บทที่ 19 คำสารภาพของหานซินเอ๋อร์
บทที่ 19 คำสารภาพของหานซินเอ๋อร์
บทที่ 19 คำสารภาพของหานซินเอ๋อร์
หานซินเอ๋อร์ซบไหล่เซียวเหอเงียบ ๆ อย่างอ่อนโยน เห็นเขาไม่มีท่าทีตอบสนองนางจึงเริ่มปลดเสื้อของเขาออกทีละชั้น
เซียวเหอรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายจึงผลักนางออกพลางกล่าวว่า
“ข้าไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น เจ้าอย่าได้ร้องไห้เลย หากมีสิ่งใดเจ้าพูดกับข้ามาตรง ๆ ก็ได้ ในเมื่อข้าเลือกจะช่วยแล้ว ข้าย่อมไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่นอน”
หานซินเอ๋อร์เช็ดน้ำตาเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “ข้า...ไม่เหลือใครแล้วจริง ๆ”
เซียวเหอได้ยินเช่นนั้นก็อดถามไม่ได้ “บิดามารดาของเจ้าเล่า?”
หานซินเอ๋อร์ตอบเสียงเรียบ “บิดามารดาของข้าถูกนิกายเงามารฆ่าตายหมดแล้ว”
“เป็นปู่ของข้าที่พาหนีมาอาศัยหลบซ่อนอยู่เชิงเขานี้ หากมิใช่เพราะเขา ข้าคงไม่มีโอกาสมายืนอยู่ต่อหน้าท่านเช่นนี้”
“ที่ข้ายอมลดตัวเองลงเช่นนี้ก็เพียงเพื่อต้องการล้างแค้นให้บิดามารดา ขอท่านอย่ารังเกียจเลย...ร่างกายของข้ายังบริสุทธิ์อยู่จริง ๆ นะเจ้าคะ”
นางกล่าวด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
เซียวเหอเดินไปมาในห้องด้วยท่าทีกระวนกระวาย ในใจครุ่นคิดอยู่หลายรอบสุดท้ายก็พูดออกมาว่า
“หากไม่รังเกียจต่อไปเจ้าก็อยู่กับข้าเถิด ข้าจะช่วยเจ้าดึงดูดกลิ่นอายแห่งสวรรค์และปฐพีเข้าสู่ร่าง เจ้าว่าอย่างไร?”
สิ้นคำ เซียวเหอก็ได้แต่สบถด่าตัวเองในใจ
ข้าไปรับปากอะไรแบบนั้นได้อย่างไรเล่า ข้าเองยังเป็นแค่คนธรรมดาอยู่เลย
หากพลาดเพียงนิดก็อาจพาหญิงสาวผู้นี้ลงเหวทั้งชีวิต
และแล้วสิ่งที่เขากลัวก็เกิดขึ้นจริง หานซินเอ๋อร์หันมามองเขาด้วยแววตาเปี่ยมหวัง
“ขอบคุณคุณชายที่มอบความมั่นใจให้เช่นนี้...แต่ข้าก็อยากถามตรง ๆ ว่า แท้จริงแล้ว...ระดับพลังของท่านนั้นอยู่ในระดับใดกันแน่?”
“ข้าต้องการทราบไว้ล่วงหน้าเพราะนิกายเงามารมิใช่แค่พรรคเล็ก ๆ หากท่านพร้อม...ข้ายินดีมอบกายให้ท่าน รับใช้ท่านอย่างสุดใจ”
เซียวเหอแสร้งพูดเรียบ ๆ ว่า
“เจ้ากลัวนิกายเงามารมากเช่นนั้นเชียวหรือ? ส่วนเรื่องพลังของข้า เจ้าไม่ต้องห่วง ที่นี่ที่เจ้ากำลังยืนอยู่นี่...ย่อมไม่ใช่ผู้ใดจะเหยียบขึ้นมาได้ง่าย ๆ”
“หากข้าช่วยเจ้าไม่ได้จริง ๆ ข้าก็จะฝึกฝนจนถึงที่สุดเพื่อร่วมมือกับเจ้าแก้แค้นให้สำเร็จ”
หานซินเอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำมั่นคงนี้ก็พยักหน้ารับช้า ๆ แล้วกล่าวว่า
“นิกายเงามารสมชื่อ...ไม่มีใครเคยเห็นภาพตอนพวกมันลงมือ มีแต่เงาของพวกมันที่ปรากฏขึ้นก่อน...เงาเพียงอย่างเดียว แล้วศพก็จะปรากฏพร้อมสัญลักษณ์ดอกมีดจารึกไว้ข้าง ๆ”
“ท่าน...คิดว่าตัวเองมีโอกาสเท่าไร?”
เซียวเหอกล่าวเรียบ ๆ ว่า “อย่าเพิ่งไปคิดมากนัก เรามาเริ่มฝึกฝนกันเถอะ โอกาสมีมากน้อยเพียงใดก็ต้องลองถึงจะรู้”
“ไม่มีนิกายใดลึกลับเกินไปนัก แม้จะเร้นกายเพียงใดสักวันก็ต้องมีศิษย์ภายนอกเอาเรื่องไปโอ้อวด”
หานซินเอ๋อร์จ้องหน้าเขาแน่นิ่ง แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า
“แล้ว...ข้าควรทำอย่างไรต่อไป?”
เซียวเหอตอบ “เจ้ารออยู่ข้างนอกก่อน ข้าจะปรุงสมุนไพรให้เจ้าสักหน่อย”
เมื่อนางออกไปอย่างสงบ เซียวเหอก็รีบปิดประตู จัดแจงเสื้อผ้าเรียบร้อย พึมพำกับตัวเอง
เจ้าถุงผ้าผืนน้อยที่หล่นลงมานั่น เจ้าต้องช่วยข้าแล้วล่ะนะ
เขาไม่รู้ว่าถุงผ้าบนตัวของเสี่ยวซานใช้งานอย่างไรเช่นกัน
พูดถึงก็พูดเถอะข้ามาที่โลกนี้ได้อย่างไร แล้วเจ้าหมานี่มันมาจากไหนกันแน่?
เมื่อมาถึงที่นี่สิ่งที่เขามีติดตัวมีเพียงเจ้าหมาน้อยหนึ่งตัวกับถุงผ้าผืนนั้นที่พักที่อยู่อาศัยก็เป็นเขาสร้างขึ้นเองทั้งหมด
ตอนนี้เขาก็กำลังจัดสมุนไพรจำนวนหนึ่ง วางเรียงรายตรงหน้า ทั้งหมดล้วนเป็นพืชที่เขาเองก็ไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ
แต่ทันทีที่เปิดถุงผ้าออก เขาก็รู้สึกเวียนศีรษะรุนแรง ภายในถุงผ้าปรากฏเงาบุรุษในชุดโบราณสีดำผู้หนึ่ง ยืนหันหลังให้เขา
บุรุษนั้นกล่าวขึ้นโดยไม่หันกลับมา
“ผู้เปิดถุงผ้านี้ เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง...ที่จะก้าวสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร?”
เซียวเหอรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ ๆ ข้าแค่มีคำถามอยากจะถามเจ้าสองสามข้อ”
ทว่าบุรุษลึกลับผู้นั้นไม่ใส่ใจ ยังคงกล่าวต่อไปว่า
“ข้า...ผู้เป็นจิตวิญญาณในถุงผ้าผืนนี้มีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานแล้ว กลิ่นอายแห่งเต๋าในภูเขาลูกนี้ที่เจ้าซึมซับมาทั้งหมดล้วนหล่อเลี้ยงข้าให้ยังคงมีชีวิตอยู่”
“ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะส่งคืนสิ่งนั้นให้กับเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด ข้าหวังว่าเจ้าจะกล้าก้าวเดินไปตามใจปรารถนา...อย่าได้หลงลืมจิตแห่งเต๋าของตนเอง”
เซียวเหออ้าปากค้าง ไม่สามารถเปล่งเสียงใดได้
เพราะแม้จะพูดถึงกลิ่นอายแห่งเต๋าหรือพลังจิต เขาก็ยังไม่เคยสัมผัสอะไรได้เลย เขาเป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่งที่บังเอิญมาตกในโลกใบนี้เท่านั้น
เขาจึงตะโกนขึ้น
“เจ้าทำแบบนี้ทำไมกัน? เจ้าไม่พอใจอะไรในโลกนี้งั้นหรือ? หรือแค่อยากเห็นข้าอับอายต่อหน้าหญิงงามกันแน่?”
เสียงตะโกนก้องไปทั่วห้อง บุรุษผู้นั้นยังคงเมินเฉย ทว่าทันใดนั้น เขากลับหันไปเห็นกระบี่เล่มหนึ่งวางอยู่
“กระบี่เล่มนี้ดูดี...เหมาะกับระดับพลังของเจ้าในตอนนี้ เจ้าไม่ต้องบ่นมากหรอก หากเจ้าทำตามคำข้าสั่ง วันหนึ่งเจ้าจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง”
“เก็บกระบี่ไว้ฝึกให้ดี ทุกสิ่งที่เจ้ายังไม่เข้าใจ ข้าจะค่อย ๆ ชี้แนะเจ้า”
“จงจดจำไว้ให้ดี ดูแลทุกสิ่งรอบตัวเจ้าด้วยใจจริง ไม่ว่าจะเป็นผู้คน สถานการณ์หรือวัตถุใด ๆ โดยเฉพาะเสี่ยวซาน...ดูแลมันให้ดีด้วย”
“ข้าจะรอเจ้าที่โลกอีกฟากหนึ่ง...ข้านามว่าเย่เฟิง”
ทันใดนั้น พลังจิตสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่สมองของเซียวเหอทำให้เขารู้สึกปวดหัวรุนแรง ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเขา
“อ๊ากกกกกกก”
เสียงร้องดังลั่นจนหานซินเอ๋อร์เปิดประตูเข้ามาทันที
ภาพที่เห็นคือเซียวเหอกำลังนั่งกุมศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือยังถือถุงผ้าเอาไว้
หานซินเอ๋อร์เดินเข้ามาอย่างเป็นห่วง “คุณชาย ท่าน...ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?”
เซียวเหอแทบไม่ได้ยินเสียงของนาง สมองเขาราวกับถูกกระแทก แล้วกำลังประกอบสร้างใหม่จากเศษซาก
ถ้อยคำสองประโยคสลักลึกในจิตใจของเขา:
“ร่างกายหรือจิตวิญญาณ...อย่างน้อยต้องมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เดินอยู่บนเส้นทาง”
“โลกใบนี้คับแคบเกินไป...ไม่อาจรองรับผู้ที่มีความทะเยอทะยานอย่างแท้จริง”
จากนั้น ข้อมูลเกี่ยวกับลำดับขั้นการฝึกฝนก็ผุดขึ้นในจิตใจ
ระดับพลังแห่งร่างกาย
ขั้นจู้ถี่
ขั้นต้วนจิน
ขั้นเหลียนกู่
ขั้นซิวยิน
ขั้นเจี๋ยเสิน
ขั้นซู่ถี่
ระดับพลังแห่งพลังภายใน
ขั้นจู้จี
ขั้นจินตัน
ขั้นหยวนอิง
ขั้นหลิงจี้
ขั้นตู้เจี๋ย
ขั้นต้าฉั่ง
กลิ่นอายแห่งเต๋าคือความสามารถในการรับรู้และดึงดูดพลังปราณ
จิตแห่งเต๋าคือความสามารถในการแปรเปลี่ยนพลังปราณให้กลายเป็นพลังของตนเองทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความแน่วแน่แห่งจิตใจ
เซียวเหอข้ามขั้นตอนเหล่านี้ไปโดยสิ้นเชิงและเข้าสู่ระดับเดียวกับเจ้าเมืองเฉินโดยตรง เขาได้รับแก่นพลังในตันเถียน
แก่นพลังของเขามีสีขาวบริสุทธิ์คือระดับต่ำสุดแต่กลับเป็นสายพันธุ์หายากเพราะสามารถวิวัฒน์ได้ตามระดับพลังของตน
เขาลืมตาขึ้นช้า ๆ
พบว่าศีรษะของตนซบอยู่บนตักของหานซินเอ๋อร์
เมื่อแหงนมองขึ้นไปสิ่งที่เห็นคือ
“หือออออ”