บทที่ 8 นักล่าโลหิต

ตอนที่ระบบได้ยินคำสาบานของเป่ยนั่ว ข้อมูลในร่างมันถึงกับสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น จริงๆแล้วมันกฅ็นึกว่าพี่แกจะโกรธจัดแล้วไล่หร่วนถังออกไปซะอีก

ถึงยังไง ระบบก็มองเห็นชัดว่าต่อให้เป่ยนั่วยอมลดกำแพงลงเกือบหมด เปิดใจรับหร่วนถัง แถมยังมีความอยากครอบครองแรงแค่ไหน แต่มันก็ไม่ใช่ความรักสักหน่อย

ความรู้สึกแบบนี้มันก็แค่ของชั่วคราว วันนี้อาจจะตกอยู่ที่หร่วนถัง วันหน้าอาจไปอยู่ที่เหยื่อคนอื่นก็ได้ มันล่องลอย ไม่จริงจังเอาซะเลย

แต่เพราะหร่วนถังพูดตรงๆดื้อๆนั่นแหละ ไป่นั่วเลยยอมสัญญาออกมา ว่าต่อจากนี้จะมีแค่หร่วนถังอยู่ข้างๆเท่านั้น

ระบบถึงกับอยากเงยหน้าหัวเราะดังๆ มันซ่อนตัวในมิติของจิตสำนึก แล้วเหลือบไปมองหรวนอี๋ที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมบันได ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ

‘ต่อไปก็ก็ต้องไปหาหนังสือเกี่ยวกับความรักมาอ่านเพิ่มแล้วล่ะ ต้องฝึกจนเป็นกูรูความรักให้ได้ จะได้ช่วยโฮสต์ของเราให้รุ่งสุดๆ’

หร่วนถังยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าระบบมันไปสาบานอะไรไว้เพราะตอนที่หน้าผากของเขากับไป่นั่วแนบกัน เขาไม่มีสมาธิที่จะไปสนใจสิ่งอื่นเลย

ผิวของเป่ยนั่วเย็นเยียบเหมือนเกล็ดหิมะ

น่าเสียดายที่หิมะก้อนนั้นแค่แตะร่างของเขาแป๊บเดียว ก็ถูกเจ้าตัวชักออกไปอย่างโหดเหี้ยมแล้ว

ดวงตาสีแดงเข้มของเป่ยนั่วมักจะเย็นชา เหมือนคนไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้แต่วันนี้ตอนที่หร่วนถังเงยหน้ามอง เขากลับเห็นเหมือนมีไฟลุกวาบซ่อนอยู่ในนั้น

แค่พริบตาเดียว พอมองอีกครั้ง ไฟก็หายไปแล้ว

เป่ยนั่วก้มลงริมฝีปากที่เย็นเฉียบเฉียดผ่านข้างหูของหร่วนถัง

เขาเหมือนนักล่ามือฉมัง อดทนเฝ้ารอล่อเหยื่อ ไม่จำเป็นต้องเห็นเลือดสักหยดแต่กลับทำให้เหยื่อหลงติดกับจนถอนตัวไม่ขึ้น

เสียงของเขาแหบต่ำ แฝงไปด้วยความกำกวม

"…ฉันสัญญา"

พรุ่งนี้… เขาจะไม่โผล่มาให้เธอเห็นอีกแล้ว

‘เขา’ ที่พูดถึงก็หมายถึงหร่วนอี๋ นั่นเอง

หูของหร่วนถังไวต่อสัมผัสเกินไป ตอนนี้มันแดงแจ๋เหมือนลูกเชื่อมที่เคลือบน้ำตาลจนใครเห็นก็อยากกัด

เป่ยนั่วยกนิ้วไปแตะเบาๆความรู้สึกที่ได้ มันทำให้เขามีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

จริงๆแล้วหรวนอี้ก็แค่คนส่งข่าวที่อาจมีสายสัมพันธ์กับนักล่าโลหิตเท่านั้น ถ้าเป็นปกติ ไป่นั่วไม่มีวันปล่อยไปแต่เพราะเจ้าเค้กน้อยพูดขึ้นมา เขาเลยยอมตามใจ เพื่อไม่ให้เค้กน้อยเสียใจ

หร่วนถังเกร็งตัวเล็กน้อยเหมือนจะขวยเขินจนแทบม้วนหายแต่สุดท้ายก็หน้าแดงพูดติดๆขัดๆออกมาอย่างจริงใจ

"ขะ…ขอบคุณ… ขอบคุณนะครับ"

ก่อนจะรีบเติมอีกประโยค "คุณใจดีจัง"

เสียงนั้นนุ่มนิ่ม แถมยังแอบมีโทนใสๆเหมือนเด็ก ไป่นั่วรู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบแน่นขึ้นมา เขาตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

เป่ยนั่วพยายามเก็บอาการ รักษาสีหน้าไว้แต่สุดท้ายก็พูดอะไรที่ไม่เข้ากับท่าทีสุขุมเอาซะเลย

"ฉันยังทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่านี้อีก"

“เเย่เเล้ว…” เขาสบถในใจ พอรู้ตัวว่าหลุดพูดมากเกินไปก็รีบลุกขึ้น เดินขึ้นบันไดปูพรมสีแดงเข้มกลับห้องไปทันที

วันนี้เขาดันทำเรื่องที่ไม่สมควรทําไปตั้งเยอะ

สาบานไปแบบไม่คิด ปล่อยหร่วนอี้กลับไปอีก แล้วยังพูดจาเลอะเทอะ

ได้เวลาที่เขาจะต้องนั่งทบทวนตัวเองจริงๆแล้ว

หรวนอี้กระแทกเท้าวิ่งลงจากบันไดมาหยุดตรงหน้าหร่วนถัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธกับความไม่ยอมแพ้

"ทำไมองค์ชายถึงไปชอบคนอย่างแกได้ว่ะ!"

"ทั้งโง่ ทั้งไร้ค่า ไม่มีอะไรดีสักอย่าง แกทำยังไงถึงทำให้เขาหลงได้? หรือเพราะร่างกายของแกใช่มั้ย!"

หร่วนถังหดตัวถอยหลังไปเล็กน้อย ด้วยความตกใจปนกลัว

เขาไม่เคยเจอมนุษย์ที่ดูดุร้ายขนาดนี้มาก่อน

สมัยอยู่ในหุบเขาลึก ต่อให้ลงมาหมู่บ้านชั่วคราว เจอคนขายหมูหน้าดุแค่ไหน เขายังได้เนื้อแถมสองชิ้นด้วยซ้ำแต่คนตรงหน้า…กลับตะคอกใส่เขา หร่วนถังแทบไม่เข้าใจเลย

…แล้วร่างกายของเขามันผิดตรงไหน?

มันอุ่น มันนิ่ม มีขนฟูนิดๆด้วยซ้ำ

เขามักเผลอสับสนระหว่างร่างกายจริงกับสภาพที่เปลี่ยน เขาเพิ่งอยู่ในร่างมนุษย์ได้ไม่นาน ส่วนใหญ่ยังชอบอยู่ในร่างสัตว์เล็กๆขนนุ่มมากกว่า ก็เลยลืมไปว่าตัวเองไม่ได้เป็นสัตว์น้อยขนนิ่มอีกแล้ว

พอได้ยินหรวนอี้พูด เขาก็รู้สึกผิดนิดๆแต่ก็ตอบตรงๆอย่างไม่คิดปิดบัง

"ใช่"

ปลายนิ้วของหรวนอี้สั่นด้วยความโกรธ เขามองใบหน้าใสซื่อของหร่วนถังแล้วสบถออกมาอีกครั้ง

"ไร้ยางอายจริงๆ!"

"กล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาตรงๆ ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือไง!"

หร่วนถังตาแดง รู้สึกน้อยใจจนแทบร้อง เขาไม่ถนัดเถียงกับใครเลยจริงๆ ตอนนี้ในใจถึงกับอิจฉานกแก้วที่เคยอยู่ในป่า ที่ไม่เคยแพ้การเถียงกับใครสักครั้ง ไม่เหมือนกับเขาที่เถียงไม่เป็นเลย พอจะคิดคำพูดได้ คนอื่นก็เมินไปแล้ว

หรวนอี้มองด้วยความเกลียดชังแต่เพราะรู้ว่าหร่วนถังยังเป็นที่โปรดปรานของเป่ยนั่ว เขาเลยไม่กล้าลงมือ ได้แต่กัดฟันหันหลังกลับขึ้นห้องไป

…สิ่งสำคัญตอนนี้คือจะอยู่ต่อยังไง

จากน้ำเสียงของเป่ยนั่วเมื่อกี้ เหมือนไม่คิดจะเก็บเขาไว้แล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาต้องหาทางอยู่ต่อให้ได้

หรวนอี้ล้วงเอาเหรียญตราจากกระเป๋าออกมา ลายที่สลักอยู่คล้ายกระสุน ด้านบนมันมีดอกกุหลาบ

กุหลาบ… สัญลักษณ์ประจำตระกูลแวมไพร์แต่เหรียญของเขา…เป็นของนักล่าโลหิตชัดๆ

นักล่าโลหิต องค์กรที่มีเป้าหมายเดียว คือฆ่าล้างพวกแวมไพร์ พวกมันเชื่อว่าแวมไพร์คือปีศาจดูดเลือดที่บ่อนทำลายสันติสุขของมนุษย์และใช้อาวุธคือกระสุนเงินล่าเหยื่อ

ต่อให้ตอนนี้มนุษย์กับแวมไพร์จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบในสายตาของคนทั่วไปแต่ใต้ดินก็ยังเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่อันตรายอยู่ดี

นิ้วของหรวนอี้กำเหรียญตราแน่น ความเยือกยะเย็นไหลผ่านมือ นี่คือภารกิจที่ได้รับมาและเขาต้องทำให้สําเร็จ

คิดได้แบบนั้น เขาก็หัวเราะในใจ ถ้าหร่วนถังยังทำให้เป่ยนั่วหลงได้ แล้วทำไมเขาจะทำไม่ได้?

ถ้าเขาได้ขึ้นเตียงเป่ยนั่วบ้าง มีหรือที่องค์ชายจะกล้าไล่เขาออก?

คืนนั้น หรวนอี้สวมชุดนอนบางเบา ตั้งใจเดินไปเคาะประตูห้องทำงานของเป่ยนั่ว

ไฟข้างในยังเปิดอยู่ แสดงว่ามีคนอยู่แน่ๆ

"ท่านองค์ชาย… ผมมีเรื่องสำคัญจะรายงาน"

ข้างในเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ หรวนอี้ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนเคาะอีกครั้ง คราวนี้ยื่นไพ่ตายออกมา

"เป็นเรื่อง… นักล่าโลหิต"

แกร๊ก!

ประตูเปิดออกในทันที

หรวนอี้เบิกตาโพลงด้วยความตกใจสุดขีด

มือซีดเรียวยาวข้างหนึ่งยื่นออกมา กดบีบเข้าที่คอของเขาแรงพอที่จะหักคอได้ในพริบตาเดียว

เป่ยนั่วยังคงเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แสงเงาดูเย็นชา ดูสง่างามแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนรำคาญที่โดนรบกวน เสียงเอ่ยต่ำๆด้วยความหงุดหงิด

"น่ารำคาญ…"