ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 4 ของดีราคาถูกคือความสุข!

สถานที่แห่งนี้สำหรับหลงเสวียนแล้ว เปรียบเสมือนสวรรค์บนดินที่เต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าราคาถูกจนแทบเก็บไม่หมด มองไปทางไหนก็เห็นของดีราคาถูกกำลังเรียกหาเขา แค่คว้ามาซักชิ้นก็อาจกลายเป็นคนรวยข้ามคืนได้

น่าเสียดาย... เขาดันไม่มีเงิน! ได้แต่ยืนมองอย่างกระวนกระวายใจ

สิบก้อนหินวิญญาณชั้นต่ำ จะซื้ออะไรได้บ้าง? ตอนนี้เขาพึ่งเข้าใจว่า ‘คนจนเดินตลาด’ คือการตัดสินใจที่ผิดมหันต์ เพราะทรัพย์สินทั้งหมดของเขา มีแค่หินวิญญาณสิบก้อน ไก่วิญญาณหนึ่งตัว และ《คัมภีร์ยืดอายุ》ขั้นที่ยี่สิบเท่านั้นที่พอจะมีค่า

‘พี่ไก่’ นี่ช่วยเขาประหยัดค่ายากำจัดแมลงได้เยอะ แบบนี้ขายไม่ได้แน่นอน ส่วน《คัมภีร์ยืดอายุ》ก็ยิ่งขายไม่ได้เข้าไปใหญ่

ขั้นหลังๆ ของ《คัมภีร์ยืดอายุ》รวมแล้วเพิ่มอายุขัยได้ถึงพันปี ถือว่าไม่ใช่จำนวนที่น้อยเลย เพราะส่วนใหญ่พวกกู่ซิ่วก็ไม่อาจมีชีวิตยืนยาวถึงขนาดนั้นได้

ไม่มีสิ่งใดจะดึงดูดใจไปกว่า ‘การยืดอายุขัย’ อีกแล้ว ถ้าเขานำ《คัมภีร์ยืดอายุ》ออกมาเมื่อไร พวกปีศาจเฒ่าใกล้ตายทั้งหลายต้องแห่กันมาจนควบคุมสถานการณ์ไม่ได้แน่

หลงเสวียนเดินดูแผงขายของนานสองนาน จนกระทั่งหยุดอยู่ที่แผงของชายชราคนหนึ่ง สายตาเขาจับจ้องไปยัง รังผึ้งที่แตกหัก

รังผึ้งนั้นหายไปถึงสามในสี่ เหลือแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้น และในนั้นก็มีผึ้งตัวเล็กอยู่แค่สองตัวที่ยังมีชีวิต ทุกตัวล้วนใกล้ตายเต็มที ไข่แมลงที่เหลือก็เกือบตายหมด เหลือไข่ที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงไม่กี่ฟองเท่านั้น

ชายชราเงยหน้าขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าหยุดมอง

“นี่คือรังของผึ้งหนาม แมลงวิญญาณระดับกลาง ไม่ต้องให้ข้าบอก เจ้าก็น่าจะรู้ว่ามันดุร้ายแค่ไหน ข้าเสี่ยงชีวิตแทบตายถึงได้รังนี้มา เพื่อเอาน้ำผึ้งของมันมาใช้งาน ยิ่งกว่านั้นข้ายังใจดีจะขายให้เจ้าถูกๆ เห็นว่าเจ้ายังหนุ่มอยู่ เอาไปแค่ร้อยหินวิญญาณ เป็นอย่างไร?”

ได้ยินแบบนั้น หลงเสวียนยังคงไม่แสดงอาการใดๆ แต่ในใจกำลังดีใจสุดขีด เขาเจอของดีเข้าแล้ว!

ถึงเขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าสายพันธุ์ผึ้งนี้คืออะไร แต่มั่นใจได้ว่า มันไม่ใช่ผึ้งหนามอย่างแน่นอน นี่ต้องเป็นสายพันธุ์ชั้นสูงที่คล้ายกันแน่

จากการสังเกตของเขา เขาเคยวิเคราะห์ไว้ว่า

แมลงระดับต่ำ : ตัวเลขความคืบหน้าในการเติบโตจะมี ทศนิยมสองตำแหน่ง (เช่น 37.45%) ซึ่งหมายถึงระยะการโตเต็มที่จะอยู่ที่ 10 ปีขึ้นไป แต่น้อยกว่า 100 ปี

แมลงระดับกลาง : ตัวเลขจะมี สามตำแหน่ง (เช่น 82.374%) ซึ่งหมายถึงการเติบโตที่ 100 ปีขึ้นไป แต่น้อยกว่า 1,000 ปี

แต่ผึ้งสองตัวในรังนี้ กลับมีตัวเลขแบบนี้【82.3648%】,【82.3251%】

ระบบแสดงตัวเลขถึงสี่ตำแหน่งหลังจุดทศนิยม แบบนี้ก็เท่ากับว่ามันคือ แมลงระดับสูงแน่ๆ! ซึ่งการเติบโตต้องใช้เวลานับพันปีขึ้นไป!

เขาต้องได้เจ้าผึ้งลึกลับสองตัวนี้มาครอบครองให้ได้ เนื่องจากเขามี ‘พลังพิเศษ’ ที่สามารถคิดค้นสูตรอาหารให้เหมาะกับแมลงแต่ละชนิดได้ง่ายๆ และเขาวางแผนจะเริ่มทำฟาร์มเลี้ยงแมลงมานานแล้ว

สวนสมุนไพรของผู้เฒ่าหลงเองก็เต็มไปด้วยดอกไม้ ยิ่งเหมาะจะเลี้ยงผึ้งเข้าไปใหญ่ เพราะหาอาหารง่าย ไม่เสียค่าใช้จ่ายสักแดงเดียว

เมื่อผึ้งขยายพันธุ์ถึงระดับหนึ่ง ก็สามารถเก็บน้ำผึ้งมาขายสร้างรายได้มหาศาลได้อีกทางหนึ่ง

หลงเสวียนสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แม้ในใจจะตื่นเต้นแทบระเบิด แต่เขากลับแสดงท่าทีไม่สนใจอย่างจงใจ

“คิดว่าเห็นข้ายังเด็กแล้วจะหลอกกันได้ง่ายๆ งั้นรึ?” เขาพูดเสียงเรียบ “รังผึ้งนี้ตัวผึ้งล้วนตายเกือบหมด จะเอาร้อยหินวิญญาณ? ฝันไปเถอะ”

“แถมแมลงที่อยู่รวมกันเช่นนี้ ต่อให้มีจำนวนเยอะอย่างไรก็ยังอ่อนแอกว่าแมลงที่อยู่ตัวเดียวอยู่ดี มีผึ้งหนามนับพัน ก็อาจสู้แมลงระดับสูงตัวเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“ยิ่งเหลือแค่สองตัว คงจะสู้แมลงระดับต่ำตัวเดียวไม่ได้เลย แล้วจะมีประโยชน์อะไรในการหลอมกู่? โอกาสสำเร็จก็ยังไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ แถมยังมีแค่สองตัวอีก!”

“จากสภาพตอนนี้ ดูท่าเจ้าสองตัวนี่จะตายได้ทุกเมื่อ ข้าซื้อกลับไปอาจยังไม่ถึงบ้านก็ตายแล้ว เสียเงินฟรีแท้ๆ”

“สรุปเลยแล้วกัน สิบหินวิญญาณ! จะขายไม่ขาย? ไม่ขายข้าก็ไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

ชายชราตาโต “ฮึ! ข้าพอเข้าใจคนต่อราคา แต่ต่อจากร้อยเหลือสิบ ข้ายังไม่เคยเจอมาก่อนเลย!”

“ข้าบอกแล้วไงว่าแลกมาด้วยชีวิต จะขายแค่ร้อยหินวิญญาณยังถือว่าขาดทุน เจ้ามาให้แค่สิบ นี่มันเท่ากับฆ่าข้าชัดๆ!”

หลงเสวียนเกือบหลุดขำ ก็แน่ล่ะ! มันคือแมลงระดับสูง จะไม่ดุร้ายได้ยังไง! ไอ้ลุงนี่รอดมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว

“เจ้าจะขาดทุนหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย ของราคาควรเป็นเท่าไหร่ก็ต้องขายเท่านั้น ข้าจะไม่จ่ายแม้แต่หินเดียวเพิ่มอีกแล้ว!”

“ข้าเตือนแล้วนะ ตอนนี้ยังมีคนสนใจ ถ้ารอนานอีกนิด สองตัวนี้ได้ตายจริงๆ แน่ ข้ารับรองเลยว่าแม้แต่หินเดียวท่านก็จะไม่ได้!”

คำพูดนี้เหมือนแทงใจดำเข้าอย่างจัง ชายชราหน้าเครียดลังเลอยู่พักใหญ่ แล้วสุดท้ายก็กัดฟันตอบกลับอย่างเจ็บใจว่า

“เออๆ เอาไป! ถือว่าเจ้าต่อราคาเก่ง!”

“แต่ข้าพูดไว้ก่อนนะ ซื้อแล้วถือว่าเรียบร้อย! ถ้าผึ้งตายตอนถึงบ้าน เจ้าอย่ามาหาข้า เพราะข้าไม่รับคืนแน่นอน!”

หลงเสวียนไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น เขาควักหินวิญญาณสิบก้อนสุดท้ายอย่างเจ็บปวดใจ แล้วโยนลงบนแผง ก่อนจะรีบคว้ารังผึ้งขึ้นมาอย่างว่องไว

ด้วยสายตาของเขา ดูออกว่าผึ้งพวกนี้อ่อนแรงเพราะถูกรีดน้ำผึ้งจนหมด ลุงคนนี้คงตระหนี่เกินไป จนน้ำผึ้งในรังหายหมด ทำให้ผึ้งหิวโซแทบตาย

ที่ผึ้งในรังตายไปมากมาย ก็น่าจะเพราะอดตาย

หากแค่มีน้ำผึ้งให้กินอีกครั้ง เขาเชื่อว่าผึ้งสองตัวนี้จะฟื้นขึ้นมาได้ไม่ยาก

เขากลัวว่าพวกมันจะตายก่อนถึงบ้าน เลยรีบเก็บรังผึ้งใส่ถุงเพาะแมลงแล้วรีบเดินทางกลับทันที

ถึงแม้ในตลาดยังมีของดีรอเขาอยู่มากมาย แต่ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว หลงเสวียนได้แต่หวังว่าของดีเหล่านั้นจะยังไม่ถูกคนอื่นแย่งไป

เขาจะกลับมาอีกครั้งเมื่อร่ำรวย แล้วจะเก็บทุกอย่างที่ควรค่าไปให้หมด!

เมื่อกลับถึงบ้าน หลงเสวียนรีบนำรังผึ้งไปแขวนไว้บนต้นผลไม้ใกล้สวนสมุนไพรทันที

ดอกไม้ในสวนไม่ใช่แค่ดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นสมุนไพรระดับหนึ่ง ที่มีกลิ่นหอมแรงมาก

ทันทีที่กลิ่นดอกไม้ลอยเข้ารังผึ้ง ผึ้งทั้งสองตัวก็ตื่นตัวทันที! เหมือนกับฟื้นขึ้นมาจากความตาย บินออกจากรังอย่างหิวโหยแล้วพุ่งเข้าไปในทุ่งดอกไม้อย่างรวดเร็ว

ผึ้งน้อยทั้งสองบินไปรวบรวมเกสรจากดอกไม้สีแดง แล้วจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังดอกสีม่วง ทำงานกันอย่างขะมักเขม้น แทบไม่เหลือเค้าลางของความอ่อนแอก่อนหน้านี้เลย

ไม่นาน ขาของพวกมันก็เต็มไปด้วยเกสรจนหนักแทบบินไม่ขึ้น พยุงตัวกลับรังอย่างทุลักทุเล แล้วเริ่มผลิตน้ำผึ้งอย่างมีความสุข

แค่เห็นภาพนั้น หลงเสวียนก็วางใจได้แล้ว

ในโลกที่คลั่งไคล้การเพาะแมลงนี้ ยังมีวิธีมากมายในการเพาะราชินีผึ้งอยู่ เขาแค่รอให้ผึ้งสองตัวนี้เติบโตจนกลายเป็นราชินีผึ้ง เขาก็จะมีน้ำผึ้งไม่รู้จบกินแล้ว

พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่า น้ำผึ้งที่ผลิตจากสมุนไพรระดับหนึ่ง จะมีรสชาติเป็นอย่างไร?

จากนั้นหลงเสวียนก็หยิบแมลงทั้งหมดที่ซื้อจากในถุงออกมา วางขวดและโถเรียงจนเต็มโต๊ะ

เขามองดูภาชนะที่วางเรียงเต็มโต๊ะด้วยหัวใจเต้นแรง เนื่องจากนี่เป็นการหลอมกู่ครั้งแรกในชีวิต ทำให้เขาทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า!

นี่เป็นตำราหลอมกู่ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง ใช้วัตถุดิบกว่าร้อยชนิด เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ากู่ที่ได้ออกมาจะเป็นอย่างไร...