บทที่ 42 หมายเหตุเพิ่มเติ่ม (2)

ยิ่งเขาเขียนมากเท่าไร ความสนใจที่มีต่อบันทึกเหล่านั้นก็ยิ่งทวีขึ้น

สุดท้ายจึงหยุดเขียนไปเอง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาขีดฆ่า “9. การเรียนตอนกลางคืน” ที่เคยเขียนไว้ แล้วเริ่มเขียนใหม่ว่า

9.พื้นที่ภายในมหาวิทยาลัยที่มีไฟส่องสว่างถือว่าปลอดภัย

หมายเหตุ: ต้องเป็นไฟที่ติดตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยเท่านั้น ไฟที่พกติดตัวมาเองไม่นับ

เมื่อไฟในห้องเรียนเริ่มกะพริบ ให้รีบคลานเข้าไปใต้โต๊ะ มองขาโต๊ะด้วยการหรี่ตาเหลือข้างเดียว หรือกอดศีรษะแล้วจ้องพื้น ห้ามออกมาเด็ดขาดจนกว่าไฟจะกลับคืนสภาพเดิม ในช่วงเวลานั้น ห้ามหลับตา และเพิกเฉยต่อเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น แล้วจะปลอดภัยแน่นอน

เมื่อเขียนเสร็จ ก็หยิบเศษกระดาษที่ฉีกออกมาก่อนหน้านี้ขึ้นมา มองคำว่า “4:30” พลางครุ่นคิดว่าจะเพิ่มเป็นข้อที่สิบ แต่สุดท้ายก็คิดไม่ตก เลยเว้นไว้ก่อน

อย่างไรก็ตาม เขาเติมบันทึกต่อท้าย “4:30” ว่า เพื่อนร่วมชั้นประหลาดลุกออกจากห้องเรียนเวลา 4:30… เหตุผลยังไม่ทราบแน่ชัด

เมื่อเขียนเสร็จ เขาพับกระดาษใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนเหลือบมองเวลา

05:40

‘โรงอาหารเปิดแล้ว…แต่ยังไปไม่ได้ ต้องรออีกสองชั่วโมง’ หลินอี้คิดในใจ

เขาเก็บสมุดโน้ตใส่กระเป๋ากางเกงอีกข้างหนึ่ง แล้วหยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่านต่อ

แม้ว่าตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นประหลาดจะออกไปแล้ว ทำให้ระดับความปลอดภัยในห้องเรียนสูงขึ้น แต่ภัยคุกคามจากเพื่อนร่วมชั้นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอันตรายทั้งหมดเท่านั้น

สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ คือเสียงประหลาดที่สามารถแทรกซึมเข้ามาในสมองได้ทุกเมื่อ

อ่านการ์ตูนไปได้สักพัก หลินอี้ก็รู้สึกว่าแสงไฟในห้องเรียนสว่างขึ้นเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนผนัง

05:56

เขาหันไปมองหน้าต่างห้องเรียนอีกครั้ง

หมอกที่เกาะบนกระจกค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำ แสงของวันใหม่ส่องผ่านเข้ามา ดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ฟ้าสว่างแล้ว…” หลินอี้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ไม่รู้เพราะอะไร เพียงแค่เห็นแสงแรก ก็ทำให้เขารู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

จนถึงตอนนี้ แค่หวนคิดถึงบางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็ยังรู้สึกเหมือนเรื่องเหล่านั้นช่างเหลวไหลและไม่สมจริง

ราวกับเป็นฝันร้ายประหลาด ๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง…

เว่ยเหลียงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ปิดหนังสือการ์ตูนในมือ ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเต็มแรง

“เข้าสู่วันที่สองแล้ว!”

“เหลืออีกแค่หกวัน เราก็จะได้เงินแล้ว!”

เขาหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเอาศอกสะกิดหลินอี้ พลางยิ้มกว้าง “หลินเกอ นายว่าซวีซุ่นคังกับเซี่ยฮั่วหยางจะตกใจไหม ถ้าเห็นเรายังสบายดีอยู่?”

หลินอี้ส่ายหน้า ตอบแบบใจลอย “ไม่รู้สิ”

ภายในกลับหนักอึ้งตลอดเวลา

ทั้งคืนที่ผ่านมา เขาเอาแต่คิดถึงคุณชายเถียนกับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…เหมาไจ๋

คนที่เขาเป็นห่วงที่สุดคือเหมาไจ๋ แต่ตอนนี้เขากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายหลายครั้งเพราะมัวแต่ครุ่นคิด โชคยังดีที่เว่ยเหลียงช่วยไว้ จึงรอดพ้นหายนะมาได้

แม้จะได้บทเรียนว่า “การคิดปัญหาอย่างถูกต้องอาจช่วยให้เอาตัวรอดได้” แต่ในนั้นก็มีองค์ประกอบของโชคอยู่มากทีเดียว

เว่ยเหลียงเห็นสีหน้าหม่นหมองของหลินอี้ แต่ถ้าเป็นตัวเขาเอง เขาไม่มีวันใส่ใจถึงขนาดนั้นเพียงเพราะเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งหายไป

เพราะเหตุนี้ เขาจึงพอจะเข้าใจหลินอี้ได้ แต่ก็ยากที่จะรู้สึกร่วมจริง ๆ

ทันใดนั้น เว่ยเหลียงก็สังเกตเห็นเงาหนึ่งสะท้อนอยู่บนกระจกห้องเรียน

“หือ? หลินเกอ มีใครอยู่ข้างนอก!” เขาอุทานออกมาตามสัญชาตญาณ

หลินอี้หันตามสายตาไปทันที

แต่ก่อนที่เว่ยเหลียงจะพูดจบ เขาก็พลันนึกขึ้นได้ หันศีรษะกลับอย่างรวดเร็ว พลางตะโกนเร่งไปพร้อมกัน “อ๊ะ ไม่ถูก! อย่ามอง! หลินเกอ อย่ามองนะ!”

กฎของอาคารเรียน กฎข้อที่ 5

หลังเวลา 21:00 ห้ามออกจากห้องเรียน ต้องนั่งเรียนต่อไปจนถึงเวลา 07:40 ของวันถัดไป

ระหว่างนั้น หากเห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ นอกหน้าต่าง หรือได้ยินเสียงเรียกจากนอกประตู จงเพิกเฉยเสีย

แต่หลินอี้กลับเผลอมองไปหลายครั้งโดยไม่ตั้งใจ

เว่ยเหลียงถึงกับร้อนรน ทว่าเสียงของหลินอี้กลับสงบ “ไม่เป็นไรหรอก เหลียงจื่อ อย่าตกใจไป”

“แต่หลินเกอ นี่เพิ่งหกโมงเองนะ!”

หลินอี้ตบไหล่เขาเบา ๆ ส่ายหัวปลอบ “ไฟในห้องเรียนกับทางเดินยังเปิดอยู่ จากประสบการณ์ของฉัน แค่เหลือบไปครั้งเดียวไม่น่ามีปัญหา”

“อ๋อ…” เว่ยเหลียงตอบรับเสียงอ่อย ๆ อย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

หลินอี้ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือ

06:00

“หกโมงตรง”

“ใครกันที่จะเดินอยู่ข้างนอกในเวลาที่คลุมเครือแบบนี้?”

.…

7 พฤษภาคม 2023 เวลา 06:00

พ่อครัวในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงิน สะพายกล่องอาหารไว้ข้างตัว เดินผ่านหน้าห้องเรียน B2 แล้วหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานอาจารย์ที่อยู่ทางซ้ายมือของห้องเรียน

พ่อครัวเงยหน้ามองป้ายหน้าห้องทำงานอาจารย์

แต่ตรงประตูห้องทำงานนั้น กลับไม่มีป้ายติดอยู่เลย

เขาขมวดคิ้ว หันไปมองป้ายห้องเรียนก่อนจะหันกลับมามองตำแหน่งที่ควรมีป้ายห้องทำงาน

แล้วทันใดนั้นเอง ป้ายอะคริลิกสีขาวก็ผุดขึ้นตรงตำแหน่งเดิม ตัวอักษรเรียบชัด ห้องทำงานอาจารย์

พ่อครัวถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะเคาะประตูห้องทำงานอาจารย์…

.…

7 พฤษภาคม 2023 เวลา 06:59

ภายในห้องเรียน B2

หลินอี้กลั้นหายใจ หรี่ตาลงจ้องนาฬิกาข้อมืออย่างเอาจริงเอาจัง สายตาไล่ตามเข็มที่ค่อย ๆ เคลื่อนไปทีละขีด

ติ๊ก…

ติ๊ก…

ติ๊ก…

06:59:55…

06:59:56…

06:59:57…

06:59:59…

07:00:00!

“เจ็ดโมงตรง!” หัวใจหลินอี้สะท้านวาบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานทันที

หึ่ง!

หึ่ง!

หึ่ง…

เสียงไฟไส้ในห้องดับลงทันที แสงสว่างค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงธรรมชาติที่ส่องลอดผ่านกระจกหน้าต่าง

“ไฟดับแล้ว… งั้นห้องเรียนตอนนี้ควรจะปลอดภัยแล้วใช่ไหม?” หลินอี้พึมพำเบา ๆ

เว่ยเหลียงยิ้ม “ถึงแม้จะไม่ได้เขียนไว้ในกฎ แต่ก็น่าจะเป็นแบบนั้นนะ ครั้งก่อนที่ฉันเคยมา ตอนกลางวันก็ไม่ได้เจอปัญหาอะไรเลย”

“แต่ ‘กลางวัน’ ของฉัน หมายถึงช่วงเวลาที่อากาศปลอดโปร่ง และอยู่ระหว่าง 07:00–18:00 เท่านั้นนะ”

หลินอี้ถามต่อ “หมายความว่า…ตราบใดที่อากาศดี ในมหาวิทยาลัยก็นับว่าปลอดภัย?”

“ปลอดภัยในระดับหนึ่ง! แต่ฉันไม่กล้ารับประกันหรอก” เว่ยเหลียงตอบจริงจัง “ถ้าเวลา 07:40 ยังแดดออกอยู่ เราอาจลองไปโรงอาหารหาอะไรกินได้”

เขาเปิดแผนที่ขึ้นมา คำนวณคร่าว ๆ “ฉันจำได้ว่าตอนกลางวันเคยเดินไปกินข้าว ใช้เวลาราว 15 นาที ถ้าวิ่งจ็อกกิ้งนิดหน่อย ก็คงทันได้หมั่นโถวสองลูกกับน้ำนมถั่วเหลืองสักแก้ว”

หลินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เวลาค่อนข้างกระชั้นไปหน่อยไหม?”

“ก็ยังพอไหว แต่ถ้ามีหมอกขึ้นเมื่อไร เราจะไม่ไปเด็ดขาด” เว่ยเหลียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็แค่ต้องอดมื้อเช้าไป”

“บางทีเราอาจจะควรข้ามไปเลยก็ได้” หลินอี้คิดพลางพูด “นายบอกว่าเวลาเปิดโรงอาหารคือ 05:40–08:00 ใช่ไหม… แต่ถ้าเราค้างคืนในห้องเรียน เราก็ออกได้ตอน 07:40… กว่าจะเดินถึงโรงอาหารก็กินเวลา 15 นาทีแล้ว ถ้าไปจริง ๆ เราจะเหลือเวลาในโรงอาหารไม่ถึง 5 นาที แบบนี้มันดูไม่เข้าท่าเลยนะ!”

เว่ยเหลียงถึงกับถอนหายใจ “ฟังนายอธิบายแล้วมันก็ดูไม่สมเหตุสมผลจริง ๆ งั้นนายคิดว่าไงล่ะ?”

หลินอี้นิ่งคิด “พูดตามตรง ฉันรู้สึกว่าคนที่เขียนกฎ…ไม่ได้อยากให้นักเรียนที่ค้างคืนในอาคารเรียนออกไปกินข้าวเช้าเลย”

“ซี๊ด” เว่ยเหลียงสูดลมหายใจแรง ก่อนจะรีบคิดตามแล้วพยักหน้า “ฟังดูสมเหตุสมผล งั้นฉันตามนายก็แล้วกัน!”

หลินอี้ยังแอบสงสัยว่าเว่ยเหลียงเข้าใจจริงหรือแค่พูดเอาตัวรอด

“งั้นเรารอดูตอน 07:40 กัน”

“โอเค ฉันก็เอาด้วย” เว่ยเหลียงพยักหน้า

…

เวลาไหลไปจนถึง 07:40

ประตูห้องเรียนถูกเปิดจากด้านนอก อาจารย์ประจำชั้นในชุดทางการก้าวเข้ามา

ทันทีที่เห็นอาจารย์ประจำชั้น หลินอี้ก็รู้สึกสีหน้าของตนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“บางอย่าง…ไม่ถูกต้อง!”