บทที่ 32 การค้นหาเป้าหมายสูญญากาศ (1)

เมื่อเห็นว่าหลินอี้ยังไม่ตอบสนอง เว่ยเหลียงจึงเป็นฝ่ายคลานออกจากใต้โต๊ะก่อน แล้วโบกมือไปตรงหน้าเขา

“เป็นอะไร ขาชาเพราะนั่งนานเหรอ?”

“ออกมาเถอะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว!” เขายื่นมือไปหาหลินอี้และดึงเขาออกมาจากใต้โต๊ะ

“หลินเกอ นายไม่ได้ตกใจจนกลายเป็นบื้อไปแล้วใช่ไหม?”

เว่ยเหลียงเอามือทั้งสองข้างบีบแก้มและลูบหน้าของหลินอี้

ศีรษะของหลินอี้ส่ายไปมาเหมือนตุ๊กตาหัวโยก แต่ก่อนที่เขาจะสะบัดมือเว่ยเหลียงออก รูม่านตาก็พลันหดแคบลงอย่างรุนแรง

เลือดบนใบหน้าถูกดึงหายไปจนซีดเผือด

มีนักศึกษาคนหนึ่งนั่งฝังร่างแน่นอยู่กับเก้าอี้ในห้องเรียน กำลังจ้องตรงมาที่เขา

ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกกว้าง แต่ภายในกลับว่างเปล่าไร้ประกาย

ริมฝีปากถูกยืดจนโค้งเกือบจรดถึงใบหู คล้ายตัวตลกสยองขวัญ

บ้าคลั่ง… วิกลจริต… และโง่งม

สีหน้าที่ขัดแย้งกันเหล่านี้ถูกยัดเยียดซ้อนทับอยู่บนใบหน้าเดียว จนกลายเป็นภาพพิกลน่าขนลุก

หลินอี้ไม่แน่ใจว่านักศึกษาคนนั้น มองเห็นเขาจริงหรือไม่ แต่สายตาของมันเหมือนอสุรกายที่นั่งคุกเข่าอยู่บนขอบหน้าต่าง จ้องตะครุบเนื้อสดชิ้นโปรดในตู้กระจก

สิ่งที่ทำให้หนังศีรษะของเขาชายิ่งกว่านั้นคือ ในมือของนักศึกษาคนนั้น… กำไฟฉายพกพาไว้!

เพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลินอี้มั่นใจว่าเพื่อนร่วมชั้นคนนี้คือคนเดียวกับที่ฆ่าเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะในตอนที่ไฟดับ!

และคนนี้เอง ที่พยายามจะคว้าตัวเขาถึงสามครั้งท่ามกลางความมืด

“นี่มัน…”

หลินอี้สั่นสะท้านไปทั้งตัว

เมื่อเห็นภาพผิดปกตินี้ เว่ยเหลียงหันกลับมาด้วยสีหน้างงงวย มองตามสายตาของหลินอี้

“เฮ้ หลินเกอ นายกำลังมองอะ….!”

“บ้าเอ้ย!”

ทันทีที่เห็นเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น ขาของเว่ยเหลียงก็อ่อนแรงแทบทรุดลงตรงนั้น ยังดีที่เขาคว้าบ่า ของหลินอี้ไว้ทัน ไม่อย่างนั้นคงล้มลงไปแล้ว

เว่ยเหลียงไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก

เขาหดคอแนบไหล่ ขยับตัวหลบไปด้านข้างอย่างเชื่องช้า พิงโต๊ะแล้วหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

หลินอี้ค่อย ๆ ก้มตัวไปทางซ้ายเล็กน้อย

เพื่อนร่วมชั้นที่น่าขนลุกก็เอียงคอไปเล็กน้อยในทิศทางเดียวกับหลินอี้…

หลินอี้ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว รีบยืดตัวตรง ก่อนจะเอียงตัวไปอีกด้านหนึ่งอย่างระมัดระวัง

และเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นก็มองตามการเคลื่อนไหวของเขาจริง ๆ ค่อย ๆ เอนคอช้า ๆ ดวงตาไม่กะพริบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

“เวรเอ๊ย มันมองฉันอยู่จริงๆ” หลินอี้รู้สึกสยดสยอง

แสงอบอุ่นในห้องเรียนส่องลงมาบนร่างเขา แต่สิ่งที่รู้สึกกลับเป็นความหนาวเย็นที่แทรกซึมถึงกระดูก

เขาสะดุ้งเฮือก ก่อนจะวิ่งพรวดไปทางชั้นหนังสือใกล้ ๆ แล้วรีบหลบอยู่ด้านหลัง

ความอึดอัดหลอนประสาทนั้นก็หายไปในทันที

หลินอี้ถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามองอีกครั้ง

เขาค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกจากด้านหลังชั้นหนังสือ มองตามความรู้สึกนั้น และแน่นอน เขาก็ยังคงเห็นเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น กำลังจ้องมาที่ตำแหน่งของเขา

หลินอี้รู้สึกหนาววาบขึ้นมา ดวงตาที่ว่างเปล่าและเย็นชานั้นทำให้ร่างทั้งร่างของเขารู้สึกไม่สบายใจ เหมือนกำลังถูกเมดูซาจ้องมอง

เขาสูดลมหายใจลึก พยายามเปลี่ยนที่กำบังหลายครั้ง แต่สายตาของเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นก็มักจะติดตามมาได้เสมอ หลังจากใช้เวลาไปเพียงเล็กน้อย

มันเหมือนเงาที่ตามไม่เลิกรา

ยิ่งนาน ความหนาวสั่นในใจหลินอี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าขนแขนลุกชันทั่วทั้งตัว เหมือนมีเข็มนับไม่ถ้วนค่อย ๆ แทงลงมาตามรูขุมขนรอบกาย…

เขาเกามือที่แขนเบา ๆ ทำให้ความขนลุกนั้นทุเลาลงเล็กน้อย แต่ความอึดอัดก็ไม่ได้หายไปนัก

เว่ยเหลียงเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เขาก้มตัวลง ย่องเข้ามาหาหลินอี้ด้วยก้าวเล็ก ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา

“หลินเกอ นายเจออะไรไม่สะอาดเข้าแล้วหรือเปล่า?”

หลินอี้ไม่รู้จะตอบอะไร แต่ความรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงอยู่ที่หลังมันรุนแรงจนเขาต้องพูดออกมา “ถึงจะเคยบอกให้นายเชื่อในวิทยาศาสตร์ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย”

“แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ?” เว่ยเหลียงถามอย่างกังวล

“ฉันก็ไม่รู้”

“อะไรนะ? นายไม่รู้? งั้นนายไปทำยังไงถึงถูกเจ้านั่นเล่นงานได้?” เว่ยเหลียงพูด พลางเหลือบมองไปทางเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น

การที่เว่ยเหลียงมาถึง ทำให้ความสนใจของหลินอี้ถูกเบี่ยงไปบ้าง ความรู้สึกกดดันก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขากางมือออก ก่อนจะเล่าให้เว่ยเหลียงฟังทุกเรื่อง ตั้งแต่ตอนที่เจ้าหนูน้อยอัจฉริยะถูกฆ่า จนถึงตอนที่เขาต้องต่อสู้กับเพื่อนร่วมชั้นคนนั้น

“ทั้งหมดก็มีแค่นี้ เฉียดตายไปแล้ว ดีที่รอดชีวิตมาได้”

“โถ่เอ้ย เคราะห์ร้ายจริง ๆ นายโดนเจ้าหนูน้อยอัจฉริยะลากไปซวยด้วยชัด ๆ!” เว่ยเหลียงฟังพลางหัวใจเต้นระรัว

เขาลืมตาโพลง มองหลินอี้อย่างประหลาดใจแล้วอดพูดไม่ได้ว่า “แต่ว่านะ ดีที่เกิดขึ้นกับนาย ถ้าเป็นฉันนะ ป่านนี้คงถูกลากไปแล้วแน่ ๆ!”

“แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมเพื่อนร่วมชั้นคนนั้นถึงจ้องเล่นงานนายล่ะ? ฟังจากที่เล่ามา ดูเหมือนมันจะมองนายไม่ชัด หรือว่า… จะเป็น ‘การค้นหาเป้าหมายสูญญากาศ’ กัน?”

‘ไอ้การ ‘การค้นหาเป้าหมายสูญญากาศ’ บ้าอะไรล่ะนั่น!’ หลินอี้สบถอยู่ในใจ แต่ปากก็พูดออกมาว่า “ถ้ามันเหนือธรรมชาติจริง ๆ แบบนั้น นายไม่กลัวโดนลูกหลงเพียงเพราะอยู่ใกล้ฉันเหรอ?”

เว่ยเหลียงยักไหล่ พลางยอมรับว่า “ถึงฉันจะกลัวว่าจะโดนไปด้วย แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าการอยู่ด้วยกันปลอดภัยกว่า อีกอย่างนะ ตอนที่ฉันแอบอยู่ใต้โต๊ะข้างนายเมื่อกี้ก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันเลยนี่นา”