บทที่ 5: อะไรนะ? ซุนหงอคงถูกจับขังคุก!

บทที่ 5: อะไรนะ? ซุนหงอคงถูกจับขังคุก!

สิ้นคำสั่งของฉู่ฮ่าว แปดขุนพลและเหล่าทหารสวรรค์ต่างฮึกเหิม กรูเข้าไปอย่างไม่กลัวตาย!

พวกเขาได้รับพลังใจจากความกล้าหาญอันเที่ยงธรรมของฉู่ฮ่าวเมื่อครู่

ท่านเทพตุลาการยังยืนหยัดไม่ยอมก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ แล้วพวกเราทหารผู้น้อย จะยอมเป็นเต่าหดหัวได้อย่างไร?

สิ้นเสียงสั่งการ ทุกคนต่างงัดอาวุธประจำกายออกมา ตะโกนกึกก้อง

"ท่านเทพตุลาการ พวกข้ามาช่วยแล้ว!"

จากนั้น...

จากนั้นพวกเขาก็ถูกซุนหงอคงฟาดด้วยกระบองทีเดียว ปลิวว่อนกลับมาเป็นใบไม้ร่วง

"แค่นี้เองรึ?" ซุนหงอคงเบ้ปาก ทำหน้าเซ็งสุดขีด

เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็กล้าแหยมกับข้าแล้วรึ? หรือว่าบารมีของปู่ซุนจะตกต่ำลงไปแล้วจริงๆ?

เหล่าทหารสวรรค์และแปดขุนพลนอนพะงาบๆ อยู่หน้าประตูทักษิณสวรรค์ ลมหายใจรวยริน

ฉู่ฮ่าวกระตุกมุมปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

"วานรปีศาจอย่าได้ลำพอง! เจ้ากล้ารับคำท้าพนันกับข้าหรือไม่? หากเจ้าสามารถหนีรอดจากฝ่ามือข้าได้ ข้าจะยอมปล่อยให้เจ้าไปอาละวาดบนตำหนักหลิงเซียวตามสบาย แต่ถ้าทำไม่ได้ จงยอมเข้าคุกแต่โดยดี!"

ซุนหงอคงเอียงคอ หมดความอดทน กัดฟันกรอด

"กล้าดูถูกปู่ซุนถึงเพียงนี้เชียวรึ! ข้าตีลังกาทีเดียวไปได้ไกลถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นลี้! ฝ่ามือกระจ้อยร่อยของเจ้า จะขังข้าได้อย่างไร!"

"ตายซะเถอะ!"

ซุนหงอคงเงื้อกระบองทอง ฟาดใส่ฉู่ฮ่าวเต็มแรง หมายจะให้วิญญาณแตกดับไปในพริบตา พลังโจมตีดุดันเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด

ทว่า ฉู่ฮ่าวกลับเพียงแค่หงายฝ่ามือขึ้น แสงธรรมส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วร่าง

"พุทธเกษตรในฝ่ามือ!"

อิทธิฤทธิ์ขั้นสูงสุดของพุทธศาสนาที่เพิ่งได้รับมาสดๆ ร้อนๆ ถูกนำมาใช้ทันที

ฝ่ามือของฉู่ฮ่าวขยายใหญ่ขึ้นกินอาณาเขตนับร้อยลี้ แรงดึงดูดมหาศาลทำให้ซุนหงอคงถึงกับเซถลา

ซุนหงอคงลอบตกใจในใจ "นี่มันวิชาบ้าอะไรกัน? ทำไมเซียนระดับเจินเซียนตัวจ้อยถึงมีอิทธิฤทธิ์ร้ายกาจขนาดนี้? แต่ช่างเถอะ ปู่ซุนกลัวที่ไหน!"

ซุนหงอคงเห็นว่าฝ่ามือของฉู่ฮ่าวขยายใหญ่เพียงร้อยลี้ จึงกระโดดขึ้นไปยืนบนฝ่ามือนั้นทันที

ในสงครามย่อมมีกลอุบาย เขาตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนที่พุทธเกษตรในฝ่ามือยังขยายตัวไม่เต็มที่ ใช้เมฆสีทองตีลังกาหนีไปให้ไกลแสนไกล

เท่านี้เขาก็ชนะใสๆ

แต่ฉู่ฮ่าวกลับแสยะยิ้มเย็น

"ท่านมหาเทพใจร้อนจริงหนอ แต่เสียใจด้วย ท่านไม่มีวันหนีพ้นฝ่ามือข้าไปได้หรอก"

ภาพที่เห็นคือ ซุนหงอคงกำลังตีลังกาอยู่ภายในพุทธเกษตรของฉู่ฮ่าวอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ฮ่าๆๆ เจ้าขุนนางหน้าโง่ ดูถูกปู่ซุนเกินไปแล้ว แค่นี้ข้าก็ออกมาได้... เอ๊ะ ไม่สิ ยังอยู่ที่เดิม!"

เสียงหัวเราะของซุนหงอคงเงียบหายไป เมื่อหันกลับมามองแล้วต้องตกตะลึงจนตาค้าง

เสาเนื้อยักษ์ห้าต้นที่รายล้อมอยู่ แท้จริงแล้วคือนิ้วทั้งห้าของฉู่ฮ่าว

ใบหน้ายักษ์ของฉู่ฮ่าวลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ส่งยิ้มร่ามาให้

ซุนหงอคงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!"

"ข้าตีลังกาทีเดียวไปได้ตั้งหนึ่งแสนแปดหมื่นลี้ จะขึ้นสวรรค์ลงนรกก็แค่ชั่วพริบตา"

"แต่เจ้าขุนนางกระจอกนี่ กลับมีอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้เชียวรึ! ไม่ได้การ ปู่ซุนจะแพ้ไม่ได้! แปลงกายยักษ์เทียมฟ้า!"

ซุนหงอคงหน้าตาดุร้าย สำแดงอิทธิฤทธิ์ขยายร่างยักษ์ภายในพุทธเกษตรทันที

ร่างของซุนหงอคงสูงใหญ่เสียดฟ้าถึงหมื่นวา หมอกดำปกคลุม ไอสังหารคละคลุ้ง!

ร่างยักษ์หมื่นวา เพียงก้าวเดียวก็กินระยะทางหมื่นวา เมื่อวิ่งเต็มกำลังก็ปั่นป่วนจนพุทธเกษตรสั่นสะเทือน

พุทธเกษตรในฝ่ามือจำต้องขยายขนาดตามอย่างรวดเร็ว มิเช่นนั้นคงไล่ตามความเร็วของซุนหงอคงไม่ทัน

ฉู่ฮ่าวรู้สึกเหมือนพลังเวทในกายถูกสูบออกไปจนเกลี้ยงในชั่วพริบตา ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้วานรนี่มันของจริง! เกือบจะหลุดจากฝ่ามือข้าไปได้แล้ว"

"วิชานี้เทพก็จริง แต่ตบะข้ายังอ่อนด้อยนัก แค่ใช้ไม่ถึงครึ่งนาที ตัวก็จะแห้งตายอยู่แล้ว"

"ไม่ได้การ ต้องรีบพาไปขัง!"

ฉู่ฮ่าวไม่รอช้า กำหมัดแน่น ปิดตายพุทธเกษตรในฝ่ามือทันที

เขาจับกุมซุนหงอคงไว้ในกำมือ แล้วรีบเหาะเหินเดินอากาศจากไปอย่างรวดเร็ว

เหล่าทหารสวรรค์ที่เห็นเหตุการณ์ต่างยืนอ้าปากค้าง

"แม่เจ้าโว้ย! ท่านเทพตุลาการเทพซ่าขนาดนี้เชียว? ซุนหงอคงนั่นอย่างน้อยก็ระดับจินเซียน (เซียนทองคำ) ตัวเป้งเลยนะ กลับหนีไม่พ้นฝ่ามือท่าน!"

"ข้าจำได้แม่น เขาเพิ่งจะบรรลุธรรมขึ้นมาไม่ถึงร้อยปี ก่อนหน้านี้ยังเป็นแค่เซียนมนุษย์อยู่เลยแท้ๆ ชะตาคนเรานี่มันเอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ"

"มิน่าล่ะ ท้าวเจิงจ่างถึงได้ตายตาไม่หลับ ไม่นึกเลยว่าท่านเทพตุลาการจะมีฝีมือฉกาจฉกรรจ์เพียงนี้"

เหล่าทหารสวรรค์ต่างพากันสรรเสริญเยินยอ ยอมสยบต่อบารมีของเทพตุลาการฉู่ฮ่าวอย่างหมดหัวใจ นี่แหละคือลูกพี่ตัวจริง!

ตอนที่ฉู่ฮ่าวเหาะออกไป เขาได้สวนทางกับชายชราผมขาวท่าทางใจดีคนหนึ่ง

แต่ฉู่ฮ่าวไม่มีเวลาทักทาย เพราะพลังเวทของเขาคงประคองอยู่ได้อีกไม่เกิน 30 วินาที ต้องรีบเอาซุนหงอคงไปยัดใส่คุกสวรรค์ชั้นที่ 26 'ยวนทงหยวนต้งเทียน' ให้ทันก่อนจะหมดแรงข้าวต้ม

ไท่ไป๋จินซิงเดินจ้ำอ้าวตรงมายังประตูทักษิณสวรรค์ เขาเพิ่งจะไปเชิญซุนหงอคงขึ้นมา คำนวณเวลาแล้วลิงจอมซนนั่นน่าจะรออยู่หน้าประตูแล้ว

พอใกล้ถึงประตูทักษิณสวรรค์ ไท่ไป๋จินซิงก็กระแอมไอ เตรียมคำพูดที่ท่องมาอย่างดี แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปพร้อมตะโกน:

"ท่านราชาช้าก่อน! ท่านราชาอย่าเพิ่งลงมือ!"

"ท่านเพิ่งมาถึงสวรรค์ ยังไม่มีตำแหน่งขุนนาง พวกเขาไม่ให้ท่านเข้า... เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ซุนหงอคงหายไปไหน?"

ไท่ไป๋จินซิงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าประตูทักษิณสวรรค์ สภาพที่เห็นคือความยับเยิน ทหารสวรรค์นอนเกลื่อนกลาด แต่กลับไร้เงาของซุนหงอคง

เหล่าทหารสวรรค์เห็นไท่ไป๋จินซิง ก็รีบตะโกนพร้อมกัน "คารวะท่านไท่ไป๋จินซิง"

ไท่ไป๋จินซิงหน้าตาตื่น "ซุนหงอคงที่ข้าไปเชิญมาอยู่ไหน? ลิงตัวเบ้อเริ่ม หายไปไหนแล้ว?"

เหล่าทหารสวรรค์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลิวจวิ้น หนึ่งในแปดขุนพลรีบตอบ

"ท่านหมายถึงลิงปีศาจตนนั้นหรือขอรับ? มันอาละวาดที่หน้าประตูทักษิณสวรรค์ โชคดีที่ท่านเทพตุลาการคนใหม่ของเราเก่งกาจ จับตัวมันไปได้แล้วขอรับ"

ไท่ไป๋จินซิงตาถลน ถามด้วยความตระหนก

"จับไปแล้ว?!! เขาจับไปแล้วเรอะ? เดี๋ยวนะ วันนี้เวรท้าวเจิงจ่างไม่ใช่รึ? แล้วเทพตุลาการคนใหม่มาจากไหน?"

หลิวจวิ้นเกาหัวแกรกๆ "อ๋อ ท้าวเจิงจ่างท่านธาตุไฟเข้าแทรก ไล่ฆ่าคนหน้าประตู เลยโดนทหารสวรรค์นายหนึ่งแทงตายคาที่ ฝ่าบาททรงพอพระทัย เลยแต่งตั้งทหารนายนั้นเป็นเทพตุลาการขอรับ"

"ส่วนลิงตัวนั้น แพ้พนันวิชาอิทธิฤทธิ์กับท่านเทพตุลาการ เลยโดนหิ้วไปแล้วขอรับ"

ไท่ไป๋จินซิงฟังจบ ใบหน้าเหี่ยวย่นก็บิดเบี้ยวด้วยความสับสน ชีวิตนี้ช่างยากเข็ญเหลือเกิน

เป็นไปไม่ได้! ข้าเพิ่งลงไปโลกมนุษย์แค่ครึ่งวัน ทำไมโลกถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้?

ทหารเลวนิรนามแทงท้าวเจิงจ่างตาย? แถมยังพนันชนะซุนหงอคงผู้มีอิทธิฤทธิ์ แล้วจับตัวไปได้อีก?

ไท่ไป๋จินซิงแทบอยากจะบ้าตาย หยิบผิดบทหรือเปล่าเนี่ย!

"ไม่ได้การ ต้องรีบกราบทูลฝ่าบาทด่วน!"

ไท่ไป๋จินซิงรีบวิ่งแจ้นเข้าประตูไป เรื่องนี้มันกะทันหันเกินรับไหว

ณ พระตำหนักหลิงเซียว

เง็กเซียนฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์มังกร พระเนตรปรือลงเล็กน้อย สีพระพักตร์บ่งบอกถึงความหงุดหงิด

"ทำไมยังไม่พาตัวเข้ามาอีก ป่านนี้แล้ว หรือจะเกิดเรื่องขัดข้อง?"

ข้างกายมีพระโพธิสัตว์กวนอิมถือแจกันหยกและกิ่งหลิว ยืนนิ่งด้วยท่าทีมั่นใจ ราวกับทุกอย่างอยู่ในกำมือ

ทันใดนั้น ไท่ไป๋จินซิงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"กราบทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ!"

"ซุนหงอคงถูกเทพตุลาการฉู่ฮ่าวจับขังคุกไปแล้ว! มันมาไม่ได้แล้วพะยะค่ะ!"