บทที่ 6 พ่ายแพ้ในพริบตา

บทที่ 6 พ่ายแพ้ในพริบตา

หลิวเหยามองหานหลิงเอ๋อร์ด้วยความยินดีปรีดา ทว่าชั่วขณะต่อมา ใบหน้ากลับเศร้าหมองลง

“หลิงเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้ายังไม่ตาย เช่นนั้นก็ไม่ควรกลับมานะ”

หลิวเหยาส่ายหน้า นางรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ของหานหลิงเอ๋อร์คือการเดินเข้าสู่หายนะอย่างแน่นอน

เว่ยเฟิงในยามนั้นกลับมองหานหลิงเอ๋อร์อย่างตะลึงงัน หานหลิงเอ๋อร์ผู้นี้ไม่น่าจะยังมีชีวิตอยู่ เขาเองเห็นกับตาว่านางตกลงสู่พื้นที่ต้องห้ามแห่งขุนเขาหมื่นอสูร

“หานหลิงเอ๋อร์ เจ้าคนหรือผีกันแน่?” เว่ยเฟิงถามอย่างหวาดหวั่น

“เว่ยเฟิง ข้าเป็นคนหรือผี เจ้าในฐานะยอดฝีมือระดับหยวนอิงถึงกับมองไม่ออกหรือ?” หานหลิงเอ๋อร์ย้อนถาม ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องเบื้องหน้า

ภายในใจของนางในยามนี้พลันพลุ่งพล่าน แท้จริงแล้วท่านผู้อาวุโสมิได้หมายจะขับไล่นาง หากแต่รู้ว่านิกายหลิวหลี่ตกอยู่ในอันตรายจึงส่งนางกลับมาช่วยเหลือ

เมื่อคิดได้ดังนี้ หานหลิงเอ๋อร์พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ท่านผู้อาวุโสมิได้ผลักไสตนออกเลย

เว่ยเฟิงหรี่ตาลงเพ่งมองหานหลิงเอ๋อร์

“ในเมื่อเจ้าตกลงไปในขุนเขาหมื่นอสูรแล้วยังไม่ตาย เช่นนั้นวันนี้ข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปตายเอง”

สิ้นคำ เว่ยเฟิงก็ลงมือทันที พลังก่อเกิดเป็นเปลวเพลิงอันร้อนแรงพวยพุ่งออกจากร่าง

เปลวเพลิงนี้ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ไหลบ่าเข้าใส่หานหลิงเอ๋อร์ดั่งสายฟ้าฟาด

“หลิงเอ๋อร์ ระวังตัว”

“องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ ระวัง”

เหล่าศิษย์แห่งนิกายหลิวหลี่ต่างร้องตะโกนด้วยความตกใจ

เว่ยเฟิงคือผู้แข็งแกร่งระดับหยวนอิงส่วนหานหลิงเอ๋อร์นั้นเพียงแค่ขั้นต้นของระดับจินตันเท่านั้น หากถูกไฟนี้เข้าประชิด นางย่อมสิ้นชีพเป็นแน่

ทว่าในขณะที่ทุกผู้คนล้วนเชื่อว่าหานหลิงเอ๋อร์ถึงคราวมรณาแล้วนั้น

หานหลิงเอ๋อร์ขยับตัว เพียงสะบัดมือเบา ๆ เปลวไฟอันร้อนแรงที่พุ่งเข้ามากลับมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยดั่งว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

นั่น...นั่นมัน...

ผู้คนเบิกตาค้าง รับความจริงเบื้องหน้าแทบไม่ได้

เป็นไปได้อย่างไร หานหลิงเอ๋อร์ที่เพียงจินตันขั้นแรกกลับสามารถสลายการโจมตีของเว่ยเฟิงได้อย่างง่ายดาย

เหลือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว

หานหลิงเอ๋อร์มิใช่จินตันขั้นแรกอีกต่อไปแล้ว

“หลิงเอ๋อร์ เจ้าทะลวงขั้นสำเร็จแล้วหรือ” หลิวเหยาเปล่งเสียงถามด้วยความหวัง

“เจ้าค่ะ อาจารย์ ข้าพบพานท่านผู้อาวุโสผู้หนึ่ง ท่านไม่เพียงช่วยชีวิตข้า หากยังช่วยให้ข้าทะลวงถึงระดับหยวนอิงอีกด้วย”

กล่าวพลาง หานหลิงเอ๋อร์ก็ปลดปล่อยกลิ่นปราณจากภายในออกมา กลิ่นอายของระดับหยวนอิงแผ่กระจายทั่วทั้งโถง

“หยวนอิง เป็นระดับหยวนอิงจริง ๆ นิกายหลิวหลี่ของพวกเรากลับมียอดฝีมือหยวนอิงอีกคนแล้ว” หลิวเหยาแหงนหน้าหัวเราะด้วยความปิติ

ก่อนหน้านี้ในนิกายหลิวหลี่มีเพียงนางผู้เดียวที่เป็นระดับหยวนอิงแถมนางยังได้รับบาดเจ็บหนัก

บัดนี้นิกายหลิวหลี่กลับมีหานหลิงเอ๋อร์ที่ก้าวสู่หยวนอิงแถมยังอายุไม่ถึงยี่สิบห้าปี อนาคตช่างไร้ขีดจำกัด

เว่ยเฟิงยืนเงียบงัน ดวงตาเต็มไปด้วยครุ่นคิด

บาดแผลของหานหลิงเอ๋อร์ เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร เป็นตนลงมือด้วยตนเองกระทั่งแก่นแท้ระดับจินตันก็ถูกทำลาย

หากไม่มีผู้ใดช่วยเหลือ นางไม่มีทางรอดกลับมาได้แน่นอน

แต่ไม่เพียงหายดี นางยังสามารถทะลวงถึงหยวนอิงได้อีก

ผู้ที่ช่วยเหลือนางย่อมมิใช่ผู้ที่เขาจะไปแตะต้องได้

ตั้งแต่เมื่อไรที่ภายในเขตแดนแคว้นหนิงปรากฏยอดฝีมือถึงเพียงนั้นขึ้นมา

เว่ยเฟิงรู้สึกเหงื่อเย็นไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง

“พวกเราไป”

เว่ยเฟิงหันหลังทันใด แปรเปลวเพลิงกลายเป็นเงาพุ่งหายไปในอากาศ

คนของนิกายหลิวหลี่มองภาพเว่ยเฟิงจากไปด้วยความฉงน

เมื่อครู่เขายังขู่จะล้างนิกายอยู่หยก ๆ ทำไมพอได้ยินเรื่องของท่านผู้อาวุโสกลับรีบร้อนหลบหนีไปทันที?

หรือว่าเว่ยเฟิงรู้ถึงความน่ากลัวของท่านผู้นั้น?

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าบอกข้าละเอียดที” หลิวเหยาถามขึ้นอย่างไม่อาจรอได้อีกต่อไป

หานหลิงเอ๋อร์ไม่ปิดบังใด ๆ เล่าเรื่องทั้งหมดที่ตนประสบพบในขุนเขาหมื่นอสูรให้นางฟัง

“ไม่น่าเชื่อว่าภายในขุนเขาหมื่นอสูรจะยังมีผู้แข็งแกร่งระดับนั้นอาศัยอยู่” หลิวเหยาอุทานด้วยความตื่นตะลึง

ขุนเขาหมื่นอสูร นับเป็นพื้นที่ต้องห้ามแห่งทวีปหลิงอู่ แม้แต่มหาเซียนระดับต้าเฉิงเข้าไปก็อาจมิได้กลับออกมา

แต่ภายในนั้นกลับมีผู้คนอาศัยอยู่ เช่นนั้นท่านผู้อาวุโสผู้นั้นต้องเป็นยอดคนเหนือคนเป็นแน่

“ไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสนั้นมีความเกี่ยวพันอันใดกับนิกายหลิวหลี่ของพวกเรา” หลิวเหยาก้มหน้าครุ่นคิด

เพราะในความทรงจำของนาง นิกายหลิวหลี่ไม่เคยมีสัมพันธ์ใดกับผู้แข็งแกร่งลึกล้ำเพียงนี้

หรือว่าเป็นสหายเก่าของผู้เฒ่าในนิกาย ไม่เช่นนั้นก็อธิบายไม่ได้เลย

“อาจารย์เจ้าคะ นี่คือสมุนไพรที่ท่านผู้อาวุโสมอบให้ มันจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของท่านได้แน่นอน”

หานหลิงเอ๋อร์ยื่นต้นผักกาดขาวให้นางด้วยความตื่นเต้น

หลิวเหยามองดูผักกาดขาวต้นนั้น ดวงตาสะท้อนแสงแห่งความไม่อยากเชื่อ

นี่คือสมุนไพรวิญญาณชั้นยอด

สมุนไพรชั้นนี้สามารถให้เนื้อขึ้นจากกระดูกได้ หากยังมีลมหายใจก็ย่อมสามารถฟื้นคืนชีพได้

เมื่อเทียบกับพลังของสมุนไพรต้นนี้ บาดแผลของตนก็ไม่ต่างอะไรกับรอยขีดข่วน

“ท่านผู้อาวุโสโปรดรับคำนับจากข้า นิกายหลิวหลี่ของข้าซาบซึ้งสุดจะพรรณนา” หลิวเหย่าทรุดตัวคุกเข่าด้วยความตื้นตัน

นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ใช้สมุนไพรระดับนี้จริง ๆ

เหล่าศิษย์แห่งนิกายต่างปลื้มปีติสุดแสนจะพรรณนา

“อาจารย์ ท่านรีบกลืนมันลงไปเพื่อรักษาอาการก่อน แล้วค่อยไปคำนับท่านผู้อาวุโสพร้อมข้า” หานหลิงเอ๋อร์พยุงนางขึ้น

“หลิงเอ๋อร์พูดถูก ท่านผู้อาวุโสมีพระคุณยิ่ง ข้าต้องไปคารวะต่อหน้าด้วยตนเอง” หลิวเหยาพยักหน้ารับ

จากนั้นก็นำผักกาดขาวใส่เข้าปากโดยตรง

สมุนไพรชั้นยอดเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องปรุงยาใด ๆ ยิ่งปรุงกลับยิ่งลดทอนพลังฤทธิ์เสียอีก

ทันทีที่ผักกาดขาวเข้าปาก ก็สลายกลายเป็นของเหลวสีเขียวมรกตไหลเข้าสู่ภายใน

ของเหลวสีเขียวเริ่มหล่อเลี้ยงอวัยวะภายในของหลิวเหยา

หยวนอิงของนางซึ่งเคยมืดหม่นพลันเปล่งแสงเจิดจ้า

เดิมหยวนอิงนั้นซูบซีดราวเด็กอดอาหาร เวลานี้กลับอวบอิ่มดั่งเด็กอ้วน

ไม่เพียงเท่านั้น หลิวเหยายังรู้สึกว่าพลังฝึกปรือของตนกำลังจะทะลวงขึ้นอีกขั้น

ตูม ตูม

กลิ่นปราณอันรุนแรงแผ่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้คนในนิกายหลิวหลี่ต่างเปล่งเสียงยินดี

“ระดับเฟินเสิน ท่านเจ้านิกายทะลวงถึงระดับเฟินเสินแล้ว”

“นิกายหลิวหลี่ของพวกเรา ในที่สุดก็มีผู้ฝึกปรือถึงระดับเฟินเสิน เราจะรุ่งเรืองแล้ว”

เสียงแซ่ซ้องเปี่ยมด้วยความปีติจากทุกสารทิศ

ระดับเฟินเสินนั่นหมายความว่านิกายหลิวหลี่มีโอกาสไต่ขึ้นเป็นระดับเซวีย

ทั้งแคว้นหนิง ไม่มีแม้แต่นิกายระดับเซวียน แม้แต่นิกายเพลิงอัคคียังเป็นเพียงระดับหวง

หลิวเหยาเองก็ปลื้มปิติจนน้ำตาไหล ในที่สุดตนก็สามารถทะลวงผ่านขีดจำกัดได้เสียที

ท่านผู้อาวุโสผู้นั้นจะต้องมีความเกี่ยวพันกับนิกายหลิวหลี่เป็นแน่ หาไม่แล้ว เหตุใดจึงมอบสมุนไพรอันล้ำค่าเช่นนี้?

พระคุณของท่านยิ่งใหญ่ปานนี้ นางไม่มีวันลืมได้ลง ต่อให้ต้องปีนเขาลุยไฟก็จะต้องไปคารวะให้ถึงที่

“ศิษย์นิกายหลิวหลี่ทั้งปวง จงเปิดค่ายกลป้องกันนิกาย จงเฝ้าระวังภัย ทุกอย่างรอข้ากลับมาก่อน”

“หลิงเอ๋อร์ พวกเราไปตามหาท่านผู้อาวุโสกันเถอะ”