ตอนที่ 121 ท่านช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้

ตอนที่ 121 ท่านช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้

“ฮึ่ย!”

สายตาของสวี่โม่จู๋จับจ้องไปที่เจ้าเต่าชราตัวหนึ่งที่แขวนอยู่บนต้นไม้พลางสูดลมหายใจอย่างตกตะลึง

เจ้าเต่าชราที่แขวนอยู่บนต้นไม้นั่น ดูเหมือนจะเป็นจ้าวอสูร?

เขารู้สึกไม่แน่ใจนักเพราะเรื่องเช่นนี้มันเหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว

จ้าวอสูรเชียวนะ จ้าวอสูรอสูรที่มีพลังพอ ๆ กับเขา สวี่โม่จู๋ผู้นี้ ถูกแขวนไว้บนต้นไม้เช่นนั้น?

เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลี่เจียซินที่อยู่ข้างกาย

หลี่เจียซินสูดลมหายใจลึก สีหน้าของนางเผยชัดถึงความตกใจปนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

“สองคนไม่ได้คิดจะหมายตาเต่าของข้าหรอกใช่ไหม?”

อี้เฟิงเห็นทั้งสองคนจ้องเจ้าเต่าเขาไม่วางตา จึงอดไม่ได้ที่จะทำหน้าเคร่งขรึม แม้จะรู้อีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่เขาก็ยังกล่าวออกไปอย่างกล้าหาญว่า “เจ้าเต่าตัวนี้ ข้ากะจะเอากลับไปตุ๋นให้ศิษย์ของข้าบำรุงร่างกายน่ะ”

คำพูดของอี้เฟิงที่เปล่งออกมา ทำให้หัวใจของทั้งสองคนที่ยังไม่ทันสงบดี กลับปั่นป่วนราวกับทะเลคลั่ง

ราวกับเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น!

จ้าวอสูรผู้แข็งแกร่ง

จะถูกนำไปตุ๋นให้ศิษย์กินเพื่อบำรุงร่างกาย?

ช่างน่าสะพรึงนัก

ความน่าตกตะลึงของเรื่องนี้ แม้กระทั่งสองผู้ฝึกยุทธ์ที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างพวกเขา ยังไม่อาจสงบใจได้

ทั้งสองไม่กล้าสงสัยในตัวตนอันทรงพลังของอี้เฟิงอีกต่อไปเพราะบุคคลที่สามารถจับจ้าวอสูรไปตุ๋นกินได้ จะเป็นมนุษย์ธรรมดาไปได้อย่างไร?

พวกเขารีบกล่าวอธิบายทันทีว่า “โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย ท่านผู้อาวุโส เรามิกล้าแม้แต่จะคิดหมายตา...เจ้าเต่าของท่าน!”

เมื่อได้ยินดังนั้น อี้เฟิงก็โล่งใจ แต่พอได้ยินทั้งสองยังเรียกตนว่า ‘ท่านผู้อาวุโส’ เขาก็อดบ่นในใจไม่ได้ว่า พวกผู้ฝึกยุทธ์สองคนนี้เป็นคนโง่หรืออย่างไร ถึงได้เรียกเขามนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งว่าผู้อาวุโส นี่มันตลกสิ้นดี

เขาจึงกล่าวอีกว่า “ทั้งสอง ข้าเคยบอกแล้วว่า ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสอะไร ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น”

ทั้งสองคนชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ฟื้นสติได้อย่างรวดเร็ว

เพราะในระดับขอบเขตเช่นพวกเขา ย่อมรู้ดีว่ามีผู้แข็งแกร่งมากมายที่ชอบซ่อนเร้นพลังของตนกลับสู่โลกมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย

พวกเขาคาดว่าชายตรงหน้าก็คงเป็นเช่นนั้น

ทั้งสองมองตากันแล้วก็รีบเปิดปากพูดพร้อมกันว่า “คุณชายอย่าได้ถือโทษ เรามิได้มีเจตนาใด ๆ เพียงแต่ผ่านมาทางนี้แล้วได้ยินเสียงพิณของคุณชาย พิณของคุณชายช่างล้ำลึกประหนึ่งเซียน จึงอดใจไม่ไหว ต้องมารบกวนถึงที่!”

“โอ้?”

อี้เฟิงอุทานเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ แล้วถามว่า “พวกเจ้าก็ชอบดีดพิณเหมือนกันรึ?”

“ข้ามีฝีมืออยู่บ้าง แต่เทียบกับคุณชายแล้ว ข้ายังห่างไกลนัก” หลี่เจียซินรีบกล่าวออกมา แต่นางก็พูดเกินจริงไปเล็กน้อย ความจริงนางมีฝีมือในทางพิณไม่น้อย ถึงกับได้รับสมญาว่าเจ้าแม่แห่งพิณ

ทว่าพิณที่เคยทำให้นางภาคภูมิใจนักหนากลับกลายเป็นไร้ค่าเมื่อเทียบกับชายเบื้องหน้านี้

“ข้าก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง” สวี่โม่จู๋กล่าวพร้อมลูบหน้าผาก เขาเองไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับพิณเลย แต่เวลานี้ไม่เข้าใจก็ต้องแสร้งทำเป็นรู้

“เป็นเช่นนี้เองรึ”

อี้เฟิงพยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม ในใจก็แจ่มชัดขึ้นทันที

ที่แท้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับนี้มาร้องเรียกเขาว่าผู้อาวุโสและแสดงความเคารพอย่างยิ่งก็เพราะหลงใหลในเสียงพิณของเขานี่เอง

ในด้านพิณ เขาเพิ่งถึงขั้นออกเทพ แม้ยังห่างไกลจากระดับทัดเทียมเทพเจ้า แต่ในโลกใบนี้ก็ถือว่าเป็นปรมาจารย์ได้เลย ดังนั้นจะถูกเรียกว่าผู้อาวุโสเพราะเรื่องนี้ก็ไม่แปลก

“ทั้งสองไม่ต้องเกรงใจหรอก พิณนี่ข้าแค่ดีดเล่นยามว่างเท่านั้นเอง” อี้เฟิงกล่าวอย่างถ่อมตน

“คุณชายถ่อมตัวแล้ว” ทั้งสองรีบพยักหน้าเห็นพ้องพร้อมกัน “เพียงแต่พิณในมือของคุณชายช่างแปลกตามาก พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ต้องยอมรับว่า เสียงของมันช่างไพเราะและแปลกใหม่อย่างยิ่ง”

“ฮ่า ๆ แปลกตาล่ะสิ!” อี้เฟิงหัวเราะอย่างภาคภูมิ “พิณนี่ ข้าทำขึ้นเอง พวกเจ้าจะไม่เคยเห็นก็ไม่แปลก”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ คุณชายช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้!”

ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างนับถือ สีหน้าประกาศชัดถึงความเลื่อมใส

“ไหน ๆ พวกเจ้าก็ชอบ ข้าดีดให้อีกสักเพลงดีไหม?” อี้เฟิงยิ้มถาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างกายของทั้งสองก็สะท้าน

สีหน้าปรากฏความดีใจออกมาทันที พร้อมมองอี้เฟิงด้วยสายตาซาบซึ้งใจ

พวกเขายังไม่ลืมเลยว่า เสียงพิณของอี้เฟิงเมื่อครู่ นำมาซึ่งประโยชน์แก่พวกเขามากเพียงใด แม้พลังฝึกตนจะไม่เพิ่มขึ้น แต่สภาวะจิตใจของพวกเขากลับพัฒนาขึ้นหลายขั้น

สภาวะจิตใจดูเหมือนไม่มีประโยชน์ แต่แท้จริงแล้วมักจะเป็นคอขวดที่ขวางการฝึกตน

เมื่อสภาวะจิตใจพัฒนาแล้ว การทะลวงขอบเขตก็จะเป็นไปอย่างราบรื่น

และก่อนหน้านี้ พวกเขาเพียงได้ฟังครึ่งเพลง หากครั้งนี้ได้ฟังเต็ม ๆ ย่อมต้องได้รับประโยชน์มหาศาลเกินคาด

พวกเขาจึงรีบนั่งลงบนแผ่นหินเขียว กลั้นหายใจเงียบ ๆ รอเสียงพิณจากอี้เฟิง...