บทที่ 10 โหยหาแสงอาทิตย์

เป่ยนั่วอดไม่ได้ที่จะโน้มศีรษะลงและประทับจูบลงบนกลีบปากของหร่วนถังอีกครั้ง

เขาราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งการเสพติด ทว่าความร้อนระอุในกายก็ยังไม่อาจคลายลงได้

หร่วนถังที่กำลังหลับใหลดูราวกับรับรู้ถึงบางอย่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครางในลำคอแผ่วเบาด้วยความไม่พอใจ เขาเหยียดมือออกพยายามผลักไสคนที่อยู่ข้างกายให้ห่าง

เป่ยนั่วจับมือข้างนั้นไว้ได้ทันควันด้วยสายตาที่เฉียบคม ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาแผดเผาลงบนมือ จนปลายนิ้วเรียวขาวบางนั้นงอเข้าเล็กน้อยคล้ายตกใจ

โดยปกติแล้ว เป่ยนั่วย่อมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขายังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งของชนชั้นสูง

เขาปฏิเสธผู้คนจากทั่วสารทิศ ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวและเย็นชา

ทว่านับตั้งแต่ก่อนหน้านี้ หร่วนถังก็แตกต่างจากคนอื่นไปสำหรับเขาแล้ว

เป่ยนั่วปลอบตัวเอง พึมพำแผ่วเบา เสียงซ่อนเร้นอยู่ในความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ด้วยความปรารถนาที่ต้องการครอบครองอันล้ำลึก "เขาเป็นของฉัน"

ดังนั้น เธอจะทำอะไรก็ได้

นัยน์ตาสีแดงฉานดูลึกล้ำอย่างยิ่งยวดและหน้ากากแห่งความสง่างามก็ได้ถูกกระชากทิ้งไปนานแล้ว

เป่ยนั่วปิดเปลือกตาลงเพื่อซ่อนความมืดมิดในดวงตา เขาประคองข้างแก้มของหรวนถังไว้ โน้มศีรษะลงประทับจูบ

หร่วนถังขมวดคิ้วในยามนิทรา หายใจติดขัดเล็กน้อย เขารู้สึกราวกับถูกพันธนาการด้วยบางสิ่งบางอย่าง จนไม่อาจขยับกายได้

ในที่สุด เขาก็สุดจะทนและฝืนเปิดเปลือกตาขึ้น

สิ่งที่เห็นคือแพขนตาที่ทอดตรงลงมาดุจขนนกกาและดวงตาสีแดงเข้มคู่หนึ่ง

หรว่นถังตะลึงงันไปชั่วขณะ คิดจะอ้าปากเอ่ยคำ แต่ริมฝีปากกลับอุ่นผ่าว

เขามองดูเป่ยนั่วลุกขึ้นยืนช้าๆอย่างสง่างาม ราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดเป็นเพียงเรื่องราวธรรมดาสามัญเท่านั้น

ดวงตากลมโตของหร่วนถังยังคงเบลอเล็กน้อย เขาแตะริมฝีปากตนเอง เอียงศีรษะพลางเอ่ยว่า

"ในปากผมไม่มีขนมหวานนะ"

เขานึกออกว่าเป่ยนั่วชอบรสหวาน

แต่ในปากของเขาไม่มีน้ำตาลเลยสักนิด แล้วทําไหมถึงกัดริมฝีปากของเขาเล่า?

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเป่ยนั่วก็เปลี่ยนไป เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้นิ้วมือเรียวซีดเซียวเกี่ยวปลายคางของหร่วนถังขึ้น ดวงตาสีแดงเข้มฉายแววอำนาจแฝงอยู่

"เธอนี้โง่จริงๆ"

ริมฝีปากบางของเขาแนบชิดติดกับใบหูอันอ่อนไหวของหร่วนถัง เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ด้วยน้ำเสียงที่เร้าอารมณ์จนไม่สามารถบรรยายได้ "ฉันจูบเธอไง ไม่รู้ตัวเลยเหรอ?"

นี่ไม่ใช่เกมกัดปากเสียหน่อย

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หร่วนถังก็ตอบสนอง เขายกมือขึ้นปิดปาก ใบหูแดงก่ำและหดตัวเข้าหากัน

นิ้วเท้าของเขาขยับโดยไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังประหม่าและไม่รู้จะทำอย่างไร

เมื่อครั้งที่เขายังฟังนิทานเต่าเฒ่าบนภูเขา เต่าเฒ่าเคยบอกว่าหลังการสมรสของมนุษย์ เจ้าบ่าวจะต้องจูบเจ้าสาวและทำสิ่งอื่นๆ

เหตุใดเป่ยนั่วถึงจูบเขา? หรือว่าเขาต้องการแต่งงานกับเขา?

ปฏิกิริยาของหร่วนถังทำให้เป่ยนั่วพึงพอใจ เป่ยนั่วกอดหร่วนถังไว้ในอ้อมแขนด้วยมือทั้งสองข้าง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวเสียจนหร่วนถังตัวสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

มีรอยจางๆสีแดงอ่อนประดับอยู่บนลำคอของเขา ราวกับช่อดอกไม้เล็กๆ

ศีรษะของหร่วนถังมึนงงอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ถูกกัดแต่เขายังคงมีความรู้สึกไม่สบายตัวนั้นทุกครั้งที่ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน

เขาเริ่มแปลกไปแล้ว

เป่ยนั่วจ้องมองหร่วนถังที่เชื่อฟังและว่าง่าย รู้สึกถึงอารมณ์แปลกประหลาดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้ในห้วงลึกของหัวใจ

เห็นได้ชัดว่าเขามายังที่ของหร่วนถังเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดแต่เขากลับได้รับความอบอุ่นและความหอมหวานเล็กน้อยจากการสัมผัสอันเรียบง่ายนี้ จนอดไม่ได้ที่จะเพลิดเพลินและถลำลึก

ความอบอุ่นนั้นมีเพียงน้อยนิด อาจจะเป็นแค่เพียงเศษเสี้ยว ทว่ามันช่างหาได้ยากยิ่งในชีวิตอันยาวนานหลายพันปีในฐานะแวมไพร์ของเขา

เขาคือแวมไพร์ที่ถูกบังคับให้แปรสภาพระหว่างสงครามศักดิ์สิทธิ์ หลังสงครามสิ้นสุด เขาสูญเสียครอบครัวและสหายทั้งหมด ก่อนจะถูกขังในโลงศพที่มืดมิดและคับแคบ ร่างกายของเขานั้นเย็นเยียบอยู่เสมอ

เมื่อเวลาผ่านไปนาน ความทรงจำในอดีตก็เริ่มเลือนรางไปจากห้วงสำนึกของเขา

อุณหภูมิร่างกายของหร่วนถัง ผิวสีโลหิต รอยยิ้มที่อ่อนโยนและนอบน้อมและ...ความดีงามที่เขามอบให้แก่ตนเอง

เขาชอบทุกสิ่งทุกอย่างนั้น

เป่ยนั่วคิดในใจ อย่างที่คาดไว้ เขาเองก็ยังคงโหยหาแสงอาทิตย์อยู่ดี

เขาจ้องมองไปยังหร่วนถัง ช่องว่างเล็กๆราวกับถูกงัดเปิดออกที่ใดสักแห่งในหัวใจของเขา จากนั้นน้ำหวานดุจน้ำตาลก็ถูกเทรินเข้าไปในนั้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตู เป่ยนั่วสะกดความต้องการครอบครองในดวงตาและอารมณ์ที่ซับซ้อนไว้เล็กน้อย เขาห่มผ้าห่มให้หร่วนถัง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ไปนอนซะ"

หร่วนถังจ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างกระหายใคร่รู้และเมื่อเป่ยนั่วหันหลังกลับไป เขาก็หลับตาลงอย่างแน่นหนาเพื่อซ่อนความรู้สึกนั้น พลางแสร้งทำเป็น "ผมเชื่อฟังแล้ว"

เป่ยนั่วอดกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่ได้ ก่อนจะก้าวเดินออกจากประตูและเมื่อได้เห็นพ่อบ้าน สีหน้าของเขาก็กลับกลายเป็นเย็นชาอีกครั้ง

"ยาถอนฤทธิ์ เอามาที่นี่แล้วหรือยัง?"

หลังจากที่เขาได้รับยามาจากหรวนอี้ เขาก็สั่งให้คนดูแลบ้านรวบรวมกลิ่นหอมในห้อง จากนั้นจึงนำไปทำยาถอนฤทธิ์ที่เหมาะสม

หลังจากออกคำสั่งทั้งหมดนี้ เขาก็ปล่อยให้ตัวเองมุ่งหน้าไปยังห้องของหร่วนถัง

แม้เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้แต่ก็จะไม่ทำร้ายหร่วนถังอย่างเด็ดขาด

พ่อบ้านนำกระบอกฉีดยาเรียวยาวมาถวายด้วยความเคารพ เป่ยนั่วดมมันเบาๆและฉีดมันเข้าสู่เส้นโลหิตของตนเอง เขาละสายตาลงและสะกดความรู้สึกซับซ้อนในดวงตาเอาไว้ "แกพบอะไรบ้างไหม?"

เป็นที่แน่ชัดว่าก่อนหน้านี้พละกำลังของเขาไม่อาจควบคุมได้แต่หลังจากสูดดมสิ่งนี้ ความเจ็บปวดของเขาก็บรรเทาลงไปมาก

พ่อบ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ดูเหมือนว่าจะมีสารประกอบพิเศษอยู่ในกลิ่นหอมนั้น ซึ่งสามารถยับยั้งร่างกายของท่านจากการควบคุมตนเองไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ"

"อย่างไรก็ตาม เรายังไม่พบว่าสารประกอบนั้นคืออะไรกันแน่"

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกครั้งที่มีการผลิตน้ำหอมระเหย จะมีสิ่งแปลกปลอมอื่นๆปะปนอยู่เสมอ แม้กระทั่งผลิตภัณฑ์สังเคราะห์ การจะสืบหาให้พบภายในระยะเวลาอันสั้นนั้นยากเย็นยิ่งนัก

"ท่านลอร์ด แม้ยานี้จะกระตุ้นความปรารถนาของผู้คนได้มากแต่มันก็ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายพ่ะย่ะค่ะ" พ่อบ้านโค้งคำนับ "เหตุใดท่านไม่ลองใช้ยานี้ในช่วงเวลานี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อเป่ยนั่วได้ยินดังนั้น กํามือของเขาก็บีบแน่นขึ้น จนบีบกระบอกฉีดยานั้นจนแหลกละเอียด

เขาหันศีรษะไปด้านข้าง ใบหน้ายังคงสงบ ทว่าใบหูของเขากลับแดงก่ำเล็กน้อย

โดยไม่คาดคิด เขากลับรู้สึกยินดีเล็กน้อย