บทที่ 13 - ไก่โต้งผู้ถูกใส่ร้าย

บทที่ 13 - ไก่โต้งผู้ถูกใส่ร้าย

ในเล้าไก่ของบ้านหลัวเสวียนมีไก่ทั้งหมดสี่ตัว

ตัวผู้หนึ่งตัว ตัวเมียสามตัว

การเลี้ยงไก่ตัวผู้ไม่ใช่เพื่อฟังเสียงขันของมัน เวลาไหนที่ควรจะทำงานต้องแล้วแต่หัวหน้ากองผลิตจะสั่ง

ไก่โต้ง มันตัดสินใจเองไม่ได้

ที่นางหวังเลี้ยงไก่โต้งก็เพื่อให้มันผสมพันธุ์กับไก่ตัวเมีย มิฉะนั้นไข่ที่ออกมาก็จะฟักเป็นลูกเจี๊ยบไม่ได้

ในวันปกติบ้านหลัวเสวียนต้องเสียข้าวเสียของให้ไก่โต้งตัวนี้ได้เสวยสุข พอถึงวันตรุษจีนมันก็ต้องชดใช้คืนทั้งต้นทั้งดอกด้วยเนื้อไก่ทั้งตัวของมัน

ยุติธรรมดี

แต่วันนี้ไก่โต้งกลับรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง

ไก่โต้งขันไปสองสามเสียงแต่เช้าตรู่แล้วก็เหมือนเช่นเคย พาเหล่าฮาเร็มของมันคือเสี่ยวฮวา เสี่ยวไป๋ และเสี่ยวหวงเดินเล่นหาอาหารอยู่ที่ลานดิน

ไม่คาดคิด

วันนี้นางหวังไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นมา ถือไม้ไผ่ท่อนหนึ่งไล่ด่าไก่โต้ง “ไอ้ตัวไม่เอาไหนเอ๊ย ข้าเลี้ยงแกมาเสียข้าวสุก ไปหาไส้เดือนจากข้างนอกมาได้นิดหน่อยไอ้หมาอย่างแกก็กินคนเดียว ไม่รู้จักแบ่งปันให้คนอื่นในบ้านบ้าง”

นางหวังด่าไปพลางตีไปพลางจนไก่โต้งตกใจกระพือปีกทิ้งคู่ครองทั้งสามของมันไว้แล้ววิ่งหนีเอาตัวรอด

นางหวังหอบแฮ่กๆ ใช้ไม้เท้าชี้ไปที่ไก่โต้งที่อยู่ไกลๆ แล้วด่า “ไอ้คนเนรคุณ มีปัญญาก็อย่ากลับมา”

หลัวเถี่ยจู้ที่กำลังกินข้าวอยู่ในโรงครัวได้ยินดังนั้นก็คิดในใจ มันจะไม่กลับมาจริงๆ คนที่ร้อนใจที่สุดก็คือเจ้า คนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือข้า... น่าจะเป็นหลัวเสวียนละมั้ง

“ตัง ตัง ตัง ตัง”

หัวหน้าเผิงจื้อคุนตีแผ่นเหล็กที่แขวนอยู่ใต้ต้นสบู่ดำ ส่งสัญญาณว่าวันนี้สมาชิกส่วนหนึ่งต้องออกไปทุบหินแล้ว

การตีระฆังของหัวหน้ากองผลิตมีความหมายที่ลึกซึ้ง การตีแบบสั้นยาวที่แตกต่างกันก็จะมีความหมายที่แตกต่างกันไป

หลัวเถี่ยจู้วางชามกระเบื้องหยาบในมือลง เช็ดปากแล้วเดินออกมาจากโรงครัว

เมื่อเห็นนางหวังยังคงยืนด่ากระทบชิ่งอยู่ที่นั่น หลัวเถี่ยจู้ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“มองหาพระแสงอะไร”

นางหวังดูเหมือนจะมีตาอยู่ข้างหลังศีรษะ นางหันหลังด่าทอหลัวเถี่ยจู้โดยไม่หันกลับมา “เจ้าเลี้ยงแต่พวกตัวซวยอะไรไว้ หนึ่งคนสองคนไม่เคยห่วงบ้าน เหมือนสัตว์ป่าข้างนอก พอหาของกินได้คำหนึ่งก็รู้จักแต่จะกินเอง

พอจะนอนตายท้องหิวขึ้นมาถึงจะรู้จักวิ่งกลับบ้าน”

หลัวเถี่ยจู้หัวเราะขื่นๆ “สองสามวันนี้หลัวเสวียนจับปลาไหลมาได้บ้าง ตอนนี้เขายังไม่กลับมาเลย คงจะไปขายปลาไหลอยู่ละมั้ง

เด็กน้อยนี่นะ หาเงินค่าขนมให้ตัวเองสักสองสามเฟินก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ข้าจะไปอยากได้หนอนยาวๆ ของมันทำไม หา ไอ้ไก่เวรนี่ขุดไส้เดือนมาได้สองสามตัวก็ไม่รู้จักเอามาให้คนอื่นในบ้านกินบ้าง ของแบบนี้เลี้ยงไว้ทำไม”

พูดจบ

นางหวังทิ้งไม้ไผ่ลงแล้วหยิบก้อนหินเล็กๆ ขึ้นมาขว้างใส่ไก่โต้ง

ระยะทางไกลและไก่โต้งก็ฉลาด

ก้อนหินที่นางหวังขว้างออกไปแทบจะไม่สร้างความเสียหายให้กับไก่โต้งเลย

แต่ไก่โต้งก็ยังตกใจจนกระพือปีกสองสามครั้ง แสดงให้เห็นว่ามันตกใจจริงๆ เพื่อให้นางหวังได้รักษาหน้าไว้บ้าง

นางหวังอารมณ์ไม่ดีบ้านก็ไม่สงบ

บ้านไม่สงบไก่หมาก็ไม่สงบ

“แม่ แม่ มี มีขนมถั่วลันเตา มีขนมถั่วลันเตากิน”

หลัวเสี่ยวจงน้องคนที่สามถือขนมถั่วลันเตาสองชิ้นอย่างตื่นเต้น กระโดดโลดเต้นมาจากใต้ชายคา

“แม่ รีบกิน... ‘อึก’... หอม... จริงๆ เลย”

หลัวเสี่ยวจงพูดหนึ่งประโยคต้องกลืนน้ำลายถึงสามครั้ง น้ำลายที่มุมปากห้อยยาว “กินสิ แม่กินสิ”

หลัวเสวียนแอบย่องกลับมาตามชายคา นางหวังมองเห็นเขาจากหางตาตั้งนานแล้ว

ตาสามเหลี่ยมของนางหวังมีข้อดีอย่างนี้แหละ คือมุมตามีรอยแยก หางตาสามารถเหลือบมองการเคลื่อนไหวด้านข้างได้

ข้อนี้ตาอัลมอนด์ของเสี่ยวเฉ่าเห็นได้ชัดว่าทำไม่ได้

แม้นางหวังจะเห็นหลัวเสวียนแล้ว แต่เมื่อครู่นี้นางกำลังแสดงอย่างเต็มที่จึงหยุดกลางคันไม่ได้

มิฉะนั้น... จะเสียจังหวะได้ง่าย

นางหวังยื่นมือไปรับขนมถั่วลันเตาแล้วเอามาดมอย่างละเอียด

ปากก็พึมพำ “ไอ้พวกสหกรณ์บริการอาหารนั่นก็รังแกเด็กน้อย เห็นเด็กบ้านนอกอย่างพวกเราขี้ขลาดแล้วก็ไม่รู้ความ ก็เอาขนมปังเมื่อวานมาหลอกคน.... อึก ให้ตายเถอะ... ต่อไปคงต้องให้ผู้ใหญ่ไปซื้อเองถึงจะไม่โดนหลอกซื้อขนมถั่วลันเตาค้างคืน”

พูดจบ นางหวังก็ใช้ฟันหน้าค่อยๆ กัดขนมถั่วลันเตาทีละนิด พยายามให้น้ำมันหอมๆ นั้นซึมซาบเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของช่องปากอย่างละเอียด

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่อง ลมเช้าพัดโชยเบาๆ

ครอบครัวหกคนต่างก็ถือขนมถั่วลันเตาคนละชิ้น ยืนอยู่ริมลานบ้านใต้ชายคา ค่อยๆ ละเลียดลิ้มรสความสุขสบายที่หาได้ยากยิ่ง

หลัวเสวียนยอมเสียเงินเพิ่มอีกสองเจี่ยวสี่เฟิน ซื้อขนมถั่วลันเตาเพิ่มอีกสี่ชิ้นก็เพื่อไม่อยากจะฟังนางหวังด่าตัวเอง จะได้สงบหูบ้าง

อีกอย่างถ้าเขาแอบให้เสี่ยวเฉ่ากินคนเดียวริมฝีปากที่มันเยิ้มและกลิ่นน้ำมันบนตัวของนางก็คงจะซ่อนไม่พ้นจมูกของทุกคนได้หรอก

ช่างเถอะ

หลัวเสวียนเตือนตัวเองในใจ เปิดใจให้กว้างหน่อย

ขนมถั่วลันเตาชิ้นไม่ใหญ่หลัวเสวียนกินสามคำก็หมดแล้ว เขาหากระเช้าเตรียมจะไปตัดหญ้าให้วัว

แต่นางหวังกลับเอ่ยปากเรียกหลัวเสวียนไว้ “หลัวเสวียน เจ้าอยู่ที่ตลาดนัดกินหมั่นโถวไปแล้วใช่ไหม งั้นตอนเช้าก็ประหยัดไปได้มื้อหนึ่งแล้วนะ”

“แล้วก็... ตอนที่เจ้าตัดหญ้าอย่าโง่นักสิ”

ขนมถั่วลันเตาในมือนางหวังยังเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่ง นางค่อยๆ ลิ้มรสความหอมของน้ำมันในขนมถั่วลันเตาไปพลางพร้อมกับพูดกับหลัวเสวียนไปพลาง “เจ้าไปตัดหญ้าที่เนินเขาด้านที่ไม่มีแดดสิ หญ้าแบบนั้นไม่โดนแดดเผาจนเหี่ยว ในนั้นมีน้ำเยอะ ชั่งน้ำหนักได้ดี”

หลัวเสวียนพยักหน้าไม่พูดอะไร

“แล้วก็...”

เมื่อเห็นหลัวเสวียนจะไป นางหวังก็เดินเข้าไปสองสามก้าวแล้วพูดเสียงต่ำ “ในกระเช้าเจ้าใส่หินเข้าไปก้อนหนึ่ง อย่าเอาใหญ่เกินไปนะ ตอนที่ชั่งถ้าลุงโจวกับยายเย่เอ้อผัวเอาหินของเจ้าออกมาก็แล้วไป ถ้าไม่ได้เอาออกมาเจ้าก็จะได้หญ้าเพิ่มอีกสองสามชั่งไม่ใช่เหรอ

หนึ่งปีผ่านไปจะได้เพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่ หาเงินนั้นหายากเหมือนใช้เข็มขุดดิน ต้องเก็บเล็กผสมน้อยแบบนี้แหละ”

หลัวเสวียนพยักหน้าเงียบๆ แล้วสะพายกระเช้าเดินจากไป

“แล้วก็”

อารมณ์ของนางหวังในตอนนี้ดูเหมือนจะสดใสกว่าแสงอาทิตย์ยามเช้าเสียอีก

ได้ยินนางพูดเตือนหลัวเสวียนจากข้างหลังอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “อย่าไปเล่น ‘ตีฮ่องเต้’ กับพวกสุ่ยหวา หั่วหวาเลยนะ เจ้าสู้พวกเขาไม่ได้หรอก พวกนั้นรวมหัวกันเล่นกันหลายคนเจ้าเอาชนะไม่ได้หรอก”

“ตีฮ่องเต้” เป็นเกมของเด็กบ้านนอกและก็เป็นการพนันอย่างหนึ่งด้วย

ส่วนของเดิมพันก็คือหญ้าในกระเช้าของแต่ละคน

แม้ของเดิมพันจะไม่มากนักแต่สำหรับเด็กๆ แล้วถ้าเสียหญ้าไปจนหมดกลับบ้านไปก็ต้องโดน “เนื้อหวายลาย” แน่นอน

ดังนั้นตอนที่ทุกคนเล่นกันจึงเต็มไปด้วยความรู้สึก “เกลียดชังระบอบศักดินาที่เสื่อมทรามอย่างสุดซึ้ง” ไปตีฮ่องเต้กัน

อย่าหวังว่าใครจะออมมือให้

เกมตีฮ่องเต้นี้วิธีการเล่นก็คือหาแผ่นหินมาสามแผ่น

แผ่นหินที่ใหญ่ที่สุดสูงประมาณสองฉื่อกว้างประมาณหนึ่งฉื่อ

จากนั้นก็ตั้งแผ่นหินขึ้นแผ่นที่ใหญ่ที่สุดคือ “ฮ่องเต้” แผ่นที่เล็กกว่าหน่อยคือ “ฮองเฮา” แผ่นที่เล็กที่สุดคือ “พระสนม”

จากนั้นเด็กๆ ก็จะยืนอยู่ไกลๆ ใช้เคียวในมือขว้างใส่แผ่นหิน

ใครที่ขว้างโดนแผ่นหินล้มก็จะได้รับรางวัลเป็นหญ้าวัวตามที่กำหนด

เด็กที่ขว้างไม่โดนก็ต้องเสียหญ้าวัวไปหนึ่งกำ

เพียงแต่ว่าเคียวเป็นของมีค่าเด็กๆ ในกองผลิตทำเคียวพังไปสองเล่มแล้วโดนก้นพิสูจน์ความเหนียวของไม้ไผ่ไปแล้วทุกคนก็เลยเปลี่ยนมาใช้ก้อนหินขว้างใส่แผ่นหินแทน

เจ้าของร่างเดิมของหลัวเสวียนเคยไปเล่นเกมแบบนี้กับเพื่อนๆ จริงๆ

แต่หลัวเสวียนคนปัจจุบันผู้จัดการฝ่ายขายระดับภูมิภาคจากยุคหลังจะมีแก่ใจไปเล่นของไร้สาระแบบนี้กับเด็กน้อยพวกนั้นได้อย่างไร

หาเงินเก็บเงินหาอาหารมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้บำรุงร่างกายของตัวเองให้ดี...

เรื่องเหล่านี้สำหรับหลัวเสวียนแล้วคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

(จบแล้ว)