ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 2 《คัมภีร์ยืดอายุ》

ช่วงเวลาต่อจากนั้น หลงเสวียนก็ใช้ชีวิตอยู่ในสวนสมุนไพร มุ่งมั่นวิจัยปริมาณการใช้ ‘น้ำเร่งการเจริญเติบโต’ ที่เหมาะสมกับสมุนไพรแต่ละชนิด รวมถึงระยะห่างของเวลาในการใช้งานที่ดีที่สุด พร้อมกับบันทึกข้อมูลที่ได้ลงบนกระดาษอย่างละเอียด

ในสวนสมุนไพรแห่งนี้มีสมุนไพรมากกว่าร้อยชนิด การทดลองทั้งหมดจึงเป็นกระบวนการที่ยาวนาน โชคดีที่ยังมีแม่ไก่ขาวตัวโตอยู่เป็นเพื่อน ทำให้ไม่เหงาเกินไปนัก

เจ้าแม่ไก่นี่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อกำจัดแมลง หากปลูกพืชทั่วไปแล้วเจอแมลงก็ต้องใช้ยาฆ่าแมลง สมุนไพรวิญญาณก็เช่นกัน เมื่อเกิดแมลงจะต้องซื้อผงกำจัดแมลงจากหอการค้า

เจ้าของร่างเดิมเนื่องจากถูกทิ้งให้เลี้ยงดูตัวเอง ก็เลยทำอะไรตามอำเภอใจ แทนที่จะเอาหินวิญญาณ (ใช้แลกเปลี่ยนของแทนเงิน) ไปซื้อผงกำจัดแมลง กลับนำเงินไปซื้อแม่ไก่ตัวหนึ่งมาปล่อยไว้ในสวนสมุนไพรแทน

นับว่าโชคดีที่ดันได้ผลดีโดยบังเอิญ เพราะในชนบทผู้คนมักเลี้ยงไก่ไว้ช่วยกำจัดแมลงในไร่ แต่ความรู้นั้นใช้ได้แค่กับพืชทั่วไป ไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณ

แมลงที่เกิดขึ้นตามสมุนไพรวิญญาณย่อมไม่ใช่ของธรรมดา ถ้าไก่กินเข้าไปไม่เพียงแต่จะย่อยไม่ได้ แต่อาจถูกปรสิตเข้าแทนที่อีกต่างหาก

ทว่าไก่ตัวนี้กลับไม่เป็นอะไร หลังจากหงอยเหงาไปพักหนึ่ง กลับสามารถฟื้นตัวได้ แถมยังวิวัฒนาการกลายเป็น ‘ไก่วิญญาณ’ มีความสามารถยอดเยี่ยมในการกำจัดแมลง นับว่าโชคของเจ้าของร่างเดิมดีจริง ๆ

ตอนนี้ หลงเสวียนมองดูแม่ไก่ขาวตัวโตที่เดินไปมาในสวนด้วยความรู้สึกทึ่งในใจ

แม่ไก่เดินยืดอกเชิดหน้าท่าทางภูมิฐาน เดินไปส่ายไป หัวขยับขึ้นลงอย่างขึงขัง ดวงตาเป็นประกายดูมีชีวิตชีวา ดูเหมือนว่าหลังจากวิวัฒนาการกลายเป็นไก่วิญญาณแล้ว ความฉลาดก็ดูจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

มันใช้เท้าคุ้ยดินไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็เจอแมลงตัวโตอ้วนท้วน จากนั้นจึงใช้จะงอยปากคีบขึ้นมากินในคำเดียว

ขณะเดียวกัน แถบแสดง ‘ค่าความก้าวหน้า’ บนหัวของไก่ขาวก็เปลี่ยนจาก 99.3% เป็น 99.4% ใกล้จะเติบโตเต็มที่แล้ว

เมื่อเห็นภาพนั้น หลงเสวียนก็ลูบคางพลางคิดอะไรอยู่ในใจ

อาหารที่แม่ไก่ตัวนี้เคยกินมีมากมาย แต่มีเพียงแมลงตัวอ้วนบางชนิดเท่านั้นที่สามารถทำให้ระดับความก้าวหน้าของมันเพิ่มขึ้น

ถ้าศึกษาจากการเปลี่ยนแปลงนี้ แล้วลองป้อนอาหารต่าง ๆ ให้กับไก่วิญญาณ ก็อาจจะสามารถสรุปได้ว่าอาหารชนิดไหนส่งผลดีที่สุด แล้วนำข้อมูลนั้นไปใช้ปรุง ‘อาหารไก่สูตรพิเศษ’ ที่ช่วยให้ไก่เติบโตอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่า หลงเสวียนไม่ได้อยากทำอาหารไก่เพื่อใช้นำไปขายอะไรหรอก ที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ก็คือการ ‘เลี้ยงแมลงวิญญาณ’ เพื่อใช้ในการหลอมกู่ต่างหาก

การเลี้ยงแมลงวิญญาณสามารถสร้างรายได้ไม่แพ้การปลูกสมุนไพรเลย

แมลงวิญญาณถูกนำไปใช้ในการหลอมกู่ และแมลงที่โตเต็มวัยย่อมมีโอกาสหลอมกู่สำเร็จสูงกว่า

โดยเฉพาะแมลงวิญญาณหายาก ยิ่งเป็นของล้ำค่าหายากยิ่งกว่า ย่อมมีราคาสูงลิบ แต่ก็มีคนเพียงน้อยนิดเท่านั้นที่รู้วิธีเลี้ยง

แม้แต่แมลงชนิดเดียวกัน หากเลี้ยงโดยตระกูลกู่ซิ่วที่ต่างกัน เวลาการเติบโตก็ย่อมต่างกันลิบลับ

บางตระกูลใช้อาหารเลี้ยงแมลงคุณภาพสูงกว่า เวลาในการเลี้ยงย่อมสั้นกว่าหลายเท่า

แน่นอนว่าตระกูลที่มีสูตรอาหารดีย่อมทำกำไรได้มากกว่า ลดราคาขายก็ยังมีกำไร และอาจผูกขาดตลาดแมลงชนิดนั้นได้เลย

เพียงแค่ค้นพบสูตรอาหารเลี้ยงแมลงที่เหมาะสมสำหรับแมลงวิญญาณชนิดใดชนิดหนึ่ง ก็เท่ากับพบขุมทรัพย์ทองคำ

ในตอนนี้เอง หลงเสวียนก็เริ่มเกิดความคิดอยากหันมาเลี้ยงแมลงวิญญาณอย่างจริงจัง

การเลี้ยงแมลงยังน่าสนใจขนาดนี้ แล้วการเลี้ยงกู่จะไม่ยิ่งไปกว่านั้นหรือ?

ต้องรู้ไว้ว่า ยิ่งกู่ทรงพลังมากเท่าไร ยิ่งใช้เวลานานในการเติบโต บางชนิดอาจต้องใช้เวลาเป็นพันปีหรือหมื่นปีจึงจะโตเต็มวัย แต่ชีวิตของกู่ซิ่วกลับสั้น ไม่อาจรอได้นานขนาดนั้น

ทว่ากู่ที่โตเต็มวัย กับกู่วัยเยาว์ ความสามารถในการต่อสู้ย่อมต่างกันราวฟ้ากับดิน กู่ซิ่วจึงต้องพยายามค้นหาวิธีเร่งการเจริญเติบโตของกู่

บ่อยครั้ง วิธีเลี้ยงกู่ทรงพลังบางชนิดกลับมีค่ามากกว่าตำราหลอมกู่เสียอีก

เพราะการเลี้ยงกู่นั้นยากกว่าการหลอม ทรัพยากรที่ใช้ไปกับการให้อาหารจึงมากกว่าค่าหลอมกู่

กู่ซิ่วมากมายถึงขั้นเครียดจนผมหงอก จากการหาวิธีเร่งให้กู่เติบโต และสิ้นเปลืองทรัพยากรจนหมดสิ้น

แต่ตอนนี้ หลงเสวียนกลับไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะไม่ว่าในอนาคตเขาจะทำพันธะเลือดกับกู่ชนิดใด เขาก็สามารถปรุงอาหารที่เหมาะสมที่สุดให้มันได้เสมอ

แม้แต่กู่ที่ต้องใช้เวลาหมื่นปีจึงจะโตเต็มวัย ก็สามารถเร่งให้เหลือเพียงร้อยปี หรือจะอยากให้สั้นกว่านั้นก็ทำได้ นี่มันโกงชัด ๆ หลงเสวียนรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

“ตอนนี้วิธีใช้น้ำเร่งโตที่เหมาะสมกับสมุนไพรแต่ละชนิดก็ทดลองเสร็จเกือบหมดแล้ว ถ้าใช้ตามที่ข้าบันทึกไว้ ผลผลิตของสวนสมุนไพรนี้จะเพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว”

“แค่นี้ก็มีเงินทุนพอสำหรับการหลอมกู่ตัวแรกแล้ว!”

เขากำหมัดแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

เพราะความดีใจ หลงเสวียนจึงเอื้อมมือไปยังรังไข่ของไก่ เพื่อจะขโมยไข่วิญญาณมาฉลองสักหน่อย

พูดก็พูดเถอะ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าไข่วิญญาณของแม่ไก่จะรสชาติเป็นอย่างไร ไข่กลมมน ขาวสะอาด ใหญ่โต อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ ดูจากรูปลักษณ์ก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยแน่ ๆ ทำเอาน้ำลายไหล

แต่พอมือของเขาแตะถึงไข่กลมมนนั่น แม่ไก่ก็รู้ตัวทันที มันก้มหัวลงมา จิกมือเขาไม่ยั้ง

“ไป๊! ไป๊! อย่าเสียมารยาทสิ…”

**************************************************************

…ฤดูผลิบานและร่วงโรยเปลี่ยนเวียน

เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว

ดอกไม้หลากสีในสวนสมุนไพรผลิบานสะพรั่ง ราวกับทะเลแห่งสีสันสดใส พัดลมโชยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

หลงเสวียนนอนอยู่บนเก้าอี้โยกริมทุ่งดอกไม้ ข้าง ๆ มีโต๊ะวางกระดาษบันทึกและชาเย็นชืด เขาถือหนังสือเล่มหนึ่งพลางรับลมอย่างผ่อนคลาย

รูปร่างที่เคยผอมแห้งของเขา ตอนนี้ดูอวบขึ้นเล็กน้อย คงเพราะกินไข่วิญญาณของแม่ไก่มากเกินไป

เจ้าแม่ไก่ขาวตัวอ้วนก็เช่นกัน กินดีอยู่ดีจนตัวแน่นเต็มที่ กำลังเดินตรวจตราไปทั่วสวนสมุนไพร คอยคุ้ยหาแมลงวิญญาณ และจัดการอย่างรวดเร็วทันทีที่เห็น

หลงเสวียนตั้งชื่อให้มันว่า ‘พี่ไก่’ ด้วยอิทธิพลจากโลกก่อนที่ชอบเรียกไก่ในเกมแบบนั้น แม้แม่ไก่ตัวนี้จะเป็นเพศเมียก็ตาม

มีพี่ไก่อยู่ เขาก็ประหยัดแรงไปเยอะ ไม่ต้องกำจัดแมลงเอง แถมยังประหยัดค่ายาฆ่าแมลงได้อีกต่างหาก

สำหรับมัน ที่นี่ก็เหมือนบุฟเฟ่ต์ ทุกวันกินอิ่มนอนหลับ มีสารอาหารครบถ้วน วันหนึ่งสามารถออกไข่ได้อย่างน้อยหนึ่งฟอง แน่นอนว่าไข่ทั้งหมดก็ลงไปอยู่ในท้องของหลงเสวียนหมดแล้ว

สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือขณะนี้ก็คือคัมภีร์เล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า 《คัมภีร์ยืดอายุ》

คัมภีร์ประเภทนี้เป็นคัมภีร์พื้นฐานในโลกนี้ที่ใคร ๆ ก็เรียนได้ แม้แต่ชาวบ้านธรรมดาก็หาได้ง่าย

นั่นเป็นเพราะตระกูลกู่ซิ่วจงใจเผยแพร่ เพื่อให้ชาวบ้านมีอายุยืนขึ้น จะได้มีแรงทำงานและปลูกพืชให้พวกเขาได้นานขึ้น

《คัมภีร์ยืดอายุ》 แบ่งออกเป็นสิบขั้น ทุกขั้นที่ฝึกสำเร็จจะสามารถเพิ่มอายุขัยได้สิบปี

เจ้าของร่างเดิมไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกพลังเลย ฝึกช้ามาก แต่กลับเป็นอัจฉริยะหายากร้อยปีในด้านการฝึก ‘คัมภีร์ยืดอายุ’

ลำดับขั้นของกู่ซิ่วเรียงจากต่ำไปสูงได้แก่ ขั้นรวมพลัง, ขั้นชำระไขกระดูก, ขั้นทะเลวิญญาณ, ขั้นออกร่าง…

แต่ละขั้นยังแบ่งย่อยออกเป็นต้น กลาง ปลาย สูง และขั้น ‘ออกร่าง’ ถือว่าเป็นระดับสูงสุดแล้ว จึงเรียกกันว่า ‘ราชากู่’

เจ้าของร่างเดิมอายุสิบห้าหรือสิบหกแล้ว แต่ยังอยู่แค่ขั้นรวมพลังระดับต้น นับว่าพรสวรรค์ธรรมดามาก

ในโลกนี้คล้ายกับโลกเซียนดั้งเดิม ที่ยิ่งมีพลังธาตุบริสุทธิ์ยิ่งฝึกได้รวดเร็ว

ผู้มีธาตุเดียวเรียกว่าพรสวรรค์ระดับเทพ ฝึกได้รวดเร็วที่สุด ธาตุคู่เป็นระดับฟ้า ฝึกได้เร็วรองลงมา

เจ้าของร่างเดิมมีธาตุถึงห้าชนิด ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ไม่ได้แย่ที่สุด แต่อยู่ในระดับทั่วไป และพอเป็นสายอิสระ ไม่มีทรัพยากรการฝึก จึงฝึกได้ช้าเป็นเรื่องธรรมดา

แต่เมื่อคนเรามีจุดอ่อน ก็ย่อมมีจุดแข็ง ฟ้าปิดประตูหนึ่ง ก็ย่อมเปิดอีกประตูให้

แม้ฝึกพลังไม่เก่ง แต่เขากลับมีพรสวรรค์สูงลิบในการฝึก ‘คัมภีร์ยืดอายุ’

ชาวบ้านทั่วไปฝึกถึงขั้นที่ห้ายังถือว่าลำบากตรากตรำ แต่เจ้าของร่างเดิมอายุยังไม่ถึงสิบแปดกลับฝึกได้ถึงขั้นที่สิบ เพิ่มอายุขัยถึงร้อยปี

หลงเสวียนค้นพบโดยบังเอิญว่า บนหนังสือ ‘คัมภีร์ยืดอายุ’ นั้น ความคืบหน้าไม่ได้หยุดที่ 100% แต่แสดงแค่ 10% เท่านั้น

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงลองเขียนต่อจากเนื้อหาด้วยความคิดของตนเอง แม้จะไม่มีความสามารถในการสร้างคัมภีร์ใหม่ออกมาได้ แต่เขามีเครื่อง ‘ตรวจความผิดพลาด’

ถ้าเขียนผิด ความคืบหน้าจะหายไป แค่ลบแล้วเริ่มใหม่ หากเขียนถูกก็จะเพิ่มความคืบหน้าต่อไปได้

เขาลุยเขียนต่อจนถึงหนึ่งปีเต็มๆ และสามารถเขียนเพิ่มได้ถึงขั้นที่ 20 จากขั้นที่ 11 ขึ้นไป เพิ่มอายุขัยได้ขั้นละ 100 ปี

ถ้ายังเขียนต่อไปได้ อาจจะเพิ่มเป็นขั้นละ 200 ปี หรือมากกว่านั้นก็เป็นได้

แต่คัมภีร์ยืดอายุที่มีถึง 20 ขั้น กลับแสดงความคืบหน้าแค่ 20% เท่านั้น แปลว่ามันยังขาดเนื้อหาไปมาก ราวกับเป็นคัมภีร์ที่ยังไม่สมบูรณ์แบบ

ทั้งที่เขารู้ดีว่าในโลกนี้ คัมภีร์ยืดอายุมีเพียง 10 ขั้น ทั่วทั้งเขตแดนก็ไม่มีใครฝึกเกินนั้น

หลงเสวียนรู้สึกปวดตับ เพราะเพียงแค่ 10% ก็ทำให้เขาต้องทุ่มเททั้งปี ต่อไปจะยิ่งซับซ้อนลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชนิดที่ความรู้ตอนนี้ไม่อาจสานต่อได้ ต้องใช้เวลามากกว่านี้อีก

เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าต้องใช้เวลากี่ปี กี่ร้อยปี หรือกี่พันปีจึงจะเขียนต่อจนถึง 100% ได้