บทที่ 33 การค้นหาเป้าหมายสูญญากาศ (2)

หลินอี้ชะงักไป ความสับสนผุดขึ้นมาทันที “เดี๋ยวนะ แล้วทำไมนายถึงไม่เป็นอะไรเลย? ทั้งที่เราอยู่ใกล้กันมาก นายไม่ได้ยินเสียงตอนเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะตายเหรอ?”

“ได้ยินสิ!”

“งั้นตอนที่ร่างของเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะร่วงลงมา นายก็ได้ยินใช่ไหม?”

“ก็ได้ยินเหมือนกัน…”

“นี่มัน… นายได้ยินทุกอย่าง แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย?” หลินอี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองเว่ยเหลียงตั้งแต่หัวจรดเท้า “หรือว่า… นายมันหนาหนังหนาจริง ๆ?”

เดิมทีหลินอี้คิดว่าบางทีเขาอาจจะได้แรงบันดาลใจจากการกระทำของเว่ยเหลียง แต่กลับกลายเป็นว่าเว่ยเหลียงไม่ได้ทำอะไรเลย!

‘เดี๋ยวก่อน…?!’

‘ไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ?’

“เหลียงจื่อ หลังไฟดับ นายแอบอยู่ใต้โต๊ะ แล้วหลังจากนั้นล่ะ? นายไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ?”

“ใช่! ก็จ้องขาโต๊ะไปเรื่อย ๆ จากนั้นใจก็ลอยคิดถึงเรื่อง… เอ่อ… รู้ ๆ กันอยู่… ฮะ ฮะ พวกเรื่องแบบนั้นน่ะ!”

“…”

“แต่ว่านะ บางทีฉันอาจจะมีสกิลพิเศษอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการจ้องขาโต๊ะ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเกี่ยวรึเปล่า”

“โอ้?” หลินอี้มองเขาด้วยความสงสัย “สกิลอะไร?”

“ฮะ ฮะ ดูนี่สิ!”

เว่ยเหลียงยกนิ้วขึ้นมาตรงหน้า แล้วค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้จมูก ตาเบิกกว้าง ก่อนจะไขว้ตาทันที

“พอทำแบบนี้แล้ว ฉันก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย นอกจากขาโต๊ะ! ต่อให้เทพสวรรค์มาอยู่ตรงหน้า สิ่งเดียวที่ฉันจะเห็นก็ยังเป็นขาโต๊ะอยู่ดี!”

หลินอี้ “…”

“ว่าไงล่ะ คิดว่าใช้ได้ไหม?” เว่ยเหลียงพูดพลางหัวเราะเบา ๆ

เขาหลับตาแล้วส่ายหัว “ข้อเสียเดียวก็คือ พอทำไปนาน ๆ ตาก็จะล้า แต่ว่าพอทำบ่อย ๆ ก็ชินไปเอง”

หลินอี้ถอนหายใจยาว ความคิดในหัวเต็มไปด้วยความสับสน ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจอีกครั้ง “ไม่เคยนึกมาก่อนเลย ว่านายจะมีลูกเล่นเจ้าเล่ห์แบบนี้ซ่อนอยู่”

เว่ยเหลียงโบกมือ “ก็แค่ทักษะเล็ก ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ใช้จริง… นายลองทำดูสิ?”

หลินอี้ส่ายหน้า “ไม่ล่ะ”

เว่ยเหลียงกลับพูดจริงจัง “อย่าเพิ่งตัดทิ้งสิ ใครจะไปรู้… มันอาจจะมีประโยชน์จริง ๆ ก็ได้”

สุดท้ายหลินอี้ก็ทนแรงตื้อของเว่ยเหลียงไม่ไหว จำใจทำท่าตาไขว้ตามอีกฝ่ายหนึ่งครั้ง

เว่ยเหลียงถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา พลางพูดอย่างกลั้นไม่อยู่ “หลินเกอ นายทำหน้านั่นแล้ว IQ ดรอปลงไปสองร้อยห้าสิบเลยนะ!”

หลินอี้แค่นเสียงหยัน กำลังจะโต้กลับ แต่ทันใดนั้นก็ชะงักไป

“หืม?!” หลินอี้ส่ายหัว เบิกตากลับมาเป็นปกติ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

“อะไรนะ? ทำไมถึงพูดว่า ‘หืม’ ล่ะ?” เว่ยเหลียงถามอย่างงุนงง

“นี่มัน?!” หลินอี้หรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด จากนั้นสีหน้าก็พลันจริงจังขึ้น

“นายเจออะไรเข้าแล้วเหรอ?” เว่ยเหลียงพูดเสียงตื่นเต้น “หรือว่าได้แรงบันดาลใจจากฉัน… แค่ก ๆ จากฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”

หลินอี้พยักหน้าแล้วพูด “ถึงฉันจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ใช่จริง ๆ”

เมื่อครู่ตอนทำท่าตาไขว้ หลินอี้เพิ่งตระหนักว่า นอกจากจุดโฟกัสเดียวแล้ว ทุกสิ่งในสายตาของเขาล้วนบิดเบี้ยวไปหมด

ถ้าอยู่ในความมืด ต่อให้เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นเข้ามาใกล้ สิ่งที่เขามองเห็นก็อาจเป็นเพียงเงาสับสนวุ่นวาย

ถ้ามองเงาไม่เห็น และคิดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องจริง ๆ เสียงเพียงอย่างเดียวก็ยากที่จะทำให้เกิดภาพลวงน่าขนลุกขึ้นมาได้

เว่ยเหลียงเองก็สามารถตัดภาพกับบรรยากาศน่าขนลุกนั้นได้ทันที ด้วยการยึดติดอยู่กับ “ขาโต๊ะ” ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาคว้ามันไว้!

ถึงจะทำตัวอวด แต่ก็อวดได้จริง ๆ

“ฉันคิดว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น…” หลินอี้กำลังจะเล่าการวิเคราะห์ให้เว่ยเหลียงฟัง แต่เว่ยเหลียงกลับรีบโบกมือไม่หยุด “อย่าเล่าดีกว่า ฉันไม่อยากฟัง!”

“หือ?”

“ทำไมต้องทำเสียง ‘หือ’ ล่ะ? ฮ่า ๆ ฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้นจริง ๆ ฉันแค่ต้องรู้กฎพื้นฐานที่สุดก็พอ ส่วนเรื่องอื่น ๆ รู้ให้น้อยลงก็ยิ่งดี”

รอยยิ้มของเว่ยเหลียงฉายความพึงพอใจ ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวกแก๊ปแฝงไว้ด้วยปัญญาและความลึกซึ้ง

หลินอี้ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่า คราวก่อนเว่ยเหลียงรอดมาได้ไม่ใช่เพราะโชคช่วยเท่านั้น

อย่างน้อย ในสถานการณ์เช่นนี้ เว่ยเหลียงก็ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง…

เว่ยเหลียงยกมือขึ้นชี้ไปด้านหลังหลินอี้ “หลินเกอ หนังสือพวกนั้นปกน่าสนใจดีนะ… ไหน ๆ นายก็ตัดสินใจแล้ว ทำไมไม่ลองไปดูการ์ตูนล่ะ ใช้ค่ำคืนนี้ไปกับโลกมหัศจรรย์ของการ์ตูนฮาเร็มดูสิ?”

หลินอี้อ้าปากค้าง สีหน้าตกตะลึง แววตาลึกซึ้งเมื่อครู่ของเว่ยเหลียง ที่แท้แล้วเป็นเพียงการเลือกการ์ตูน…?

‘เฮ้อ…’

“เฮ้ อย่ามัวเหม่อสิ! ไปเลือกการ์ตูนกันเถอะ!” เว่ยเหลียงเร่งเร้ากระตุกแขนเสื้อหลินอี้ “จำที่สวีชุ่นคังกับพวกเขาพูดได้ไหม? ยิ่งคิดมากเท่าไร ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น ไป ไปอ่านการ์ตูนกันดีกว่า แล้วถ้าไฟกะพริบเมื่อไหร่ ก็ทำตามที่ฉันเคยบอก!”

“ก็ได้…” หลินอี้ไม่อาจขัดแรงดึงของเว่ยเหลียงได้ ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วถูกลากไปยังชั้นหนังสือ

ไม่นาน หลินอี้กับเว่ยเหลียงก็เดินออกจากบริเวณชั้นหนังสือ โดยในมือมีการ์ตูนติดออกมาคนละเล่ม

ระหว่างเดินผ่านโซนโต๊ะเรียน หลินอี้สังเกตเห็นว่า ขาโต๊ะทุกตัวถูกตอกตายติดกับพื้นกระเบื้อง เป็นการออกแบบที่ทำให้โต๊ะกลายเป็นที่กำบังชั่วคราวได้

‘แสดงว่า ที่หมอนั่นจะพลิกโต๊ะเมื่อกี้ แต่กลับเลิกไป เป็นเพราะโต๊ะถูกเชื่อมตายงั้นเหรอ? ไม่ใช่เพราะเรากดขาโต๊ะไว้?’

เขาสังเกตเห็นโต๊ะตัวหนึ่งมีร่องรอยการกระแทกอย่างชัดเจน และถ้าสังเกตดี ๆ ก็ยังเห็นรอยเลือดบาง ๆ อยู่บนหน้าโต๊ะด้วย

นั่นคือโต๊ะที่ร่างของเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะกระแทกใส่ และใต้โต๊ะตัวนั้นเอง…

ดวงตาของหลินอี้หดแคบลงทันที

‘อย่างที่ฉันคิดไว้จริง ๆ!’

เมื่อมองด้วยตาเปล่าจะสามารถมองเห็นได้ชัดว่ามีรอยขีดขาว ๆ อยู่บนขาโต๊ะใกล้กับแผ่นหน้าโต๊ะ ราวกับว่ามีใครบางคนใช้ปูนหรือหินขูดไว้

โต๊ะตัวนั้นก็คือโต๊ะที่หลินอี้เพิ่งหลบอยู่เมื่อครู่ ส่วนโต๊ะที่เว่ยเหลียงหลบนั้น… ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลยจริง ๆ

หลินอี้อดรู้สึกชื่นชมเว่ยเหลียงไม่ได้

ขณะเดินผ่านโต๊ะ เขาสังเกตเห็นว่ามีแผ่นกระดาษโน้ตแปะอยู่บนโต๊ะทุกตัว โดยเขียนไว้ว่า:

สำหรับนักศึกษาศิลปะเท่านั้น นักศึกษาคณะอื่นห้ามนั่งและอ่านหนังสือที่โต๊ะ

หลินอี้สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็พลันสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ห้องเรียนขั้นบันไดขนาดใหญ่แห่งนี้มีพื้นที่กว้างด้านหลังซึ่งเต็มไปด้วยโต๊ะเรียน แต่กลับไม่มีใครนั่งอยู่เลยสักคน

ทุกคนเลือกที่จะนั่งบนเก้าอี้พับที่เรียงเป็นขั้น ๆ ของห้องเรียน และใช้โต๊ะพับเล็ก ๆ ที่ติดกับเก้าอี้ในการวางหนังสือแทน

‘แสดงว่าที่ไม่มีใครมานั่งตรงนี้ เป็นเพราะข้อความนี้เองงั้นหรอ?’

หลินอี้ไม่มีเวลาคิดต่อมากนัก เขากอดกองการ์ตูนไว้ในมือ แล้วเดินตามเว่ยเหลียงกลับไปยังที่นั่งเดิม

หลังจากวางกองการ์ตูนลง หลินอี้ก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

23:45

‘เพิ่งจะ 23:45 เองเหรอ?’

ทั้งที่ตอนเขาเช็กเวลาก่อนหน้านี้เป็น 22:43 แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมากลับเหมือนยาวนานราวกับศตวรรษ ทว่าพอมาดูตอนนี้ กลับผ่านมาแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น?

เขาเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อย ปล่อยน้ำหนักทั้งหมดลงบนพนักพิง แล้วเงยหน้ามองเพดาน ก่อนถอนหายใจยาว

“คืนนี้ช่างยาวนานจริง ๆ…”

ความกังวลฉายวูบในดวงตา จากนั้นก็มีเสียงพลิกหน้าหนังสือดังขึ้นในโสตประสาท

ข้าง ๆ กัน เว่ยเหลียงได้เริ่มเปิดอ่านรวมการ์ตูนไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

“แต่ดูเหมือน… สำหรับบางคนแล้ว มันกลับไม่ยาวเลยสักนิด”

เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะยกมือขึ้นแตะต้นแขนตัวเอง

“ยังรู้สึกไม่สบายอยู่อีกเหรอ?” เว่ยเหลียงถามขึ้น โดยไม่ได้เงยหน้าจากการพลิกหน้าหนังสือ

หลินอี้เลิกคิ้ว ตอบอย่างจนใจ “ใคร ๆ ก็ต้องรู้สึกไม่สบาย ถ้ามีใครมาจ้องอยู่แบบนั้น ยิ่งสายตาแบบนี้ด้วย…”

เว่ยเหลียงเหลือบมองเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วไหวไหล่กึ่งล้อเล่น “งั้นเราจะทำยังไงดีล่ะ?”

ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะคิดแผนอยู่แล้ว…

เอ๊ะ ทำไมทำหน้าตาแบบนั้น?”

หลินอี้หรี่ตาลง สีหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่้ แต่เว่ยเหลียงกลับรู้สึกว่าเขาไม่ได้ครุ่นคิดถึงปัญหาอะไร แต่กำลังนึกถึงบางสิ่งมากกว่า

“นี่นาย… มีไอเดียอะไรหรือเปล่า?”

หลินอี้หันกลับไปมองเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น แล้วจึงหันกลับมาทางเว่ยเหลียง ยืดตัวขึ้นเล็กน้อย มองสบตาเว่ยเหลียงพลางพูดช้า ๆ ว่า

“นายคิดว่า… จะมีวิธีเบี่ยงความสนใจของเขาออกจากฉันได้ไหม?”