บทที่ 24 - ชาวสวน

บทที่ 24 - ชาวสวน

◉◉◉◉◉

สิบวันต่อมา

โมโรเดินทางมาถึงเมืองที่ตั้งของสนามประลองกลางหาว

ยานพาหนะหลักของโลกนี้คือเรือเหาะ ซึ่งประสิทธิภาพในการเดินทางไม่ดีเท่าเครื่องบินในชาติก่อน

จากเมืองยอร์คชินไปยังอีกทวีปหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทะเล กลับใช้เวลาของโมโรไปถึงสิบวัน

โชคดีที่ข้อกำหนดในการเข้าประเทศของประเทศที่ตั้งสนามประลองกลางหาวนั้นต่ำมาก มิฉะนั้นอาจต้องเสียเวลามากกว่านี้

ประเทศนี้ ดูเหมือนจะกำหนดให้สนามประลองกลางหาวเป็นแหล่งรายได้หลัก

ดังนั้นนักท่องเที่ยวที่เดินทางเข้ามา เกือบทั้งหมดก็มาเพื่อสนามประลองกลางหาว

โมโรก้าวเข้าสู่เมือง สิ่งแรกที่ประทับใจไม่ใช่สถาปัตยกรรมมหัศจรรย์ที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าใจกลางเมือง แต่เป็นผู้คนที่เห็นได้ทุกหนทุกแห่ง ผู้คนมากมายเป็นพิเศษ

ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ทั้งร้านค้า ของที่ระลึก บรรจุภัณฑ์อาหาร หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้ากระเป๋าของผู้คน ก็จะเห็นองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้

โมโรอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ สัมผัสได้โดยตรงว่าทำไมที่นี่ถึงถูกเรียกว่า “สวรรค์ของนักสู้”

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ในแต่ละวันจะมีนักสู้กว่า 4,000 คนเดินทางไปลงทะเบียนที่สนามประลองกลางหาว

หอคอยสูงเสียดฟ้านั้น ราวกับพีระมิดที่สร้างขึ้นจากชื่อเสียงและเงินทอง ทำให้ผู้คนยอมทำทุกอย่างเพื่อปีนป่ายขึ้นไป

ไม่จำเป็นต้องไปถึงยอดหอคอย แค่ไปถึงความสูงระดับหนึ่ง ก็จะได้รับดอกไม้และเสียงเชียร์นับไม่ถ้วน

แรงดึงดูดเช่นนี้ มีคนเพียงไม่กี่คนที่จะต้านทานได้

โมโรสัมผัสบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของเมืองนี้ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง

สนามประลองกลางหาวเป็นอาคารรูปทรงหอคอยสูง 991 เมตร

ทั้งอาคารมีทั้งหมด 251 ชั้น เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับสี่ของโลก

ที่นี่ ในแต่ละปีมีผู้ชมเข้ามาชมการแข่งขันมากกว่าหนึ่งพันล้านคน แค่รายได้จากค่าตั๋วอย่างเดียว ก็เป็นตัวเลขที่ยากจะจินตนาการแล้ว

โมโรมาถึงจุดลงทะเบียนของสนามประลองกลางหาวอย่างมีเป้าหมาย

ในขณะนี้ ที่จุดลงทะเบียนมีคนต่อแถวยาวเหยียด

โมโรประเมินคร่าวๆ ว่าคนที่ต่อแถวลงทะเบียน อย่างน้อยก็มีสองพันคน

บริเวณรอบๆ จุดลงทะเบียนยังมีจัตุรัสและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ รูปปั้นที่มีเอกลักษณ์บางชิ้นกลายเป็นจุดเช็คอินยอดนิยมของนักท่องเที่ยว

ทำให้ไม่ว่าจะเป็นที่จุดลงทะเบียน หรือบริเวณโดยรอบ ก็จะเห็นผู้คนหนาแน่น

โมโร่ฟังเสียงอึกทึกที่ดังมาจากทุกทิศทาง รู้สึกไม่มีความอดทนที่จะไปต่อแถวอย่างสงบเสงี่ยม

เขาเดินออกจากแถว ตรงไปยังจุดลงทะเบียนทันที

ระหว่างทาง เขาหันไปสังเกตผู้คนที่ต่อแถวอยู่

ดวงตาทั้งสองข้างราวกับเครื่องตรวจจับ แยกแยะพลังปราณที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละเส้น

คนธรรมดา คนธรรมดา คนธรรมดา...

ตลอดทางที่เดินมา ไม่เห็นผู้ใช้เน็นแม้แต่คนเดียว

แม้จะไม่ตัดความเป็นไปได้ที่คนที่เป็นผู้ใช้เน็นจะปลอมตัวเป็นคนธรรมดา

แต่ก็ต้องบอกว่า ความเป็นไปได้นี้ต่ำมาก

ไม่นานนัก โมโรก็มาถึงหน้าจุดลงทะเบียน ตลอดทางที่ผ่านมา คนกว่าสองพันคน กลับไม่มีผู้ใช้เน็นแม้แต่คนเดียว

พลังที่เรียกว่าเน็น...

เป็นพลังที่ใครๆ ก็สามารถฝึกฝนให้เชี่ยวชาญได้

แต่เมื่อเทียบกับจำนวนประชากรทั้งหมดแล้ว จำนวนผู้ใช้เน็นกลับน้อยจนน่าสงสาร

ดูเหมือนว่า ผู้ใช้เน็นของสนามประลองกลางหาวส่วนใหญ่จะรวมตัวกันอยู่ที่ชั้น 200 ขึ้นไป

ว่าแต่—

โมโรยืนอยู่ข้างแถว ยกมือขึ้นค้ำคาง เปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่ง ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ของแผนการบางอย่าง

ในเมื่อแม้แต่สวรรค์ของนักสู้อย่างสนามประลองกลางหาวก็ยังหาผู้ใช้เน็นได้ยาก งั้นเขาจะเป็นชาวสวนสักครั้ง ให้ผู้เข้าแข่งขันที่ “ผ่านเกณฑ์คัดเลือก” ได้รับการชำระล้างสักครั้ง...

แบบนี้ ก็จะสามารถสร้างผู้ใช้เน็นขึ้นมาได้ด้วยน้ำมือของตัวเอง

จากนั้นแค่รอให้แอปเปิ้ลเหล่านี้สุกงอม ก็จะสามารถเก็บเกี่ยวพวกเขาบนสังเวียนได้

โมโรกำลังครุ่นคิด ในขณะที่เจ้าหน้าที่ที่จุดลงทะเบียนและผู้คนที่ต่อแถวต่างมองมาด้วยสายตาแปลกๆ

พฤติกรรมการสำรวจอย่างไม่ปิดบังของโมโรเมื่อครู่ ดึงดูดความสนใจของผู้เข้าแข่งขันจำนวนมาก

คนอารมณ์ร้อนบางคน ตอนแรกคิดจะออกจากแถวไปสั่งสอนโมโรสักหน่อย

แต่เมื่อสบตากับสายตาสำรวจของโมโร พวกเขากลับรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างประหลาด แล้วก็ระงับอารมณ์หุนหันพลันแล่นของตัวเองได้อย่างมีสติ

แต่พวกเขาก็จำโมโรได้อย่างขึ้นใจ

ในตอนนี้ คนที่อยู่หัวแถวเห็นโมโรเดินมาถึงข้างจุดลงทะเบียน แล้วก็ยืนครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น ต่างก็รู้สึกประหลาดใจและไม่แน่ใจ ไม่เข้าใจว่าโมโรต้องการจะทำอะไร

เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบการลงทะเบียนก็มองโมโรด้วยความสงสัยเช่นกัน

ครู่ต่อมา

โมโรคิดเสร็จแล้ว รู้สึกว่า “แผนชาวสวน” มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง คิดว่าหลังจากลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขันแล้ว ค่อยตัดสินใจว่าจะดำเนินการตามแผนนี้หรือไม่ตามสถานการณ์

“ลงทะเบียนก่อนแล้วกัน”

โมโรเงยหน้าขึ้น เดินตรงไปยังชายมีหนวดคนหนึ่งที่กำลังจะกรอกเอกสารลงทะเบียน

ชายมีหนวดรู้สึกได้ถึงการเข้ามาใกล้ของโมโร ร่างกายก็เกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ มองโมโรด้วยความระแวดระวัง

“เจ้า... ต้องการอะไร?”

เพิ่งจะพูดจบ ชายมีหนวดก็รู้ตัวว่าตัวเองตอบสนองเกินเหตุ

ที่นี่คือจุดลงทะเบียนของสนามประลองกลางหาว จะมีใครโง่พอที่จะมาก่อเรื่องโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร?

โมโรเดินมาถึงหน้าชายมีหนวด ควักธนบัตรออกมาปึกหนึ่ง แล้วพูดอย่างสุภาพว่า: “สวัสดีครับ ผมอยากจะใช้เงินหนึ่งล้านซื้อตำแหน่งของคุณ ไม่ทราบว่าคุณจะยอมไหม”

“หา?”

ชายมีหนวดตะลึง ปากกาในมือค้างอยู่กลางอากาศ

เจ้าหน้าที่ที่จุดลงทะเบียนสีหน้าไม่เปลี่ยน และไม่ได้เร่งรัด

ส่วนคนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังชายมีหนวด ต่างก็เบิกตากว้าง

หนึ่งล้านเจนี่...

จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็น้อย

แต่ถ้าอยู่ในสนามประลองกลางหาว ต้องสู้ไปถึงชั้นหนึ่งร้อยถึงจะได้เงินรางวัลเท่านี้

ชายมีหนวดเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว อย่างมากก็แค่ไปต่อแถวใหม่ ง่ายกว่าการต้องลำบากสู้ไปถึงชั้นหนึ่งร้อยเยอะ

“ตกลง”

ชายมีหนวดส่งปากกาให้โมโร แล้วรับธนบัตรไป เดินไปทางท้ายแถวโดยไม่หันกลับมามอง

โมโรถือปากกา ยืนอยู่หน้าจุดลงทะเบียนอย่างเป็นธรรมชาติ

“ยินดีต้อนรับสู่สนามประลองกลางหาว กรุณากรอกข้อมูลที่นี่ค่ะ”

พนักงานต้อนรับสาวสวยรีบหยิบใบสมัครที่เขียนชื่อชายมีหนวดออกไป แล้วเปลี่ยนใบใหม่ให้โมโร

“ขอบคุณครับ”

โมโรยิ้มให้พนักงานต้อนรับสาวสวย แล้วก็กรอกข้อมูลเสร็จอย่างรวดเร็ว

ในส่วนของประสบการณ์การต่อสู้ เขาไม่ได้แต่งเรื่องขึ้น แต่เขียนตามความจริงว่าไม่มีประสบการณ์การต่อสู้

ในความเป็นจริง เขาก็ไม่มีประสบการณ์การต่อสู้จริงๆ จุดประสงค์หนึ่งของการมาสนามประลองกลางหาว ก็เพื่อที่จะได้เรียนรู้ในด้านนี้ จึงไม่จำเป็นต้องใช้ทางลัด

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ โมโรก็ตรงไปยังชั้นหนึ่งของสนามประลองกลางหาว

ในฐานะอาคารรูปทรงหอคอย พื้นที่ชั้นหนึ่งของสนามประลองกลางหาวนั้นใหญ่ที่สุด ที่นี่มีเวทีต่อสู้ถึง 16 เวที

ผู้เข้าแข่งขันที่มาลงทะเบียนในแต่ละวัน จะต้องทำการแข่งขันรอบคัดเลือกที่นี่

โมโรหาที่นั่งลงตามสบาย

การมาถึงของเขา ดึงดูดสายตาของคนกลุ่มหนึ่งทันที

คนเหล่านี้เพิ่งจะเข้ามาไม่นาน ก่อนที่จะลงทะเบียน ก็สังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ของโมโร ไม่คิดว่าเขาจะลัดคิวเข้ามา

โมโรไม่สนใจสายตาเหล่านี้ จดจ่อกับการชมการต่อสู้บนเวที

“ก็มีฝีมืออยู่เหมือนกันนะ”

เมื่อเห็นผู้เข้าแข่งขันสองคนบนเวทีหนึ่งสู้กันอย่างสูสี โมโรก็เริ่มสนใจขึ้นมา

หากไม่นับเรื่องพลังเน็น นักสู้บางคนในโลกนี้ก็มีฝีมือไม่เบาเลย

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]