ตอนที่ 79 ประตูบานเล็ก...เปิดออก
ตอนที่ 79 ประตูบานเล็ก...เปิดออก
ตอนที่ 79 ประตูบานเล็ก...เปิดออก
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง
ในใจของทั้งสามคนก็ปั่นป่วนราวคลื่นถาโถม ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านแห่งความสิ้นหวัง
เพราะสิ่งที่หลี่ม่อเช่อพูดมันเป็นความจริง ค่ายกลม่านเงามืดนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
แน่นอนว่าเงื่อนไขของมันก็โหดหินสุดขีด
ต้องใช้ใน ปีเงา เดือนเงา วันเงา ยามเงา นาทีเงา พร้อมกันจึงจะสามารถใช้งานได้เพียงหนึ่งช่วงสั้น ๆเท่านั้น
ปกติแล้ว ต่อให้หลี่ม่อเช่อรู้วิชาก็ไร้ประโยชน์
แต่ใครจะคาดคิดว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันพิเศษที่หายากในรอบหมื่นปี
“จริงสิ เกือบลืมบอกไป ข้ายังฝึกเคล็ดชิงโชคมาด้วยนะ”
หลี่ม่อเช่อแสยะยิ้ม กล่าวอย่างแผ่วเบา
“อะ...อะไรนะ?”
คำพูดนี้เหมือนเสียงฟ้าฟาดลงกลางใจของอู๋หย่งหงและพรรคพวก
“เจ้าหมายความว่า...เจ้าจะชิงโชคชะตาของท่านอี้เฟิง?”
อู๋หย่งหงพูดเสียงสั่น ริมฝีปากซีดเผือด
“ฮึ เจ้านี่ฉลาดกว่าที่ข้าคิดนะ”
หลี่ม่อเช่อเย้ยหยัน
“ชายผู้นั้น แข็งแกร่งถึงขั้นที่แม้แต่พวกเรายังไม่อาจประเมินได้
ไม่รู้ว่าเป็นนักบุญยุทธ์หรืออาจถึงขั้นจักรพรรดิยุทธ์
แถมยังครอบครองสมบัติมากมายมหาศาล
ผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่ระดับนั้น...หากข้าชิงเอาโชคชะตาของเขาได้ ข้าอาจได้ทะยานสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์...หรือกระทั่งเซียนนักรบก็เป็นไปได้!”
“สารเลว ครั้งก่อนท่านอี้เฟิงยังประทานคราดศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้าอย่างใจกว้างแถมยังมอบเจตจำนงแห่งยุทธ์ให้ได้สัมผัส
แต่เจ้ากลับคิดตอบแทนเขาด้วยการหักหลัง ข้าไม่ยอม!”
อู๋หย่งหงตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล
ด้วยความโกรธ เขาพลันระเบิดพลังฝืนฝ่าข้อจำกัดของค่ายกล กระโจนเข้าหาหลี่ม่อเช่อ
“หึ!”
เพียงฝ่ามือเดียวจากหลี่ม่อเช่อก็สยบทุกอย่าง
“นึกว่าค่ายกลพวกนี้เอาไว้ตั้งโชว์รึไง?”
สิ้นคำ พลังสะท้อนจากค่ายกลก็ย้อนกลับใส่อู๋หย่งหงอย่างรุนแรง
เขาอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด
“ในเมื่อเจ้าอยากตาย...ข้าจะกรุณาให้ก็แล้วกัน”
หลี่ม่อเช่อสะบัดมือ พลังพุ่งตรงใส่จุดตันเถียนของอู๋หย่งหง
“เปรี๊ยะ!”
เสียงแตกของพลังดังขึ้น
รูเลือดบนหน้าท้องปรากฏ พลังฝึกยุทธ์ทั้งหมดของอู๋หย่งหงสูญสิ้น
“ท่านอู๋!”
“ท่านอู๋!”
ซุนจูเก๋อและฉู่กวงซือร้องอย่างตกใจ
“ตอนแรกเจ้ายังพอจะรอดต่อไปได้อีกสักระยะ...แต่นี่เจ้ากลับรีบหาทางตายเองก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม”
หลี่ม่อเช่อหัวเราะเยาะ
“ไร้พลังฝึกตน...อีกไม่กี่วัน เจ้าก็จะตายอย่างไร้ค่าไม่ต่างจากชาวบ้านธรรมดา!”
เขาหัวเราะบ้าคลั่ง จากนั้นก็เหินร่างพุ่งออกจากหุบเขา
ตรงสู่เมืองผิงเจียง
“โฮ่ง...โฮ่ง!”
ฝั่งของเจ้าอ๋าวชิ่ง กลับไม่ค่อยสบายใจนักพักหลัง
แม้จะได้ฝึกยุทธ์ข้างอี้เฟิงจนพลังเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เจ้าประตูไม้บานเล็กนั่นส่งกลิ่นอายประหลาดออกมาจนเขารู้สึกระคายขนไปทั้งตัว
“เฮ้ เจ้าเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมดูหงุดหงิด?”
อี้เฟิงลูบหัวหมาข้างกายด้วยความสงสัย
“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวข้าว่างเมื่อไหร่จะช่วยจัดการให้ละกัน”
แต่เจ้าอ๋าวชิ่งกลับไม่ได้สนใจคำพูดนั้นแม้แต่น้อย
ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จ้องมองไปยังประตูไม้เล็ก ๆที่อยู่ข้างหลังอี้เฟิง
มันสัมผัสได้ว่าของบางอย่างข้างในนั้นกำลังจะโผล่ออกมา
คือสัตว์ดึกดำบรรพ์สุดโหดงั้นหรือ?
หรือเป็นอสูรระดับจักรพรรดิ?
เฮือก...
“เอี๊ยด...”
และแล้วเสียงประตูก็เปิดออกช้า ๆ
ขนทั้งตัวของเจ้าอ๋าวชิ่งลุกชันทันที
มันยืนแข็งทื่อ สายตาจับจ้องไปยังด้านหลังอี้เฟิง...