ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 1 เริ่มต้นจากการสร้างตำราหลอมกู่ด้วยตนเอง

ท่ามกลางความมืดมิดไร้สิ้นสุด หลงเสวียนสะดุ้งตื่นจากความฝัน

“นี่มัน...ที่ไหนเนี่ย?”

เขาขมวดคิ้วแน่น มองไปรอบ ๆ ด้วยความสับสน

สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือห้องนอนที่รกรุงรังและกลิ่นอับชื้นที่ลอยอยู่ในอากาศ

เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระจกทองแดงบนโต๊ะ เขาก็มองเห็นเงาสะท้อนของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอายุราว ๆ 15-16 ปี คนหนึ่ง

เขาจึงตระหนักได้ว่า…เขาได้ทะลุมิติมาแล้ว! ทันใดนั้น ความทรงจำแปลกประหลาดจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง ช่วยตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นถูกต้อง

นี่คือโลกแปลกประหลาดที่คล้ายโลกแห่งเซียน มีการฝึกวิชาเกี่ยวกับเม็ดยา อาวุธ ค่ายกล ยันต์ การควบคุมสัตว์ สัตว์พิษ ดาบบิน หุ่นเชิด...

และเจ้าของร่างเดิมก็คือผู้ฝึกวิชาสายควบคุมกู่ เรียกว่า ‘กู่ซิ่ว’ อาศัยอยู่ในดินแดนที่เต็มไปด้วยผู้ฝึกวิชาสายกู่ ผู้คนที่นี่ฝึกฝนและสร้าง ‘กู่’ เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังอันแข็งแกร่ง

‘กู่’ เกิดจากการนำแมลงวิญญาณต่าง ๆ ใส่ลงในภาชนะและปล่อยให้พวกมันต่อสู้เพื่อฆ่ากันเอง

รอจนเหลือตัวสุดท้าย ซึ่งอาจจะกลายมาเป็นแมลงพันธุ์ใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้

แมลงพันธุ์ใหม่นี้เรียกว่า ‘กู่ชง’ ไม่สามารถผสมพันธุ์ได้ ต้องสร้างขึ้นผ่านการหลอมกู่เท่านั้น

การหลอมกู่มีหลากหลายวิธี ขึ้นอยู่กับชนิดและจำนวนของแมลงที่ใช้ในการหลอม

‘กู่’ มีรูปร่าง ความสามารถ และพลังต่างกันออกไป แต่โดยหลักๆ จะแบ่งออกได้สองประเภท คือ

กู่นอก : ตัวใหญ่ ใช้ต่อสู้นอกร่างกาย

กู่ใน : ตัวเล็ก สามารถอาศัยอยู่ภายในร่างกายของผู้ฝึกวิชาได้ มันจะคอยดูดซับพลังงานเพื่อเติบโต และมอบความสามารถพิเศษ เช่น พ่นไฟ เรียกสายฟ้า ฯลฯ ให้แก่ผู้ฝึกวิชา

‘กู่ใน’ บางจำพวกอาจเป็นอันตรายได้ หากแอบใส่ลงในอาหารของศัตรู เมื่อศัตรูกินเข้าไป จะถูกกัดกินอวัยวะภายในจนตายอย่างโหดเหี้ยม

ทว่า การจับแมลงมารวมกันเพื่อหลอมกู่แบบลวกๆ ก็ใช่ว่าจะได้ผลเสมอไป วิถีหลอมกู่บางประเภทอาจจะล้มเหลวหรือไม่มีผลอะไรเลย

วิถีหลอมกู่ที่ใช้ได้ผลจะถูกบันทึกไว้เป็น ‘ตำราหลอมกู่’ ซึ่งถือเป็นสมบัติอันล้ำค่าของตระกูล ‘กู่ซิ่ว’

แต่ละตระกูลจะปกปิดตำราเหล่านี้ไว้อย่างแน่นหนา คนธรรมดาจึงยากที่จะได้เรียนรู้

เจ้าของร่างเดิมของเขามีชื่อว่า ‘หลงเสวียน’ เช่นกัน เป็นคนยากจน ทำงานเป็นคนสวนอยู่ในสวนสมุนไพร ได้ค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อย ไม่มีโอกาสได้เรียนรู้ตำราหลอมกู่

เขาเกิดมาก็เป็นเด็กกำพร้า มีพลังพิเศษติดตัว แต่กลับมองว่าไร้ประโยชน์ จึงไม่สามารถก้าวหน้าไปไหนได้เลย

เมื่อเห็นความทรงจำเหล่านี้ หลงเสวียนถึงกับขมวดคิ้ว

“พลังพิเศษยังมีที่ไร้ประโยชน์ได้ด้วยเรอะ?” เขาอ่านนิยายมาไม่รู้กี่เรื่อง เพิ่งเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก

พลังพิเศษของเจ้าของร่างเดิมไม่ใช่ระบบ แต่เป็นความสามารถในการมองเห็น ‘ค่าความก้าวหน้า’ ของสิ่งต่าง ๆ

แม้จะดูเหมือนไม่มีประโยชน์อะไร เพราะสัตว์หรือพืชในโลกนี้ก็มักดูได้ด้วยตาเปล่าว่ากำลังเติบโตอยู่ในขั้นไหนแล้ว

แต่เขากลับมองต่างออกไป “ไม่มีพลังพิเศษไหนที่ไร้ค่า มีแต่เจ้าของเท่านั้นแหละที่ไร้ความคิด!”

ในฐานะของคนที่ทะลุมิติมา ความคิดสร้างสรรค์คือสิ่งที่เขาไม่เคยขาด

เขารีบคว้ากระดาษกับพู่กันมา เขียนคำว่า ‘ตำราหลอมกู่’ ลงบนกระดาษ แล้วเขียนต่อด้วยชื่อแมลงตัวหนึ่งที่ชื่อว่า ‘แมงมุมวิญญาณ’

และแล้วสิ่งที่เขาคิดไว้ก็เกิดขึ้นจริง ด้านหน้าปรากฏ ‘ค่าความก้าวหน้า’ ขึ้นมาทันที

ตัวเลขที่ปรากฏในสายตาเขาคือ 1.5%

นั่นแปลว่า ‘ตำราที่เขียนไว้ยังไม่สมบูรณ์’ แต่มีโอกาสเป็นไปได้

หากเขียนวัตถุดิบอื่นๆ ลงไป แล้วตัวเลขเพิ่มขึ้นแสดงว่าตนเองเดาถูก แต่หากตัวเลขหายไปแสดงว่าเขาเดาผิด

แค่ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบ 100% เขาก็จะได้ตำราหลอมกู่แบบสมบูรณ์ที่คิดค้นขึ้นเอง!

ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่แมลงจากโลกเดิมของเขา เมื่อลองเอามาเขียนดูก็ยังแสดงค่าความก้าวหน้า นี่แสดงให้เห็นว่า ตราบใดที่มีอยู่ในทฤษฎี เขาก็สามารถสร้างตำราขึ้นมาได้

แบบนี้แปลว่า เขาสามารถสร้างตำราใหม่ ๆ ที่ไม่มีในโลกนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน!

เขาไม่ต้องเสียอะไรเลย ยกเว้น ‘แรงกับเวลา’ เท่านั้น

ในฐานะอดีตนักวิจัยแมลงจากโลกเดิม เขาเชื่อมั่นว่าด้วยความรู้บวกกับไอเดียของเขา จะสามารถสร้างตำราหลอมกู่ที่ทรงพลังและไม่เหมือนใครได้อย่างแน่นอน

หลังจากทดลองอยู่พักหนึ่ง เขาก็ออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังสวนสมุนไพรที่เจ้าของร่างเดิมดูแลอยู่

การหลอมกู่ต้องใช้ต้นทุน เขาคิดว่าสวนสมุนไพรแห่งนี้ อาจเป็นก้าวแรกในการหาเงินทุนของเขา

สวนสมุนไพรนี้เป็นของ ‘กู่ซิ่ว’ แซ่ ‘หลง’ ซึ่งเป็นตัวแทนจากตระกูลหลง หนึ่งในเจ็ดตระกูลกู่ซิ่วที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตตะวันตก

หน้าที่ของผู้เฒ่าหลงคือการปกป้อง ‘หมู่บ้านต้าซื่อ’ จากสัตว์วิญญาณและพวกโจร

เพื่อแลกกับการคุ้มครอง หมู่บ้านต้าซื่อต้องส่งอาหารให้เขามากกว่าครึ่ง

หมู่บ้านอื่นๆ เองก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้กับตระกูลกู่ซิ่วที่คุ้มครองพื้นที่นั้นๆ ด้วยเช่นกัน

กู่ซิ่วไม่ทำเกษตร ไม่ผลิตอาหาร แถมกินเยอะมาก อาหารทั้งหมดจึงต้องมาจากหมู่บ้านของชาวบ้านธรรมดา

ตระกูลไหนควบคุมหมู่บ้านได้มาก ก็ยิ่งมีอำนาจมาก

หมู่บ้านต้าซื่อมีประชากรกว่าสามพันคน อยู่ใกล้ตลาดใหญ่แห่งเดียวในแถบนี้ และอยู่ภายใต้การปกป้องของตระกูลหลง จึงไม่เคยมีเหตุร้ายแรง

สภาพแวดล้อมที่ปราศจากอันตรายเช่นนี้ ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับหลงเสวียน

สวนของผู้เฒ่าหลงมีขนาดใหญ่ ปลูกสมุนไพรกว่า 100 ชนิด ทั้งหมดเป็นสมุนไพรระดับหนึ่ง และเป็นจำพวกดอกไม้ทั้งหมด กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่ว

หลงเสวียนถือถังของเหลวสีเขียวชนิดหนึ่งเดินเข้ามาในสวน แน่นอนว่ามันไม่ใช่ปุ๋ยธรรมดา แต่เป็น ‘น้ำเร่งการเจริญเติบโต’ ที่ต้องซื้อจากสมาคมการค้า

เมื่อราดน้ำนี้ลงบนสมุนไพร จะทำให้ระยะเวลาการเติบโตสั้นลงครึ่งหนึ่ง

เขาสนใจของเหลวชนิดนี้มาก จึงพยายามดมกลิ่นเพื่อวิเคราะห์ส่วนประกอบ

“แค่ระดับทั่วไปยังเร่งโตได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าเป็นระดับสูงจะได้ขนาดไหน?”

เขาเชื่อว่า หากรู้วิธีการทำของเหลวชนิดนี้ เขาสามารถใช้พลังพิเศษของตนเองดัดแปลงให้ดีกว่าเดิมได้แน่นอน

“เสียดายจัง ถ้ามีกล้องจุลทรรศน์ก็คงจะดี” หลงเสวียนพึมพำอย่างเสียดาย

เขาอาจจะทำกล้องจุลทรรศน์ไม่ได้ แต่ในโลกแห่งกู่ใบนี้ เขาอาจจะสร้างกู่ที่มีความสามารถแบบเดียวกันได้

เขาลองรดน้ำเร่งการเจริญเติบโตลงไปบนต้น ‘ดอกจันทรา’ ความก้าวหน้าเพิ่มจาก 17.1% เป็น 17.2%

เมื่อรดอีกที ความก้าวหน้าก็เพิ่มขึ้นเป็น 17.3%

แต่เมื่อรดอีกครั้ง มันกลับไม่ขยับเขยื้อนอีกแล้ว

เขาเดาได้ทันทีว่า ของเหลวชนิดนี้มีขีดจำกัดในการใช้

พืชแต่ละชนิดตอบสนองต่อปริมาณต่างกัน บางต้นใช้แค่ครั้งเดียวก็พอ บางต้นอาจต้องใช้หลายครั้ง

สมาคมการค้าอาจจะตั้งปริมาณเฉลี่ยเอาไว้ และคงจะตั้งว่า ‘ต้องใช้ในปริมาณมากเอาไว้ก่อน’ เพื่อให้ขายได้เยอะขึ้น

แต่เขา…สามารถวัดได้อย่างแม่นยำ! ทั้งเวลาและปริมาณ!

นั่นหมายความว่า…เขาสามารถแอบเก็บน้ำเร่งการเจริญเติบโตที่เป็นส่วนเกินเอาไว้ได้!

อีกทั้งยังทำให้สมุนไพรโตเร็วกว่าปกติ ผลผลิตจึงเพิ่มขึ้น

ตามความทรงจำแล้ว เจ้าของสวนสนใจแค่ว่าสมุนไพรต้องมีครบตามจำนวนขั้นต่ำเท่านั้น หากส่งเกินก็เอาเก็บไว้เองได้

แต่หากส่งไม่ถึงต้องควักเนื้อออกเอง

ทว่า ผู้เฒ่าหลงไม่เคยตรวจสอบอะไรเลย ขังตัวเองฝึกวิชาตลอดเวลา และสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น

แบบนี้… เขาก็มีหนทางหาเงินทุนแล้ว!

หลงเสวียนยิ้มมุมปาก พลังพิเศษนี่ไม่ได้ไร้ประโยชน์ แต่ตรงกันข้าม มันโกงสุดๆ เลยต่างหาก!

พลังพิเศษของเขา ไม่ใช่ระบบ…แต่คือ “ความสามารถในการอาศัยช่องโหว่”!