บทที่ 41 หมายเหตุเพิ่มเติ่ม (1)

ฟู้ว

สายลมพัดกระทบหมอกบาง ราวกับคลื่นที่กำลังซัดซ้อนอยู่บนท้องทะเลกว้าง หลินอี้ได้ยินเสียงคลื่นซัดกระทบอยู่ข้างหู

ทว่าในวินาทีนั้น อากาศสดชื่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ราวกับสายน้ำแข็งพุ่งตรงเข้าสู่ปากและจมูก ความหนาวเหน็บกระแทกใส่ประสาทสัมผัสของเขาอย่างรุนแรง

หลินอี้เห็นหมอกสีขาวบาง ๆ ไหลทะลักเข้ามาในห้องเรียน คล้ายกับควันแห้งที่กำลังจางหาย ปกคลุมพื้นกระเบื้องเป็นชั้นน้ำแข็งบาง ๆ

“หลินอี้…”

“หลินอี้!”

“หลินอี้!!”

เสียงเลือนลางแผ่วเบา คล้ายวิญญาณก้องอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่น เรียกชื่อเขาไม่หยุดหย่อน…

เขาหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ ร่างกายแทบจะหันไปตามทิศทางเสียงนั้น แต่สัญชาตญาณลึก ๆ กลับระงับการเคลื่อนไหวของเขาไว้

ขณะที่กำลังต่อสู้กับตัวเอง มือหนัก ๆ ข้างหนึ่งก็กระแทกลงบนบ่าเขา

“นายกำลังจ้องอะไรอยู่ขนาดนั้น?”

เสียงของเว่ยเหลียง ดังดุจขวานผ่ากลางระลอกคลื่นในห้วงสมุทร ฉุดกระชากเขาออกมา แล้วดึงกลับมายังเก้าอี้ตัวเดิม

ร่างของหลินอี้ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เต็มน้ำหนัก ทำให้เกาอี้ในแถวโยกตาม

สติของเขากลับคืนมา เขาเอนพิงพนักหายใจแรง ๆ ลึก ๆ

ครั้งนี้ แม้ไม่ต้องถามเว่ยเหลียง เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่คิดเลยว่า แม้ตนจะระมัดระวังมาตลอดตั้งแต่ไฟในห้องเริ่มกะพริบ ท้ายที่สุดก็เกือบพลั้งพลาด ล้มคว่ำลงในร่องน้ำตื้น ๆ!

“เหลียงจื่อ… เมื่อกี้ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?” เขาเอ่ยถาม

“ถ้าเป็นอาการง่วงหลับปกติ นายก็คงแค่เผลอเอนไปแล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมาใช่ไหมล่ะ?”

“คงไม่ถึงกับยืนหลับหรอกจริงไหม?”

เว่ยเหลียงพูดพลางเชิดหน้า “แต่นายแทบจะยืนหลับจริง ๆ นะ!

นายจ้องประตูห้องเรียนตลอดแม้กระทั่งหลังจากที่ฉันได้ยินเสียงประตูปิด แต่ก็ยังไม่เห็นนายยอมนั่งลง จนฉันเดินไปเรียกถึงได้กลับมา”

“ตอนนั้นฉันเห็นนายโงนเงนไปมา จ้องประตูไม่วางตา แต่แววตากลับว่างเปล่าเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว”

หลินอี้อ้าปากหายใจแรง “เหลียงจื่อ… ครั้งนี้ฉันต้องขอบใจนายอีกแล้ว!”

เว่ยเหลียงโบกมือปัด “ไม่หรอก แค่บังเอิญเท่านั้นเอง! แต่จริง ๆ แล้วคืนนี้นายเหนื่อยมากแล้วนะ หาโอกาสพักให้เร็วหน่อยเถอะ”

“อืม” หลินอี้พยักหน้า ก่อนก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ

เวลา 05:16

“อย่างที่คิด… เวลาผ่านไปกว่าสิบกว่านาทีแล้ว คล้ายกับตอนที่เราค้นหาเสาไฟนั่นเลย”

เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ

หลังจากกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นประหลาดพวกนั้นออกไป ตอนนี้ในห้องเรียนเหลือเพียงนักศึกษาปกติราวสิบคนเท่านั้น

หลินอี้เริ่มทบทวนอย่างจริงจัง

เขาก้มลง มองพื้นกระเบื้องทีละช่อง ก่อนจะไม่สนใจสายตาสงสัยของเว่ยเหลียง รีบก้าวไปยังโต๊ะเรียนแถวหน้าข้างชั้นหนังสือ โต๊ะตัวที่เขาเคยใช้ซ่อนตัว

รอยขีดข่วนที่ขาโต๊ะยังอยู่ครบ และบนพื้นผิวก็มีรอยบุบจากแรงกระแทกเล็กน้อย แต่บนโต๊ะและพื้นกระเบื้อง…กลับไม่มีรอยเลือดแม้แต่น้อย!

รองเท้าผ้าใบแบบเก่าของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นมีรอยเลือดกระเซ็นอยู่ เขาถึงขั้นลากร่างของอัจฉริยะตัวน้อยออกไป แต่ทำไมถึงไม่พบเลือดสักหยดเดียวในห้องเรียน?

ศพของเจ้าหนูอัจฉริยะหายไปแล้ว

แต่เขาจำได้ชัดว่า ไม่มีใครออกจากห้องนี้เลย!

“หรือว่าพวกนั้นออกไปตอนที่ฉันไม่รู้ตัว?”

ก่อนหน้าเขาจงใจทำทีเป็นอ่าน อิกกิโตเซ็น สามเล่มติด เพื่อเบี่ยงความสนใจของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น เวลาสามชั่วโมงกว่าในตอนนั้นเขาแทบไม่เหลือความทรงจำใด ๆ เลย

ความเป็นไปได้เดียวก็คือ พวกเพื่อนร่วมชั้นอาจจะออกไปในช่วงนั้นเอง

“แต่ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงกล้าออกไป ทั้งที่หัวหน้าห้องเคยเตือนไว้ชัด ๆ?”

ตามกฎของอาคารเรียน ระบุชัดเจนว่าต้องรอจนถึงเวลา 07:40 ของวันถัดไปถึงจะออกไปได้ การออกก่อนเวลานั้นถือว่าละเมิดกฎโดยตรง

จากสิ่งที่เขากับเว่ยเหลียงเจอมา มันพิสูจน์แล้วว่า การทำตามกฎ…คือวิธีที่ปลอดภัยที่สุดจริง ๆ

“แล้วเจ้าหนูอัจฉริยะล่ะ?”

เขาแน่ใจว่าเจ้าอัจฉริยะตายไปแล้ว เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นถึงกับถือ “อุปกรณ์” ที่ตกจากร่างเจ้าหนูอัจฉริยะติดมือไปด้วย

หลินอี้ไม่เข้าใจ และก็ไม่คิดจะฝืนหาคำตอบในตอนนี้

เขาจัดเรียงกองการ์ตูนทั้งหมดซ้อนกันเป็นระเบียบ แล้วหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมา เปิดไปยังหน้าที่มีบันทึกคำว่า “4:30” และ “แสง” อยู่

เขาฉีกหน้ากระดาษนั้นออก ก่อนจะพลิกไปยังหน้าที่ใช้จดบันทึกไว้ตั้งแต่แรก

บันทึกปัจจุบันคือ

1.ครูและนักเรียนในสภาพอากาศหมอก มีปัญหาบางอย่าง ได้ยินมาว่าเกี่ยวข้องกับครูศิลปะและนักเรียนศิลปะ

2.ปลอดภัยใต้เสาไฟ หากหลงทางให้รออยู่ใต้เสาไฟ ก็สามารถพบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้จริง

3.เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวสูงกว่าคนทั่วไป รอบเอวมีโซ่เหล็กเส้นใหญ่พันไว้

ถ้าเดินตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จะสามารถเดินฝ่าหมอกไปได้

4.อาคารเรียนมีชั้นใต้ดิน…? (บรรทัดนี้ถูกขีดฆ่าออก)

4.หัวหน้าห้องมีป้ายอะคริลิกสีขาวติดบนหน้าอก เขียนว่า “กลุ่ม B ห้อง 2”

ชื่อของฉันคือ หลินอี้ รหัสนักศึกษา X0230506098

5.นักกีฬาดูเหมือนจะเป็นคนดี

6.หากจะเข้าห้องน้ำ ต้องเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่ามีห้องน้ำอยู่ตรงหน้า (หรือว่าความเชื่อมั่นนี่เองคือกุญแจสู่การเอาชีวิตรอด?) หมายเหตุ: การแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็ดูเหมือนจะใช้ได้ผล

7. ระวังคนที่ยิ้มแล้วดูออกว่าปลอม พวกนั้นมีปัญห

หลินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเขียนเพิ่มเติมลงไป

8.การปฏิบัติตามกฎ คือวิธีการป้องกันตัวที่สำคัญที่สุด!

เขาเน้นขีดเส้นใต้เอาไว้ แล้วพลันนึกอะไรบางอย่างได้ จึงลบคำว่า “ดูเหมือนจะ” ออกจากข้อที่ 5 “นักกีฬาดูเหมือนจะเป็นคนดี” แล้วแก้เป็น เชื่อในสิ่งที่นักกีฬาพูด

“ถึงแม้จะเรียกเราว่าไอ้งั่งก็ตาม” ประโยคนี้หลินอี้พูดกับตัวเองในใจ แน่นอนว่าไม่ได้เขียนลงไป

และยัง… เชื่อในสิ่งที่หัวหน้าห้องพูด

9.การเรียนตอนกลางคืน…

หลินอี้ตั้งใจจะเขียนถึงเพื่อนร่วมชั้นประหลาด ไฟในห้องเรียน และการอ่านการ์ตูน แต่พอจะลงรายละเอียดจริง ๆ กลับรู้สึกว่ามันซับซ้อนเกินไป

ดังนั้น เขาจึงเลือกตัดท่อนเกี่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นประหลาดออกไปก่อน