บทที่ 9 ดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย

หร่วนอี้หน้าแดงก่ำ พยายามตะครุบมือที่บีบคอตัวเอง “ผม…ผมมีข่าว…”

แต่ข่าวที่หร่วนอี้มองว่าเป็นไพ่ตาย กลับไม่ทำให้เป่ยนั่วรู้สึกสะทกสะท้านหรือสงสารเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีแดงเข้มของเป่ยนั่วลึกซึ้งและเย็นชา เผยความห่างเหินเล็กน้อย เขามองหร่วนอี้ราวกับมองมดที่พร้อมจะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ

ระบบมักจะบอกเสมอว่าเป้าหมายภารกิจอันตรายแต่เป่ยนั่วที่เผชิญหน้ากับหร่วนถังกลับดูอ่อนโยนเสียด้วยซ้ำ

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็ถอดหน้ากากออก เผยเขี้ยวเล็บ ความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าอันสง่างามและหล่อเหลาคือความโหดร้ายและไร้ปรานี

“ฉันไม่ต้องการมัน ใครให้ความมั่นใจกับแกมาว่าแค่ข่าวไร้สาระชิ้นเดียวจะรบกวนฉันได้?”

เป่ยนั่วกำนิ้วแน่นขึ้น สีแดงใต้ตาเข้มขึ้นเล็กน้อย ซึ่งดูสว่างเป็นพิเศษในความมืดมิด ราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะลุกไหม้ได้ทุกเมื่อ

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาเช่นนี้ เป่ยนั่วกลับรู้สึกถึงพลังของตัวเองอีกครั้งและหลังจากที่มันจางหายไปอย่างรวดเร็ว มันก็เพิ่มขึ้นอีกครั้งด้วยความเร็วที่น่ากลัว

พลังที่พลุ่งพล่านในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง มันวุ่นวายมาก

ร่างกายของเขามีปัญหามานานแล้วแต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าปฏิกิริยาเช่นนี้จะรุนแรงและรวดเร็วขนาดนี้ในเดือนนี้

สองถึงสามครั้งต่อเดือน เป่ยนั่วจะตกอยู่ในความบ้าคลั่งเนื่องจากพลังที่เเปรปรวน

ร่างกายของเป่ยนั่วสั่นเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่มั่นคง

ด้วยศักดิ์ศรีของเขาและสถานการณ์ปัจจุบัน มันเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่เขาจะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าสายลับที่ถูกส่งมา

ดังนั้นเขาจึงบังคับตัวเองให้ปล่อยมือ จ้องมองหร่วนอี้อย่างเย็นชาและพูดว่า “ไสหัวไป!”

ขณะที่เป่ยนั่วพูด เขาก็กำลังจะหันหลังเดินเข้าห้อง เขาจำเป็นต้องระงับพลังนี้โดยเร็วที่สุดแต่หร่วนอี้ที่อยู่ข้างหลังเขาเม้มปากแน่น

หยิบขวดเล็กๆออกจากกระเป๋าแล้วเขวี้ยงพุ่งเข้าหาเป่ยนั่ว

ขวดตกลงพื้นพร้อมกับเสียง “เพล้ง” ตัวขวดแตกออก จากนั้นกลิ่นหอมหวานเยิ้มก็อบอวลไปทั่วห้อง

เป่ยนั่วสัมผัสได้ถึงการโจมตีจากด้านหลัง แม้ว่าเขาจะหลบได้ทันเวลาแต่แขนเสื้อข้างหนึ่งของเขาก็ยังถูกดึงอยู่ดี

เส้นประสาทของเป่ยนั่วถูกกระตุ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “แกกำลังรนหาที่ตาย!”

หรวนอี้หัวเราะสองครั้ง ยกมือขึ้นและเปิดปกเสื้อของเขา

“องค์ชาย การได้ตัวผมและข่าวการไล่ล่าของพวกนักล่าโลหิตเป็นข้อเสนอที่ดีสำหรับท่านนะ”

“เดิมทีผมมาที่นี่เพื่อรับใช้ท่าน”

ด้วยอุปนิสัยของเป่ยนั่ว คาดว่าเขาจะต้องถูกส่งตัวไปในวันพรุ่งนี้แต่เมื่อเป่ยนั่วปล่อยมืออย่างกะทันหัน หร่วนอี้

ก็รู้สึกว่าบางทีเป่ยนั่วอาจจะยังมีความรักและความเสน่หาให้เขาเล็กน้อย

ดังนั้นเขาจึงทำใจและอุทิศตัวให้เป่ยนั่ว ขวดที่เขาทำตกไปเมื่อครู่นี้เป็นยาพิเศษที่สร้างโดยนักล่าสายโลหิต ใช้สำหรับเรื่องแบบนี้โดยเฉพาะ

ว่ากันว่าองค์ชายไม่เคยมีคู่นอนมาเป็นพันปี เขาไม่ได้ชอบความลามกแต่เมื่อเขามีความปรารถนา เขาก็น่าจะรู้รสชาติและตกหลุมลึกขึ้นเรื่อยๆ

เป่ยนั่วรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังจะลุกเป็นไฟและความตื่นเต้นที่แปลกประหลาดก็แผ่ไปทั่วร่างกาย

อย่างไรก็ตามเขามีชีวิตอยู่มานับพันปีแล้ว ไฉนเลยจะไม่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับขวดที่หร่วนอี้ทำตกเมื่อครู่นี้

ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวและร่องรอยของความโหดร้ายปรากฏในดวงตาของเขา “แกกำลังรนหาที่ตาย!”

ทันทีที่เป่ยนั่วพูดจบ ฝูงค้างคาวสีดำจำนวนมากก็บินเข้ามาจากหน้าต่าง พันรอบตัวหร่วนอี้และพาเขาออกไป

หร่วนอี้ถูกพาออกจากห้องก่อนที่เขาจะส่งเสียงได้

เป่ยนั่วรู้สึกเพียงไฟในร่างกายของเขาที่กำลังลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาแดง ปากของเขากระหายเล็กน้อยและเขาต้องการดื่มอะไรบางอย่างเพื่อดับความกระหายและความร้อนที่น่ารำคาญนี้และกลับเข้าสู่ภาวะปกติ

ถูกแล้ว! เลือด!

เป่ยนั่วคิดถึงเหยื่อตัวน้อยในห้องถัดไปและคิดถึงเลือดอันหอมหวานของเขา ราวกับถูกร่ายมนตร์ เขาเดินไป

ในเวลานี้ ความวุ่นวายของพลังในร่างกายของเขาดูเหมือนจะสงบลงเล็กน้อยแต่ในขณะนี้ เป่ยนั่วก็ไม่มีความตั้งใจที่จะรู้สึกถึงมัน

เขาผลักประตูห้องของเหยื่อตัวน้อย พอเปิดออกแล้วเขาก็เดินเข้าไป

เหยื่อตัวน้อยกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ไร้การป้องกัน ตัวม้วนงอ แก้มของเขาขาวและนุ่มนิ่ม ทำให้ผู้คนอยากจะหยิกเขา

ริมฝีปากของเขาเป็นสีแดงบางๆและลมหายใจที่เขาหายใจออกมาก็อบอุ่น เมื่อเป่ยนั่วสัมผัสด้วยนิ้วที่เย็นชาของเขา เขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

ดวงตาที่แดงก่ำของเป่ยนั่วจ้องมองไปที่ริมฝีปากของหร่วนถังราวกับถูกดึงดูด

เขาอยากจะลิ้มรสว่ามันเป็นอย่างไร บางทีหลังจากลิ้มรสแล้ว เขาอาจจะไม่รู้สึกอึดอัดขนาดนี้

ดวงตาสีแดงเข้มของเขาค่อยๆหลับลงและด้วยความอดกลั้นและสั่นเทา เขาก็จูบริมฝีปากของหร่วนถัง

นุ่มนวลและหวานราวกับคุกกี้ชิ้นเล็กๆ

อย่างไรก็ตาม เป่ยนั่วพบว่าการกระทำนี้เป็นเพียงการดื่มยาพิษเพื่อดับกระหาย

เขากลับยิ่งตื่นเต้นมากกว่าเดิมเสียอีก