพอดิบพอดี

(จบตอน)