ตอนที่ 21 การซื้อลิขสิทธิ์ Saw

เควินยิ้มและส่ายหัว

“รอจนกว่า Saw จะออกจากโรงก่อนดีกว่าครับ เมื่อถึงเวลานั้น ผมถึงจะเริ่มเดินหน้าทำแผนโปรเจ็กต์ใหม่อย่างเต็มที่”

เจฟฟ์ โรบินอฟพยักหน้าและไม่ได้โน้มน้าวเพิ่มเติม เมื่อพิจารณาจากความสัมพันธ์ของเขากับโอวิตซ์ที่ประธาน CAA ตราบใดที่วอร์เนอร์บราเธอร์สเสนอราคาที่เหมาะสม ก็ไม่มีเหตุผลที่เควินจะไปเลือกบริษัทภาพยนตร์อื่น

เมื่อพิจารณาจากสถานะของวอร์เนอร์บราเธอร์สในฮอลลีวูด มีเพียงไม่กี่บริษัทเท่านั้นที่สามารถเทียบเคียงพวกเขาได้

สู้กันแบบซึ่งๆหน้า พวกเขาจะไม่กลับใครเลย

“สนุกต่อให้เต็มที่เลยนะเควิน ผมกับโอวิตซ์คงไม่รั้งคุณไว้นานกว่านี้แล้วล่ะ ไว้เจอกันนะครับ”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ เจฟฟ์ โรบินอฟมองเควินและโจลี่อย่างคลุมเครือ

จากนั้นเขาก็ออกไปพร้อมกับโอวิตซ์

“เควิน คุณสุดยอดมาก”

ทันทีที่ทั้งสองจากไป โจลี่ก็พูดด้วยความตื่นเต้น

เมื่อพูดคุยกับคนใหญ่คนโต ออร่าของเควินก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกสองคนเลย ซึ่งทำให้โจลี่ที่กำลังดูอยู่ข้างๆรู้สึกตื่นเต้นมาก

นอกจากความชื่นชมแล้วยังมีความรู้สึกผูกพันเล็กน้อยในดวงตาเมื่อเธอจ้องมองเควินอีกด้วย

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่าทางดังกล่าว เควินก็อดไม่ได้ที่จะออกจากงานปาร์ตี้ก่อนเวลาและมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่เควินพักอยู่

ส่วนจะทำอะไรน่ะหรอ คุยกันเรื่อง Saw ไง!

……………..

วันรุ่งขึ้น แสงจากพระอาทิตย์ส่องลงมาถึงก้นของทั้งสอง

ปลุกเควินและแองเจลิน่า โจลี่ให้ตื่นจากการนอนหลับ

"ไปปิดม่านให้หน่อยสิที่รัก"

เมื่อได้คำขอของเควิน โจลี่ก็ยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง แล้วเดินไปที่หน้าต่างและปิดม่าน

จากนั้น ตามคำชวนของเควิน เธอก็นอนลงในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง

เควินกำลังจะออกกำลังกายกับโจลี่ในตอนเช้า แต่เขากลับได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นซะก่อน เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย และได้ยินเสียงของดอว์สัน เอเยนต์ของเขาที่โทรมาหาเขา

"เควิน ประธานบริษัทนิวไลน์ซินีม่าต้องการพูดคุยกับนายเรื่องลิขสิทธิ์ของ Saw น่ะ"

เควินรู้สึกตัวขึ้นมาทันที นี่แหละช่วงเวลาแห่งเงินทอง

ลิขสิทธิ์ของ Saw นี่แหละคือโชคลาภของเขาอย่างแท้จริงที่ได้จากการกำกับหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่ส่วนแบ่งขี้ประติ๋วจากบ็อกซ์ออฟฟิศ

“ไม่มีปัญหา ดอว์สัน นายเองก็มาด้วยเถอะ และช่วยฉันหาที่ปรึกษาทางกฎหมายด้วย”

“โอเค เรามีทนายความหลายคนที่ทำงานร่วมกับเราที่ CAA ฉันจะหาคนๆหนึ่งมาให้”

“โอเค เจอกันที่นิวไลน์ซินีม่าตอนบ่ายสองครึ่งนะ”

เควินพูดจบและวางสายโดยที่เขาไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขาได้เลย

“เควิน มีอะไรเหรอ?”

จูลี่อดถามออกมาไม่ได้เมื่อเห็นว่าเควินมีความสุขมาก

นี่ไม่ใช่ความลับ และเควินไม่มีความตั้งใจที่จะปกปิดเรื่องนี้จากใคร ดังนั้นเขาจึงพูดออกมาตรงๆว่า

"ผมมีลิขสิทธิ์ในภาพยนตร์ Saw และนิวไลน์สนใจที่จะซื้อมันไปทำภาคต่อน่ะ"

“ผมประเมินว่าผมจะหารายได้จากมันได้อย่างน้อย 20 ล้านเหรียญสหรัฐ”

นี่คือราคาในใจของเควิน ลิขสิทธิ์ของ Saw ตามจริงควรจะมีราคามากถึง 100-200 ล้านเหรียญเลยทีเดียว หากดูจากความสำเร็จของมันในอนาคต

อย่างไรก็ตาม หากเขาต้องการขายทำเงินมากขนาดนั้น แค่สถานะของตัวเขาในตอนนี้มันยังไม่ดีพอ

มีบริษัทภาพยนตร์เพียงประมาณสิบแห่งในฮอลลีวูดเท่านั้นที่มีความแข็งแกร่งพอที่จะซื้อในราคาแบบนั้น และพวกเขามีกฎภายในของตนเอง

เป็นไปไม่ได้ที่จะจ่ายราคาที่สูงเกินไปสำหรับลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ที่มีราคาสูงขนาดนั้น

20-30 ล้านเหรียญสหรัฐเป็นขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว และบริษัทเดียวที่สามารถจ่ายราคาสูงที่สุดสำหรับลิขสิทธิ์ก็คือนิวไลน์ซินีม่า

ในความเป็นจริงแล้วตั้งแรก เควินไม่มีความตั้งใจที่จะขายมันให้ใครอื่นเลยด้วยซ้ำ

ยี่สิบล้านเหรียญเหรอ?

แองเจลิน่า โจลี่รู้สึกตกใจ

รายได้เฉลี่ยต่อเดือนของชาวอเมริกันอยู่ที่ประมาณ 3,000 เหรียญสหรัฐ หลังจากหักค่านู่นค่านี่ในแต่ละเดือน บางคนอาจเหลือติดตัวไม่ถึง 1,000 เหรียญสหรัฐด้วยซ้ำ

นี่ก็ไม่ต่างจากเธอที่เป็นชนชั้นกลางถึงล่างเหมือนกัน

ยี่สิบล้านเหรียญเป็นเงินจำนวนที่เธอไม่สามารถหาได้ตลอดสิบชาติ แม้กระทั่งร้อยชาติด้วยซ้ำ

อยู่ๆโจลี่ก็เกิดความคิดที่จะแต่งงานกับเควินขึ้นมาทันที ตามกฎหมายของสหรัฐ เมื่อทั้งสองแต่งงานกัน รายได้ทั้งหมดของเควินจะถูกนับเป็นรายได้ร่วมกันกับเธอ

ด้วยวิธีนี้ โจลี่ก็สามารถกลายเป็นภรรยาของเศรษฐีเงินล้านได้ในทันที

ช่างเป็นอะไรที่ล่อตาล่อใจ

เมื่อคิดได้แบบนั้น เธอก็หลงไหลในตัวเควินมากขึ้น และทั้งสองก็จัดกันต่อทันที

จัดห้องนั่นแหละ อย่าคิดมาก

……………….

เควินสั่งอาหารจีนสุดหรูมาทานในโรงแรมสองสามจาน

อาหารจีนในอเมริกาไม่ใช่อาหารสำหรับชั้นล่างเลย ต่างจากในประเทศจีน

เนื้อสัตว์ในประเทศจีนมีราคาถูกกว่าผักในอเมริกามาก

การผสมผสานเนื้อสัตว์และผักในอาหารจีน จำเป็นต้องใช้ผักที่มีราคาแพงจำนวนมาก ซึ่งทำให้อาหารจีนในอเมริกามีราคาแพง

มื้ออาหารที่เขากำลังกินอยู่นี้มีราคาสูงกว่าสองร้อยเหรียญสหรัฐ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ราคาที่คนทำงานทั่วไปจะจ่ายได้

แต่สำหรับเควินตอนนี้ นี่ไม่ได้เป็นค่าใช้จ่ายที่แพงอย่างแน่นอน

หลังรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เควินก็นั่งแท็กซี่ไปบริษัทนิวไลน์ซินีม่า

………..

นิวไลน์ซีนีม่า

ณ ห้องของประธาน

เชย์กำลังโกรธดีนอย่างมาก

“นายให้สิทธิ์กับเควินได้ยังไง นี่เป็นวิธีการที่นายกลายมาเป็นผู้จัดการการคัดเลือกภาพยนตร์ของนิวไลน์ซินีม่างั้นเหรอ?!”

"โง่ นายแม่ง..."

คำหยาบถูกสบธออกมานับไม่ถ้วนผ่านปากของเชย์

นี่เป็นกระบวนการปกติ ก่อนที่เควินจะประสบความสำเร็จ ลิขสิทธิ์ของ Saw นั้นไม่ได้มีค่าอะไร ด้วยการยืนกรานของเควิน ถึงแม้ว่าเขาจะขอรับส่วนแบ่งกำไรเพียงเล็กน้อย แต่การที่ดีนไม่ได้สนใจลิขสิทธิ์หนังก็เป็นเรื่องปกติ

หากหนังเรื่อง Saw ไม่ได้ประสบความสำเร็จเกินความคาดหมาย การทำงานของดีนก็จะไม่ถือว่ามีอะไรผิดปกติ

แต่นับตั้งแต่ที่ Saw ประสบความสำเร็จ การทำงานของดีนจึงแทบจะถือว่าล้มเหลวเลยทีเดียว

เขาจึงได้แค่อดทนฟังเชย์ดูด่าอยู่แบบนั้น

ดีนเองก็รู้สึกเสียใจมากเช่นกัน แต่เนื่องจากเขามีอายุอยู่ในช่วงต้นวัย 30 และดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงในบริษัทภาพยนตร์ระดับนี้ จึงเห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะลาออกเพียงเพราะโดนดุ

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อการดุด่าอย่างเชื่อฟัง

หลังจากด่าเสร็จแล้ว เชย์ก็พูดต่อว่า

“นายจะต้องเป็นคนเจรจาเรื่องการซื้อลิขสิทธิ์ของหนังเรื่อง Saw แล้วเมื่อถึงเวลาจำเป็น ฉันจะดำเนินการต่อเอง”

"ครับ!"

…………..

เมื่อกลับมาที่บริษัทนิวไลน์ซินีม่าอีกครั้ง เควินได้รับประสบการณ์ที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง