บทที่ 8 อาคารเรียน (1)

วันที่ 6 พฤษภาคม 2023 เวลา 18:54

บริเวณอาคารเรียนของมหาวิทยาลัย S มีพ่อครัวคนหนึ่งสวมผ้ากันเปื้อนสีเขียว ยืนแนะนำ  สปาเกตตีซอสมะเขือเทศเนื้อบด ให้หลินอี้และคนอื่น ๆ ฉากนั้นนิ่งสนิทราวกับภาพสลักหิน

หลินอี้ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกหวาดผวาพุ่งพล่านในสมองจนร่างกายสะท้านโดยไม่อาจห้ามได้ ทว่าจิตใจกลับสงบเยือกเย็นอย่างผิดปกติ

เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนหันไปมองด้านหลังของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย โดยไม่เหลือบมองพ้อครัวกับสปาเกตตีที่ชวนขนลุกนั้นอีก แล้วจึงก้าวเดินตามไปอย่างสงบ

พ่อครัวยังคงยิ้มกว้าง พลางแนะนำสปาเกตตีซอสมะเขือเทศไม่หยุด สายตาที่จ้องเขาแน่วแน่ เคลื่อนไหวติดตามไปอย่างเชื่องช้าเหมือนหุ่นเชิด

เมื่อหลินอี้เดินเฉียดผ่าน เขารู้สึกได้ชัดเจน หมอกที่หมุนวนรอบกาย ปราศจากไออุ่นของสิ่งมีชีวิตใด ๆ

แต่สายตาของพ้อครัวคนนั้นกลับเย็นเยียบ เต็มไปด้วยความละโมบ ความชั่วร้าย ความเปลือยเปล่า…

และเต็มไปด้วยความปรารถนา

เส้นขนบนแขนเขาพลันลุกชันขึ้นพร้อมกัน

ทุกคนในกลุ่มเดินผ่านพ่อครัวสวมผ้ากันเปื้อนเขียวไป โดยไม่มีใครเหลือบมองแม้แต่น้อย

เหมาเฟยหยางเป็นคนสุดท้ายที่เดินผ่าน และในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้น หลินอี้ก็เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

“เหมาซื่อ”

เหมาเฟยหยางหันกลับมาแทบจะโดยสัญชาตญาณ

ภายในหมอกที่กำลังจะถูกความมืดกลืนกิน พ่อครัวในผ้ากันเปื้อนเขียวก้มหน้าลง มุมปากยกขึ้นอย่างตัวตลก

ทันใดนั้น เสียงฟ้าคำรามดังก้องสะท้อนจากท้องฟ้ายามค่ำ

สายฟ้าฟาดแปลบปลาบลงมา ทำให้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยสว่างวาบขึ้นมาในชั่วพริบตา

ท่ามกลางม่านหมอก เงาประหลาดที่พันเกี่ยวกันพลันถอยร่นหายเข้าไปในความลึกของหมอก ทว่ากลับยังคงวนเวียนใกล้ทุกคนอย่างน่าหวาดหวั่น

ดวงตาของเหมาเฟยหยางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

หลินอี้ได้ยินเสียงของตัวเองดังลอดออกมาจากปากของพ่อครัวในผ้ากันเปื้อนสีเขียว น้ำเสียงนั้นเจือด้วยความปีศาจ

“เหมาซื่อ”

“เหมาซื่อ”

“ตามฉันมา”

“ตามฉันมา…”

“ฮะฮะฮะ…”

…

ติ๊ก.. ต็อก…

เม็ดฝนหยดหนึ่งร่วงกระทบลงบนใบหน้าของหลินอี้

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ความมืดยามราตรีเหมือนกำลังถล่มลงมาดุจหลังคาที่พังครืน กดทับจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงสั่นเครือของเว่ยเหลียงดังแทรกขึ้นมา

“หลินเกอ… ฝนกำลังจะตกแล้ว…”

หลินอี้เองก็รู้สึกหวั่นอยู่บ้าง เขาเหลือบมองแผ่นหลังของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่ร่างนั้นกลับไม่เร่งฝีเท้าแม้แต่น้อย

แม้แต่พนักงานในชุดพ่อครัวที่เดินตามมาก็ยังไร้ปฏิกิริยาใด ๆ

เขากัดฟันต่ำเสียงถาม “จากโรงอาหารไปอาคารเรียน… ยังอีกไกลแค่ไหน?”

“หา?” เว่ยเหลียงกระพริบตาปริบ ๆ

หลินอี้จ้องเขาเขม็ง “ตอนมื้อเที่ยง นายก็เคยมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นกว่าจะเดินจากอาคารเรียนไปถึงโรงอาหาร มันใช้เวลานานเท่าไร?”

เว่ยเหลียงเพิ่งจะได้สติ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบออกมา

“ประมาณ… สิบนาทีได้มั้ง แต่ก็ต้องเป็นตอนปกติเท่านั้นนะ”

“หมายความว่าไง ‘ตอนปกติ’?”

“ก็หมายถึงตอนที่หมอกมันไม่หนาจนมองไม่เห็นไงล่ะ ตอนนี้สภาพอากาศมันห่างไกลจากคำว่าปกติไปมากแล้ว”

หลินอี้รีบก้มลงดูเวลา

19:13

“สิบเก้านาฬิกาสิบสามนาที… ตอนเราเจอเจ้าหน้าที่ก็เพิ่งจะหกโมงครึ่งเอง แต่ตอนนี้ผ่านมากว่าสี่สิบนาทีแล้ว…”

สายตาเขาหรี่ลง

เทียนปู้ฝานยกมือแตะจมูก พลางพึมพำว่า

“ในคู่มือนักศึกษาบอกไว้ว่า ถ้าเจอสภาพอากาศผิดปกติ ให้รีบหาที่หลบใกล้ ๆ โดยไม่ต้องสนใจกฎบางข้อก็ได้…”

“ดูเหมือนว่าตอนนี้ สภาพอากาศผิดปกติ… อาจจะอันตรายยิ่งกว่าพวกอาคารประหลาดเสียอีก…”

ในคู่มือนักศึกษาเองก็มีข้อความที่ชี้ชัด ว่าภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีอาคารประหลาดบางอย่างอยู่จริง

“แต่ทำไมกันล่ะ?”

เทียนปู้ฝานรู้สึกได้ถึงเม็ดฝนประปรายที่กระทบใบหน้า จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลินอี้เห็นอีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด ก็ไม่ได้เอ่ยขัด จนกระทั่งจู่ ๆ เขารับรู้บางสิ่งได้ เขารีบหันสายตามองไปทางด้านหน้าของรปภ. ที่ห่างออกไปไม่ไกล

ท่ามกลางหมอกหนาทึบ ปรากฏเงาตึกมหึมาทอดทับอยู่เบื้องหน้า

รอบ ๆ อาคารนั้น มีแสงสลัวระยิบระยับประปราย ราวกับหิ่งห้อย นั่นคือแสงไฟจากเสาไฟที่ส่องสว่าง

ลำแสงที่สาดออกมาจากเสาไฟ กรีดฝ่าหมอกหนาจนเกิดเป็นเส้นทางเรืองรอง

เส้นทางที่ส่องสว่างชัดเจน มุ่งตรงไปยังอาคารด้านหน้า

‘อาคารเรียน? หรือว่า… ไม่ใช่?’

ในหัวของหลินอี้ พลันไล่ทบทวนกฎทุกข้อที่เกี่ยวข้องกับอาคารและสภาพอากาศผิดปกติจากคู่มือนักศึกษาอย่างร้อนรน ก่อนจะสรุปได้ว่า

เมื่อเจอสภาพอากาศผิดปกติ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือเดินตามเสาไฟไปยังอาคารที่ใกล้ที่สุดเพื่อหาที่หลบภัย รองลงมาคือการหยุดอยู่กับที่และรอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

เทียนปู้ฝานก็คิดได้เช่นเดียวกัน เขาหันไปสบตากับหลินอี้

เมื่อหลินอี้ตัดสินใจแน่วแน่ เขาก็มองตอบกลับไป

“ไปกันไหม?”

“ไปกันเถอะ?”

“อืม ไปสิ”

“งั้นไปเลย!

ฉันนำหน้า พวกนายคุมหลัง!

เหลียงจื่อ เว่ยซาง ไคว้ไคว้ เหมาซื่อ ไป!

ห้ามหันกลับไปมอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่ตามฉันมาก็พอ!”

ทันทีที่พูดจบ หลินอี้ก็ออกวิ่ง พุ่งตรงไปยังเสาไฟที่ใกล้ที่สุด โดยอาศัยแสงจากตะเกียงน้ำมันเก่าที่อยู่ในมือเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนำทาง

เว่ยเหลียงสูดหายใจแรง เม้มริมฝีปาก กัดฟันแน่น แล้วรีบตามไป

คนอื่น ๆ ก็เร่งฝีเท้าวิ่งตามติด ๆ

“เหมาซื่อ นายไปก่อน เดี๋ยวฉันปิดท้ายให้”

เมื่อเห็นเหมาเฟยหยางยังลังเล เทียนปู้ฝานจึงตบไหล่เขาแรง ๆ

เหมาเฟยหยางเหมือนจะเหม่อลอยไปชั่วขณะ ดวงตาดูแข็งทื่อ ก่อนจะรีบวิ่งตามไคว้หงจีหายลับเข้าไปในหมอก

เทียนปู้ฝานขมวดคิ้ว มองตามพวกเพื่อนไปพลางก็อดหันกลับไปยังเส้นทางด้านหลังไม่ได้

พ่อครัวในผ้ากันเปื้อนเขียวหายไปแล้ว เหลือเพียงแถวพ่อครัวที่ยาวเหยียดราวมังกร แต่ละคนกำโซ่อยู่ในมือ ก่อนจะค่อย ๆ ถูกหมอกหนากลืนหายไป

…

หลินอี้วิ่งฝ่าหมอกหนาไปเหมือนเสือชีต้าที่ว่องไว แต่ทันทีที่ออกห่างจากวงแสงที่ตะเกียงน้ำมันทอดไว้ รอบกายก็ถูกหมอกหนาที่โถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์กลืนหายไป