บทที่ 5 ห้ามหันกลับมามอง (2)

เขาหันไปมองข้างหน้า ก็เห็นว่ากลุ่มนักศึกษาชุดแรกที่ลงจากรถไปแล้วได้หายลับเข้าไปในหมอกตามพวกกรรมการนักศึกษาไปหมด เหลือเพียงแต่อาจารย์ผู้หญิงคนนั้นกับนักศึกษาไม่กี่คนที่ยังคงตะโกนเรียกอยู่

สายตาหลินอี้สะดุดเข้ากับหน้าอกของอาจารย์คนนั้น ที่ตรงนั้นมีป้ายชื่อปักเอาไว้อย่างชัดเจน แต่ก่อนที่เขาจะได้ถอนหายใจโล่งอกแล้วเดินเข้าไป ร่างกายกลับสะท้านอย่างแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขารีบวิ่งไปคว้าแขนเว่ยเหลียง “เหลียงจื่อ! เดี๋ยวก่อน!”

“อย่าไปตรงนั้น!”

เว่ยเหลียงสะดุ้งหันมามองอย่างงงงวย “อะไรของนาย?”

หลินอี้โน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงต่ำ “อย่าไป… อาจารย์คนนั้นไม่มีป้ายชื่อจริง!”

“หา?” เว่ยเหลียงตะลึงงัน

“ดูดี ๆ สิ ป้ายชื่อนั่น… มันเหมือนวาดด้วยกระดาษ!” น้ำเสียงของหลินอี้กดต่ำลงยิ่งกว่าเดิม “นายเคยเห็นมาก่อนนี่ พอจะบอกได้ไหมว่ามันจริงหรือปลอม?”

เว่ยเหลียงรีบตั้งสติ จ้องไปที่อาจารย์หญิงคนนั้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไปทันที ร่างกายสั่นสะท้านโดยสัญชาตญาณพลางหลบไปยืนข้างหลังหลินอี้ “แม่ง! ของปลอมแน่ ๆ! ปลอมโคตร ๆ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?!”

“เดี๋ยว! อาจารย์… นักศึกษา… อาจารย์… นักศึกษา…” ความคิดเว่ยเหลียงหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลอกไปมาไม่หยุด “เชี่ย! หรือว่าจะเป็น…อาจารย์ศิลปะกับนักศึกษาศิลปะในตำนาน?!”

“กฎนักศึกษา! กฎนักศึกษา!” เว่ยเหลียงพึมพำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งร้อนราวกับบรรยากาศอันตรายกำลังกดทับลงมา กลิ่นเหม็นฉุนเหมือนกระเทียมโชยปะทะ ทำให้หลินอี้สัมผัสถึงแรงกดดันมหาศาลเช่นเดียวกัน

เว่ยเหลียงเอ่ยเร่งเสียงสั่นเครือ “เสาไฟ! ใช่แล้ว! หลินอี้ มองหาเสาไฟเร็ว!”

ทันใดนั้น หลินอี้รู้สึกได้ถึงลมเย็นพัดวูบ หมอกตรงหน้าค่อย ๆ จางลง เผยให้เห็นเสาไฟสีดำสนิทต้นหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

ทันทีที่เว่ยเหลียงเห็นเสาไฟต้นนั้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นจนถึงขั้วกระดูก เขาสั่นสะท้านทั่วร่าง รีบคว้าข้อมือหลินอี้แน่น เสียงสั่นพร่า “หลินอี้ อย่าโดนหลอก! ต้องหาเสาไฟที่มีไฟสว่างเท่านั้น!”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันลึกหนัก “ฉันจำได้แล้ว! เวลาที่อากาศผิดปกติ… สิ่งเดียวที่เชื่อถือได้คือเสาไฟที่เปิดอยู่เท่านั้น!”

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาบางคนรอบ ๆ ก็สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของหลินอี้กับเว่ยเหลียง ขณะที่อาจารย์ผู้หญิงเริ่มเร่งเสียง “นักศึกษารีบมาทางนี้เร็วเข้า! เวลามันเหลือไม่มากแล้วนะ!”

เสียงที่ควรจะสงบเยือกเย็นของอาจารย์  กลับฟังดูบาดหูอย่างยิ่ง คล้ายเสียงปีศาจที่คอยจิ้มแทงเข้าไปในในโสตประสาทของหลินอี้กับเว่ยเหลียง

ผู้โดยสารคนอื่นก็พากันเอ่ยเร่ง บอกให้พวกเขารีบตามไป อย่ามัวเสียเวลาของคนอื่น

เว่ยเหลียงรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ไม่กล้าแสดงท่าทีผิดปกติออกมา

จังหวะคับขันนั้นเอง หลินอี้ก็พลันคิดออก เขาเอ่ยเสียงดัง “อาจารย์ รอสักครู่ครับ! พวกเรายังมีรูมเมทอยู่บนรถ ขอไปตามก่อน!”

“พวกเธอ… เฮ้อ! งั้นก็รีบไปรีบกลับ!” น้ำเสียงอาจารย์เผยแววหงุดหงิดออกมา

“ครับอาจารย์!” หลินอี้รีบลากแขนเสื้อเว่ยเหลียง ทั้งคู่จึงเร่งฝีเท้ากลับไปทางรถที่จอดอยู่ตรงประตูมหาลัย

แต่เพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียง ครืดด… ครืดด… ดังขึ้นจากด้านหลัง คล้ายก้อนหินหนัก ๆ ถูกลากครูดไปตามพื้น เสียงนั้นเคลื่อนตัวเข้ามาในสายหมอก ไม่เร็ว แต่กลับทำให้เกิดแรงกดดันมหาศาลพุ่งใส่ร่างกายของทั้งคู่

ทันใดนั้น เสียงอาจารย์ผู้หญิงก็ดังเร่งเร้าตามมา “ช้าเกินไปแล้ว! เดินให้เร็วขึ้น!”

น้ำเสียงนั้นแข็งทื่อ ทว่ากลับแฝงด้วยพลังที่ไม่อาจขัดขืน

“ถ้าตามไม่ทัน ก็หันกลับมาเถอะ…”

หลินอี้กับเว่ยเหลียงรู้สึกเหมือนความเย็นเยียบวิ่งไล่ตามขึ้นมาตามสันหลัง สั่นสะท้านจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“อย่าหันกลับ! อย่าหันกลับ! ห้ามหันกลับเด็ดขาด!”

ในหัวของหลินอี้พลันผุดกฎนักศึกษาขึ้นมาอย่างชัดเจน

กฎนักศึกษา ข้อที่ 3 ไม่ว่าขณะใดก็ตาม ถ้าคุณได้ยินเสียงฝีเท้า หรือเสียงเรียกจากด้านหลัง ไม่ว่าจะใกล้แค่ไหน หรือเร่งร้อนเพียงใด ‘ห้ามหันกลับไปมองโดยเด็ดขาด’ เมื่อคุณไปถึงเสาไฟหรือเข้าไปในอาคารแล้ว เสียงเหล่านั้นจะหายไปเอง

‘ถ้าไม่หันกลับ เราน่าจะปลอดภัยตามทฤษฎี!’

ทว่าพวกเขาเพิ่งเดินออกมาจากรถได้ไม่กี่เมตรเอง ตอนที่หลินอี้หันกลับไปเมื่อครู่ เขายังเห็นเงาราง ๆ ของรถบัสอยู่ไม่ไกล แต่พอหันกลับไปตอนนี้… กลับไม่มีวี่แววของรถบัสเลยแม้แต่น้อย!

ความรู้สึกผิดปกติแปลกประหลาด คลอเคล้ากับหมอกหนาทึบ กดทับเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก หลินอี้พลันรู้ตัวว่า หมอกและลายอิฐบนพื้นกำลังทำให้พวกเขาสับสนทิศทาง แม้จะคิดว่าหันกลับไปทางประตูมหาลัย แต่ความจริงแล้ว… มีโอกาสสูงมากว่าพวกเขาไม่ได้มุ่งหน้าไปตรงนั้นเลย!

“เราหลงทางแล้ว…” หลินอี้กำหมัดแน่น กัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด

เว่ยเหลียงก็เพิ่งตระหนักเช่นกัน เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

“บ้าเอ๊ย! ครั้งแรกก็พลาด ครั้งที่สองก็ใจฝ่อ ครั้งที่สามนี่คงถูกโรยยี่หร่าปิ้งกินแล้วแน่ ถ้ารู้แบบนี้ฉันไม่กลับมาให้ซวยหรอก!” สีหน้าเว่ยเหลียงน่าเกลียดสุด ๆ พวกเขายังไม่เจอเสาไฟ รถบัสก็หายไป ตอนนี้คือซวยสุด ๆ จริง ๆ!

แต่ทันใดนั้น หลินอี้กลับเห็นบางอย่าง เสียงเขาหนักอึ้ง “เหลียงจื่อ… ข้างหน้านั่นมีเสาอีกต้น!”

เว่ยเหลียงทำหน้าหม่น “แต่หลิน… มันไม่ได้เปิดไฟนะ!”

หลินอี้ขยับแขนเสื้อขึ้น มองนาฬิกาควอตซ์เก่า ๆ ของตัวเอง เข็มนาฬิกากำลังเคลื่อนอย่างเชื่องช้า “ตอนนี้ห้าโมงห้าสิบแปด นาที… ไฟในแคมปัสจะเปิดตอนหกโมง อีกสองนาที… ถ้าเสานี้ติดไฟขึ้นมา เราค่อยไปทางนั้น!”

“แล้วถ้าไม่ติดล่ะ?!” เว่ยเหลียงถามเสียงร้อนรน แต่หลินอี้ก้มลงไปเพ่งมองพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแล้ว

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน… แต่เราต้องภาวนาให้มันเป็นของจริง”

ริมฝีปากเว่ยเหลียงสั่นระริก อารมณ์เขาผสมปนเประหว่างความสงบกับความกลัว สุดท้ายก็พูดออกมาตามสัญชาตญาณ “งะ… งั้นเราจะทำยังไงตอนนี้?”

ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงขีดสุด หลินอี้กลับย่อตัวลง เอื้อมมือแตะก้อนหินก้อนหนึ่งบนพื้นหินปู “เหลียงจื่อ นายจำกฎนักศึกษา ข้อที่ 7 ได้ไหม?”

กฎนักศึกษา ข้อที่ 7 หากไม่พบเสาไฟที่มีหมายเลขในทันที ให้ก้มหน้า มองพื้น และมองหาจุดอ้างอิงใด ๆ เพื่อยืนยันว่าคุณยังอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง

“อย่าไปสนใจอะไรก็ตามที่อยู่ข้างหลังเรา แค่ทำตามกฎ… พวกเราก็จะปลอดภัย” หลินอี้เอ่ยอย่างจริงจัง “อีกสองนาที… ไม่สิ เหลืออีกหนึ่งนาทีสามสิบสี่วินาที! เราต้องเสี่ยงแล้วล่ะ! นายว่าไง?”

“ตอนนี้ยังจะให้คิดอะไรอีก นายว่ายังไง ฉันก็ว่างั้น!” เว่ยเหลียงรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเรียกหาเขาจากด้านหลัง

ในทางที่ดีที่สุด มันอาจเป็นเพียง “อาจารย์ศิลปะ” ที่กำลังเรียกอยู่จริง ๆ…

ติ๊ก… 

ติ๊ก… 

ติ๊ก…

ติ๊ก…

เสียงจากเข็มนาฬิกาควอตซ์ และเสียงหายใจที่หลินอี้พยายามเก็บกดเอาไว้ ดังชัดเจนในม่านหมอก

หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำแทบทะลุออกจากลำคอ

ใต้ฝ่าเท้า เขารู้สึกได้ถึงความผิดเพี้ยนบางอย่าง ลายหินกรวดเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง คล้ายเกล็ดงูเหลือมซ้อนกันแน่นหนา…

ในหมอกที่ไหลวน คล้ายมีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่…

จากด้านหลัง

จากรอบทิศทาง

17:59:57… 

17:59:58… 

17:59:59…

หลินอี้กัดฟันแน่น สายตาเหมือนดาบแทงทะลุหมอก มุ่งตรงไปยังเสาไฟเบื้องหน้า

18:00:00!

ถึงเวลาแล้ว!

เป๊าะ

หลอดไส้เก่าในเสาไฟพลันสว่างขึ้นด้วยแรงไฟฟ้า แสงสีส้มเหลืองแผ่กระจายออกมาเหมือนม่านไฟบาง ๆ ผลักไล่สายหมอกที่กดทับอยู่ออกไปทีละชั้น ๆ

ทั้งสองไม่รอช้า รีบพุ่งตัววิ่งไปยังเสาไฟสุดแรง

ใต้แสงไฟ เงาของพวกเขาถูกฉายยาวเหยียดออกไปด้านหลัง ลากลึกเข้าไปในหมอกหนา

หมอกจากรอบทิศพุ่งเข้ากระแทก เสียงขูดครืดยิ่งดังถี่ไม่หยุด อาจารย์ศิลปะส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ออกมา คล้ายสัตว์ป่าที่กำลังข่มคอด้วยความไม่พอใจ

เมื่อไปถึงเสาไฟ หลินอี้รีบเงยหน้ามองทันที

“อาคารเรียน-023”

“อยู่ในเขตอาคารเรียนแล้ว…”

เขาทรุดตัวนั่งพิงเสาไฟ หอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่ยังไม่ทันได้พัก เสียงเว่ยเหลียงที่สั่นระริกด้วยความสยองก็พุ่งเข้ามาแทน

“หละ…หลินอี้! นาย… นายรีบดูเร็ว!”

สายตาเว่ยเหลียงตรึงแน่นไปข้างหน้า ตรงที่ อาจารย์ศิลปะ และเหล่านักศึกษาศิลปะกำลังยืนปะปนอยู่ในหมอกหนาไม่ไกล ดวงตาพวกนั้นเหมือนงูพิษจับจ้องมาไม่ละ ร่างที่พร่าเลือนนั้นปรากฏและหายวับอยู่ในแสงสลัว

ถึงแม้หมอกจะหนาเพียงใด หลินอี้ก็ยังเห็นใบหน้าซีดซีดเหลือง ๆ ของพวกมันได้ชัด คล้ายรูปปั้นขี้ผึ้งที่ไร้ชีวิต

และบรรดาผู้โดยสารที่เมื่อครู่ยังยืนล้อมรอบอาจารย์ศิลปะ… ตอนนี้หายไปหมดสิ้นแล้ว!

6 พฤษภาคม X023 เวลา 18:03

ใต้เสาไฟของ อาคารเรียน-023 มหาวิทยาลัย S เมือง S

นอกเขตแสงไฟสีเหลืองหม่น เงาหัวมนุษย์นับไม่ถ้วนกำลังส่ายไหวอยู่ในหมอกราวกับวังน้ำวน เงาดำมากมายซ่อนตัวอยู่ในความมืดกำลังยืนนิ่ง จับจ้องพวกเขา… ดั่งรูปสลักที่มีชีวิต