บทที่ 22 ไปห้องน้ำ (1)

“หา? แล้วนายไปรู้ได้ยังไง? อย่าบอกนะว่านายเป็นเซียนสำนักพรต สามารถทำนายได้ว่าใครผิดปกติใครไม่ผิดปกติ!”

หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก

“นายบ่นไม่หยุดมาตลอดทาง แล้วนี่จะวกกลับไปเรื่องไสยศาสตร์อีกแล้วหรอ?”

“อย่ามองพวกนั้นสิ ให้นายมองไปที่พวกที่ดูผิดปกติต่างหาก  ส่วนพวกที่เอาแต่จ้องมองพวกผิดปกติอย่างตั้งใจ ส่วนใหญ่น่าจะเป็นพวก ‘ปกติ’ จริง ๆ เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”

เว่ยเหลียงดีดนิ้วเป๊าะ ตาเป็นประกาย “โอ้ หลินเกอ นายแม่งโคตรอัจฉริยะเลย!”

“เฮ้อ… ทำไมนายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนนายแกล้งโง่?”

“เอ่อ… มันออกชัดขนาดนั้นเลย?” เว่ยเหลียงเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แบบเนียน ๆ

หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“อะไรอีกล่ะ?” เว่ยเหลียงถามทันควัน

สายตาหลินอี้มุ่งไปที่ประตูห้องเรียนซึ่งสวีซุ่นคังกับเซี่ยฮั่วหยางเพิ่งออกไป “ฉันเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้”

เว่ยเหลียงมองตามสายตา พลันทำหน้าเข้าใจทันที “อ๋อ คราวนี้ฉันรู้แล้ว! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!”

ว่าแล้ว เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปทางชั้นหนังสือด้านหลังห้องเรียน ในขณะที่สายตาของหลินอี้ยังคงจับตามองไม่วางตา

“นี่มันยังไม่ถึงตานายใช่ไหม?” หลินอี้คว้าแขนเว่ยเหลียงเอาไว้

“หา? นายไม่เข้าใจสิ่งที่สวีซุ่นคังพูดหรือไง เตรียมจะอยู่ทั้งคืนแล้วอ่านการ์ตูนน่ะ?” เว่ยเหลียงทำหน้าฉงน พลางถามกลับ

หลินอี้ “…”

“สรุป… นั่นคือสิ่งเดียวที่นายตีความได้?” เขากัดฟันพูด น้ำเสียงของเขาตึงเครียดและแห้งผาก

“เอ๊ะ? ไม่ใช่เหรอ?” เว่ยเหลียงถามหน้าซื่อ

หลินอี้ทำหน้า “จึ๊~สุดยอด” พร้อมกับเม้มปากดัง แปะ “ฉันชักอยากรู้แล้วสิว่านายผ่านมาได้ยังไงตั้งเจ็ดวันในมหาวิทยาลัยครั้งก่อน”

พอได้ยิน เว่ยเหลียงก็ทำหน้าไม่พอใจทันที “โอ๊ย หลินเกอ นายจะดูถูกสติปัญญาฉันก็ยังพอไหว แต่ห้ามดูถูกสกิลเอาตัวรอดของฉันนะโว้ย! ฉันเคยออกรายการเอาชีวิตรอดกลางป่ามาแล้วนะ!”

หลินอี้แค่ยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ

จริง ๆ รายการเอาชีวิตรอดที่เว่ยเหลียงพูดถึงนั้น… ก็แค่เขากินหนอนตัวอ้วนขนาดนิ้วโป้งที่อุดมไปด้วยโปรตีน แล้วหันไปยกนิ้วโป้งใส่กล้องพร้อมพูดว่า “อร่อยมาก”

แต่หลังจากนั้นเขาก็อ้วกแทบไม่หยุดอยู่สามวันเต็ม ถึงขั้นอยากควักกระเพาะตัวเองไปโยนลงเครื่องซักผ้าให้หมุนล้างสักรอบ

จนทุกวันนี้ แค่เห็นหนอนบนขนมปัง เขาก็คลื่นไส้จนแทบอาเจียน

หลินอี้ก้มมองนาฬิกา

20:55 น.

“พอ ๆ เลิกเล่นสักที… ฉันจะไปทำธุระแล้ว”

เว่ยเหลียงรีบถามทันควัน “เฮ้ นายจะไปทำอะไรน่ะ?”

หลินอี้ตอบกลับ “ฉันจะออกไปตรวจดูข้างนอกห้องเรียน”

“หา?”

“หาอะไรเล่า? ตอนนี้เรายังมีเวลาห้านาทีก่อนที่จะห้ามออกจากห้องเรียน นายจะไปไหม?”

เว่ยเหลียงชะงักไปสองสามวินาที คิดถึงสายตาประหลาด ๆ กว่าสามสิบคู่ที่กำลังจับจ้องมา ก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น “ไปสิ! ถ้าโชคดี ฝนหยุด หมอกบางลงหน่อย เราจะได้กลับไปนอนหอแทนที่จะค้างที่นี่!”

ถ้าเลือกได้ เว่ยเหลียงก็ไม่อยากค้างคืนในห้องเรียนอยู่แล้ว

ดังนั้น ทั้งสองจึงเดินลงบันไดจากห้องเรียนตรงไปยังประตูทางออก

ในทันทีนั้นเอง… สายตานับสิบ ๆ คู่ก็หันมาจ้องพวกเขาพร้อมกันจากร่างของนักศึกษาสามสิบถึงสี่สิบคนที่นั่งอยู่

หลินอี้หยุดชะงักกลางทาง เพียงวูบเดียว เขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความรู้สึก “ขวางหูขวางตา” มันรู้สึกยังไง

แต่เขาก็กัดฟันเดินต่อไป

ทว่าก่อนที่เขาจะเอื้อมถึงประตูห้องเรียน ที่จับประตูกลับถูกกดลงจากด้านนอกเสียก่อน

แกร๊ก!

แอ๊ดดด!

ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกจากภายนอก หมอกหนาแน่นเหมือนหนวดปลาหมึกคืบคลานเข้ามาทางช่องว่าง ทว่ามันแผ่เข้ามาได้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะสลายหายไป

กลิ่นคาวปนความชื้นเย็นยะเยือกสาดเข้ามาเต็มหน้า หลินอี้ซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดโดนเต็ม ๆ

ฟู้… ฟู้…

เสียงลมพัดแรงดังหวิว ๆ ราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า

ชั่วขณะหนึ่ง ในหัวของหลินอี้พลันปรากฏภาพพระจันทร์ดำลอยอยู่เบื้องบน คลื่นทะเลกระหน่ำซัดโขดหิน และเสียงนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในหู

เขาสะท้านเฮือก รีบสลัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดนั้นออกไป

สายตาของเขาจับจ้องออกไปภายนอกทันที

ประตู… ถูกใครบางคนเปิดออกจริง ๆ

อาจารย์ประจำชั้น ยืนอยู่ตรงกรอบประตู สวมชุดสูททำงานเข้ารูป มือหนึ่งถือแฟ้ม อีกมือหนึ่งผลักบานประตู

เมื่อสบตากับหลินอี้ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย สองขาที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำก้าวถอยหลังครึ่งก้าวอย่างอัตโนมัติ เสียงส้นสูงดัง กึก กังวาน

หลินอี้รีบละสายตาจากเรียวขาขึ้นไปยังระดับที่เหมาะสม ก่อนจะหยุดที่ ป้ายชื่อ บนหน้าอก

อาจารย์ B2–039

เขาถอนหายใจออกมาโล่งอก

อาจารย์ประจำชั้นเหลือบมองพวกเขาเล็กน้อย ไม่พูดอะไรมาก ก่อนก้าวเข้ามาในห้องเรียน

แล้วเธอก็ประกาศเสียงดังฟังชัด

“หลังเวลา 21:00 นักศึกษาทุกคนห้ามออกจากห้องเรียน หากใครจำเป็นต้องไปห้องน้ำ ไปตอนนี้เลย”

“ถ้าหลังจากนั้นยังฝ่าฝืนออกไป โดยไม่ได้รับอนุญาต… ทั้งตัวคุณและมหาวิทยาลัย จะไม่รับผิดชอบใด ๆ ต่อความปลอดภัยและทรัพย์สินของคุณ”

“ห้องน้ำอยู่ถัดจากห้องเรียน B1 และ B3 ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไฟในห้องน้ำไม่มีความผิดปกติ ก่อนจะเข้าไป และหลังจากเสร็จแล้วต้องรีบกลับมาทันที”

หลังจากสั่งกำชับเสร็จ เธอหันกลับมามองหลินอี้กับเว่ยเหลียง ถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“เมื่อกี้นี่… นักเรียนทั้งสองกำลังจะออกไปข้างนอกใช่ไหม?”

“เอ่อ… พวกเรา…” เว่ยเหลียงอึกอัก

หลินอี้รีบพูดขึ้น “อาจารย์ครับ พวกเราก็แค่ออกมาสูดอากาศ… แล้วก็ไปห้องน้ำครับ”

อาจารย์ประจำชั้นขยับตัวหลบเล็กน้อย พลางพยักหน้า “งั้นรีบไปเถอะ เสร็จแล้วก็กลับมาให้ไว”

“ครับ อาจารย์”

…

6 พฤษภาคม ปี X023 เวลา 20:58

หลินอี้กับเว่ยเหลียงเดินไปตามระเบียงของอาคาร B ในอาคารเรียน ข้าง ๆ เป็นบันไดที่ทอดลงด้านล่าง แต่หมอกหนาที่ปกคลุมทั้งมหาวิทยาลัยทำให้บันไดสั้น ๆ ตรงนั้นดูเหมือนทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด