บทที่ 4: ไม่เห็นหัวข้าอยู่ในสายตา! เตรียมปราบปีศาจ!

บทที่ 4: ไม่เห็นหัวข้าอยู่ในสายตา! เตรียมปราบปีศาจ!

ยอดเยี่ยมจริงๆ ฉู่ฮ่าว! ต่อหน้ามหาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่อย่างซุนหงอคง ยังยืนหยัดท้าทายไม่ถอยหนี!

นี่แหละคือบุรุษชาตรี ผู้ไม่หวั่นไหวต่อลาภยศ ไม่ย่อท้อต่อความยากจน และไม่สยบยอมต่ออำนาจมืด!

แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ เหตุผลที่แท้จริงคือ:

[ภารกิจวันนี้: ลิงปีศาจบังอาจก่อความวุ่นวายบนสวรรค์ ในฐานะผู้มีหน้าที่ เจ้าต้องขัดขวางมัน! (ขัดขวางลิงปีศาจไม่ให้เข้าประตูทักษิณสวรรค์)]

[รางวัล: ตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งแสนปี, อิทธิฤทธิ์: พุทธเกษตรในฝ่ามือ]

ใช่แล้ว! ฉู่ฮ่าวได้รับภารกิจใหม่สดๆ ร้อนๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะมีภารกิจ ใครจะไปสนใจเรื่องคุณธรรมน้ำมิตรบ้าบอนั่น หลบไปยืนดูเฉยๆ ไม่สบายกว่าหรือ?

แต่ในเมื่อมีภารกิจ ฉู่ฮ่าวก็พร้อมจะสู้ถวายหัวปกป้องประตูทักษิณสวรรค์ ตบะตั้งแสนปีเชียวนะ ใครจะปฏิเสธลง เลื่อนขั้นกันตรงนั้นเลย!

และสิ่งที่ทำให้ฉู่ฮ่าวตื่นเต้นที่สุด คืออิทธิฤทธิ์ 'พุทธเกษตรในฝ่ามือ'!

นี่คือสุดยอดวิชาแห่งพุทธศาสนา!

'แสงธรรมส่องสว่างทั้งภายในและภายนอก โลกธาตุทั้งใบจุอยู่ในเม็ดทราย'

พุทธเกษตรในฝ่ามือ คือการเนรมิตโลกใบใหญ่ขึ้นมาในอุ้งมือ ใช้อิทธิฤทธิ์อันไร้ขอบเขตดูดกลืนศัตรูเข้าไปขังไว้

หากใครหลงเข้าไปในพุทธเกษตร ก็ไม่ต่างจากเต่าในไห

อย่าว่าแต่ซุนหงอคงระดับจินเซียน (เซียนทองคำ) ขั้นสมบูรณ์เลย ต่อให้เป็นระดับต้าหลัวจินเซียน (มหาเซียนทองคำ) ก็ยังถูกขังได้!

พุทธเกษตรในฝ่ามือนี้ ก็คือท่าไม้ตายที่พระยูไลใช้สยบซุนหงอคงจนหนีไม่พ้นนั่นเอง!

ฉู่ฮ่าวตื่นเต้นจนเนื้อเต้น บัดซบเอ๊ย! สุดยอดวิชาพุทธองค์ ท่านี้ต้องเรียนให้ได้ ตายเป็นตายก็ต้องเรียน!

อีกอย่าง ฉู่ฮ่าวก็ไม่ตายหรอก

เขารู้เรื่องราวในไซอิ๋วดี ตอนนี้ซุนหงอคงเพิ่งถูกเชิญขึ้นสวรรค์เป็นครั้งแรก คงไม่โง่พอจะก่อคดีฆ่าแกงใครหน้าประตูสวรรค์หรอก

และผลก็เป็นไปตามคาด

ซุนหงอคงรู้สึกทึ่งที่ทหารสวรรค์ตัวจ้อยผู้นี้มีความหยิ่งทะนงตนเหมือนกับตนเอง จึงอดชื่นชมฉู่ฮ่าวขึ้นมาไม่ได้

แต่ซุนหงอคงก็ไม่ใช่พวกรักษามารยาท พอเห็นพวกทหารสวรรค์กล้ามาขวางทาง ก็ชักกระบองทองออกมา ตวาดลั่น

"ไม่เจียมกะลาหัว! งั้นข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความเก่งกาจของปู่ซุน!"

ซุนหงอคงควงกระบองทองเล่นสองสามที พร้อมกับระเบิดพลังปีศาจออกมา เตรียมพร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ

ภาพลักษณ์ปีศาจอันน่าเกรงขามนี้ ยิ่งทำให้เหล่าทหารสวรรค์ขวัญหนีดีฝ่อ ร้องห่มร้องไห้กันระงม

แต่สำหรับฉู่ฮ่าวแล้ว ท่าทางแบบนี้ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา

ฉู่ฮ่าววางมาดเซียนผู้ทรงภูมิ เอ่ยเสียงเย็น

"ตัวข้าได้รับบัญชาให้เฝ้าประตูทักษิณสวรรค์ เจ้าไม่มีทั้งวาจาสิทธิ์ ไม่มีทั้งตำแหน่งขุนนาง ข้าไม่มีวันให้เจ้าผ่านเข้าไปเด็ดขาด!"

คราวนี้ซุนหงอคงโกรธจริงแล้ว!

เขาคือซุนหงอคงผู้ยิ่งใหญ่ ท่องเที่ยวไปทั่วสี่คาบสมุทรและยมโลก ใครหน้าไหนกล้าไม่เคารพ!

แต่เจ้าขุนนางสวรรค์ตัวจ้อยนี่ กลับกล้าทำอวดดีใส่เขา!

ชั่วพริบตา โทสะในใจซุนหงอคงก็ปะทุขึ้น

"ทหารเลวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าขวางทางปู่ซุนงั้นรึ! รับมือ!"

ซุนหงอคงระเบิดพลังปีศาจมหาศาลออกมา ราวกับนรกแตกถล่มลงมาบนสวรรค์ชั้นเก้า น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

แรงกดดันอันเกรี้ยวกราดพัดพาแปดขุนพลจนล้มลุกคลุกคลาน

ส่วนทหารเลวที่ตบะอ่อนด้อย ก็ถูกพัดปลิวไปกระแทกเสาประตูทักษิณสวรรค์ เลือดสาดกระเซ็น!

แม้ไม่ถึงตาย แต่ก็คงพิการไปครึ่งค่อนชีวิต

ซุนหงอคงอยู่ในระดับจินเซียนขั้นสมบูรณ์ เพียงแค่ปรายตามองก็พลิกฟ้าคว่ำดิน เพียงแค่กระบองเดียวก็สะเทือนปฐพี ทหารเลวพวกนี้จะเอาอะไรไปต้านทาน?

เดิมทีซุนหงอคงเห็นทุกคนกลัวจนหัวหด กะว่าจะเดินอาดๆ เข้าไปสบายใจเฉิบ

แต่ฉู่ฮ่าวกลับยังยืนตระหง่านขวางประตูทักษิณสวรรค์ไว้อย่างไม่สะทกสะท้าน!

ถึงใบหน้าจะนิ่งเหมือนรูปปั้น แต่ในใจฉู่ฮ่าวเต้นรัวเหมือนกลองเพล

ฉู่ฮ่าวสบถในใจ: ไอ้บ้าเอ๊ย! ซุนหงอคงเอาจริงแล้วเว้ย! ถ้าภารกิจยังไม่เสร็จ บิดาโดนทุบเละแน่!

ถ้าสู้กันจริงๆ ต่อให้มีอิทธิฤทธิ์เทพแค่ไหน ฉู่ฮ่าวก็คงทนรับมือได้ไม่กี่กระบวนท่าหรอก

และในวินาทีวิกฤตนั้นเอง:

[ยินดีด้วย! ภารกิจสำเร็จ รางวัลถูกส่งมอบแล้ว: ตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งแสนปี, อิทธิฤทธิ์: พุทธเกษตรในฝ่ามือ!]

[ฉู่ฮ่าว]

[ขอบเขตพลัง: เจินเซียน (เซียนแท้จริง) ขั้นกลาง (อีก 400,000 ปี ถึงจะเลื่อนระดับถัดไป)]

[ศาสตราวุธ: หอกทหารสวรรค์มาตรฐาน (อาวุธวิญญาณชั้นยอด), เกราะทหารสวรรค์มาตรฐาน (อาวุธวิญญาณชั้นยอด), รองเท้าทหารสวรรค์มาตรฐาน (อาวุธวิญญาณชั้นต่ำ)]

[วิชาและอิทธิฤทธิ์: 36 อิทธิฤทธิ์เทียนกัง (สำเร็จ 5 อย่าง), เคล็ดวิชาแปดเก้าเร้นลับ, พุทธเกษตรในฝ่ามือ]

ฉู่ฮ่าวถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดภารกิจก็จบสักที

ตบะหนึ่งแสนปี ดันฉู่ฮ่าวขึ้นสู่ขั้นเจินเซียนระดับกลางทันที

ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นเจินเซียนระดับต้นแท้ๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ฉู่ฮ่าวดีใจที่สุดคือ ได้วิชา 'พุทธเกษตรในฝ่ามือ' มาครองแล้ว!

ความตื่นเต้นยังไม่ทันจางหาย ฉู่ฮ่าวเกือบจะลืมไปว่ามีซุนหงอคงยืนหัวโด่อยู่ตรงหน้า

ฉู่ฮ่าวกลอกตาไปมา คิดในใจ:

"ตามหลักแล้ว ไท่ไป๋จินซิงน่าจะใกล้ถึงแล้ว ให้เขามาไกล่เกลี่ย แล้วข้าก็ถอยออกมาเนียนๆ สวยๆ ไม่ดีกว่าหรือ?"

"อืมๆ งั้นชวนซุนหงอคงคุยเล่นถ่วงเวลาไปก่อน รอไท่ไป๋จินซิงมาก็แล้วกัน"

ฉู่ฮ่าวลุกขึ้นยืน แสร้งทำเป็นยอมอ่อนข้อ พูดเสียงดังฟังชัด

"ท่านมหาเทพช่างมีอิทธิฤทธิ์ล้ำเลิศ สมคำร่ำลือว่าเป็นราชันปีศาจผู้ปั่นป่วนสี่คาบสมุทรและยมโลกแล้วยังรอดมาได้ ข้าน้อยนับถือ! นับถือ!"

ซุนหงอคงงุนงงเป็นไก่ตาแตก ความโกรธหายวูบไปทันที ถามอย่างงงๆ

"เจ้าขุนนางนี่เป็นบ้าอะไร? เมื่อกี้ยังจะปกป้องประตูสวรรค์แบบถวายหัว ไหงอยู่ดีๆ เปลี่ยนท่าทีซะงั้น? แล้วเมื่อกี้... เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ? มหาเทพ?"

ซุนหงอคงพึมพำคำว่า 'มหาเทพ' (ต้าเซิ่ง) ซ้ำไปซ้ำมา แววตาเป็นประกาย ดูท่าจะถูกใจคำนี้เอามากๆ

ฉู่ฮ่าวโบกมือ ทำท่าสบายๆ

"โถ่... เมื่อกี้มันหน้าที่บังคับน่ะ แต่ท่านลองดูเวลาตอนนี้สิ?"

ซุนหงอคงเหลือบมอง "เกือบยามโหย่ว (17.00 - 19.00 น.)"

ฉู่ฮ่าวพยักหน้าหงึกๆ "ข้ามีวิธีที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย ท่านก็ได้เข้า ส่วนข้าก็ไม่เสียหน้าที่ พอถึงยามโหย่ว หรือก็คือห้าโมงเย็น ข้าเลิกงาน ท่านก็เดินเข้าประตูไปได้เลย เป็นไง เจ๋งป่ะล่ะ?"

ฉู่ฮ่าวคิดว่าตัวเองฉลาดสุดๆ อีกแป๊บเดียวก็เลิกงานแล้ว พอเลิกงานปุ๊บก็เดินตัวปลิวกลับบ้าน ไม่เจ็บตัว ไม่เสียงาน ดีจะตายไป

เมื่อกี้ที่ขวางไว้เพราะเป็นงาน ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตเข้าแลก อีกอย่าง ทั้งสวรรค์และตะวันตกคงไม่อยากให้เขาไปบวกกับซุนหงอคงจนตายหรอก

ทว่า... ซุนหงอคงผู้หยิ่งผยอง กลับไม่ชอบการประนีประนอมเอาเสียเลย

ซุนหงอคงกระชับกระบองทองแน่น แววตาดุร้าย

"ปู่ซุนอย่างข้า จะยอมให้เจ้าเชิดเป็นหุ่นเชิดได้ไง!"

"ข้าบอกจะเข้าตอนนี้ ก็ต้องเข้าตอนนี้! ช้าไปแค่วินาทีเดียวก็ไม่ได้!"

"ถ้าไม่หลีก ก็รับกระบองข้าไปซะ!"

การเจรจาล้มเหลว! ซุนหงอคงไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทันที!

พลังปีศาจมหาศาลหมุนวนรอบตัวซุนหงอคง แรงกดดันสั่นสะเทือนประตูทักษิณสวรรค์จนแทบพังทลาย

ในขณะเดียวกัน ภารกิจใหม่ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าฉู่ฮ่าว

[ภารกิจเลิกงาน: ซุนหงอคงทำร้ายทหารสวรรค์ ในฐานะเทพตุลาการ เจ้าต้องจับกุมมันไปขังคุกสวรรค์!]

[รางวัลภารกิจ: วิชาแปลงกายยักษ์เทียมฟ้า (ฝ่าเทียนเซี่ยงตี้), ตบะบำเพ็ญเพียรสองแสนปี]

ฉู่ฮ่าวไม่คิดเลยว่าซุนหงอคงจะอวดดีได้ขนาดนี้ เขาตวาดลั่น สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ

"ลิงปีศาจบังอาจ! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าดีอย่างไร... ไม่เห็นหัวข้าอยู่ในสายตา!"

"เตรียมปราบปีศาจ!"