ตอนที่ 34 ความหล่อเป็นเรื่องของชั่วชีวิต

ตอนที่ 34 ความหล่อเป็นเรื่องของชั่วชีวิต

แน่นอนว่า มือใหม่มีคนหนุนหลัง บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องดีทั้งหมด

เช่น ไรอันรู้ว่ามีครั้งหนึ่งเพื่อนไปโรงพยาบาลผ่าตัดไส้ติ่ง เพื่อนอ้วนเกินไป ผ่าไปครึ่งวันก็ยังไม่เห็นลำไส้ คนที่ลงมือผ่าตัดก็เป็นหมอมือใหม่อีก ตามคนมาช่วย ผลคือหมอเจ้าของไข้พานักศึกษาฝึกหัดสิบกว่าคนสวมชุดขาวมาถึง ฉากที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นทำเอาญาติๆ ตกใจจนร้องไห้ คิดว่าเจ้าคนนั้นต้องโทษประหารชีวิตแน่ๆ…

แค่ก! นอกเรื่องไปไกลแล้ว

เรื่องมาถึงดาวน์ จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก

ก่อนที่ไรอันจะข้ามมิติมา มีสุภาษิตของรัสเซียที่โด่งดังมาก ‘คนตาย ปัญหาหมด’ นี่พูดถึงการที่รัสเซียชอบที่จะกำจัดปัญหาในระดับกายภาพ

ในทวีปคาออสไม่ใช่แบบนั้น

‘คนตาย ปัญหาอยู่ร้อยปี’ คือสุภาษิตที่ได้รับความนิยมมากที่สุด

[วันสิ้นสุดของเวทมนตร์] ทำให้จอมเวทประจำราชสำนักของทุกอาณาจักรตายทั้งหมด แต่หอคอยเวทมนตร์ที่จอมเวทผู้ล่วงลับเหล่านี้ทิ้งไว้กลับมีระบบป้องกันอัตโนมัติ

นี่ทำให้เกิดสิ่งที่เป็นประโยชน์แต่ก็เป็นปัญหา

หากศัตรูโง่เขลาโจมตีหอคอยเวทมนตร์เหล่านี้ตอนที่บุกโจมตีเมือง หอคอยเวทมนตร์ก็จะโต้กลับโดยอัตโนมัติ กำจัดผู้โจมตีไป นี่เป็นเรื่องดี

แต่เมื่อสามสิบปีก่อนเคยมีกรณีศึกหนึ่ง—มีเครื่องยิงหินที่ยิงผิดเป้าไปโดนหอคอยเวทมนตร์ที่อยู่ใกล้กับตัวเมืองชั้นใน ผลคือระบบป้องกันบนหอคอยเวทมนตร์ถูกกระตุ้น ก่อนอื่นก็ขยายขอบเขตการโต้กลับ จากนั้นก็ปล่อยโซ่สายฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่เลือกหน้า ทำลายทหารรักษาการณ์ครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงของเคานต์คนนี้ไป โชคไม่ดีที่ ตอนที่มนุษย์กิ้งก่าบุกโจมตีเมือง หอคอยเวทมนตร์ก็ใช้พลังเวทมนตร์ที่เก็บไว้จนหมด นี่ในที่สุดก็ทำให้ทั้งเมืองล่มสลาย

ตั้งแต่นั้นมา ผู้นำของทุกอาณาจักรก็ปวดหัวกับหอคอยเวทมนตร์อย่างยิ่ง

กานิสกล่าวอย่างจริงใจ “นี่เป็นเพียงคำขอ หากท่านกีเดี้ยนมีเวลาว่างที่จะทำให้หอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ใช้งานไม่ได้โดยสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่ของในหอคอยเวทมนตร์ ท่านสามารถนำไปใช้ได้ตามใจชอบ ฝ่าบาทเซวันเตสก็จะมอบรางวัลเป็นเงินห้าหมื่นเหรียญทองเป็นค่าตอบแทนเพิ่มเติม”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กึ่งเอลฟ์ก็หยุดไปครู่หนึ่ง “หากท่านกีเดี้ยนยินดีที่จะรับการว่าจ้างจากอาณาจักรของเรา กลายเป็นจอมเวทประจำราชสำนักของเรา รับผิดชอบหอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ นั่นจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุด แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ของฝ่ายเราเท่านั้น”

ท่าทีของกานิสอ่อนน้อมมาก เขามั่นใจว่าเบื้องหลังดาวน์ยังมีจอมเวทในตำนานคนหนึ่งคอยหนุนหลังอยู่ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้สงสัยว่าดาวน์จะมีความสามารถหรือไม่ ท่าทีเช่นนี้จริงๆ แล้วหาที่ติไม่ได้

ดาวน์ลังเล เด็กหนุ่มเช่นเขาไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร

พูดตามตรง ในใจของเขาก็รู้สึกคันๆ อยู่บ้าง เพราะหลังจากที่เรียนเวทมนตร์มานานขนาดนี้ ระดับเวทมนตร์ของตนเองอยู่ที่ระดับไหน เขาก็ไม่แน่ใจ

ดาวน์หันหัวไปทางน้ำตกโดยสัญชาตญาณ เขาต้องฟังคำสั่งของอาจารย์ หากอาจารย์บอกให้เขาอย่าไป เขาก็จะเชื่อฟัง

เสียงคำรามของน้ำตกยังคงดังมาอย่างต่อเนื่อง เมื่อเสียงนี้ผสมกับ ‘การกระจายเสียงทั่วโรงเรียน’ ของไรอัน ก็จะดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง กลิ่นอายที่เรียกว่า ‘แข็งแกร่ง’ ก็พุ่งเข้าสู่หัวใจของผู้มาเยือน จารึกความรู้สึกตกตะลึงไว้ในดีเอ็นเอของพวกเขา

“เหอะๆ! คำนวณได้ดีนี่” ประโยคหนึ่งของไรอัน ก็ทำให้คณะทูตทั้งหมดตกใจจนหัวใจสั่นสะท้าน

“ไม่กล้า!” กานิสก้มหัวลงโดยไม่ลังเล “เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เท่านั้น ท่านกีเดี้ยนก็ต้องมีการฝึกฝนไม่ใช่หรือ ท่านจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ ฝ่ายเรายังสามารถให้แบบแปลนการก่อสร้างหอคอยเวทมนตร์ทั้งหมดได้ แต่เจ้านายคนก่อน ท่านมาเดราได้ทำการเปลี่ยนแปลงอะไรกับหอคอยเวทมนตร์บ้าง ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะรู้ได้”

เมื่อเทียบกับเขาวงกตของฝ่ายชั่วร้าย หอคอยเวทมนตร์ที่สร้างขึ้นโดยมนุษย์นี้เรียกได้ว่ามีกฎเกณฑ์ที่สามารถคาดเดาได้ ถือว่าแก้ได้ง่าย อีกอย่างทุกคนก็เป็นจอมเวทระดับสูง นี่หมายความว่ากับดักเวทมนตร์ข้างในยากที่จะทำลายเวทมนตร์ป้องกันของดาวน์ได้

ความปลอดภัยเกือบจะเต็มเปี่ยม แต่ผลตอบแทนกลับมีแนวโน้มที่จะสูงมาก

การทดลองเช่นนี้หากไปอยู่ในยุคก่อนสิ้นเวทมนตร์ จอมเวทจะถือเป็นการไปเที่ยว

ไรอันยิ้มมุมปาก เขาไม่รู้ว่า การกระทำของเขาได้ทำให้เกิดปฏิกิริยากับน้ำที่ไหลลงมาจากน้ำตกอย่างน่าอัศจรรย์ ใบหน้าคนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนน้ำตก เผยรอยยิ้มที่เหมือนกัน

นี่ทำเอาผู้แข็งแกร่งในคณะทูตตกใจไม่น้อย

ทุกคนเหลือบมอง แล้วก็ก้มหัวลงลึก ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกแม้แต่น้อย

เสียงที่เหมือนกับคำพิพากษาของไรอันดังก้องไปทั่วฟ้าดินอีกครั้ง “อ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่เท่าเดินทางหมื่นกิโลเมตร ดาวน์ เจ้าก็ไปสักครั้งเถอะ”

“ขอรับ!” ดาวน์รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง เขาคำนับใบหน้าคนบนน้ำตกที่แสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขามและความสามารถในการควบคุมธาตุที่แข็งแกร่ง

ไม่มีใครรู้ว่า อารมณ์ของกานิสยิ่งตื่นเต้นกว่า อ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่เท่าเดินทางหมื่นกิโลเมตร ช่างเป็นคำพูดที่มีปรัชญาเพียงใด! หากข้าไม่ได้สวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์เซวันเตสตั้งแต่เนิ่นๆ เพียงแค่ประโยคนี้ ฝึกฝนอย่างหนักที่ประตูของผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ร้อยปี แม้ว่าทุกปีจะสามารถได้ยินคำพูดเพียงเล็กน้อยของผู้ยิ่งใหญ่ ก็เพียงพอที่จะให้ข้าได้รับประโยชน์ไปตลอดชีวิต หรือแม้กระทั่งสืบทอดให้ลูกหลานเป็นคติประจำตระกูลได้

กานิสยิ่งเคารพจอมเวทในตำนานคนนี้มากขึ้น

เขาเงยหน้าขึ้นพูดเสียงดัง “ถ้าเช่นนั้น เราก็จะรออยู่ที่นี่สักสองสามวัน เมื่อท่านกีเดี้ยนเตรียมตัวพร้อมแล้ว เราก็จะเดินทางไปยังเมืองหลวงเซวันเตสพร้อมกัน…”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น” ทันทีที่ไรอันพูดจบ ทุกคนก็เห็นก้อนหินที่ดูธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งบนก้อนหินใหญ่ที่ไม่น่าสังเกตข้างๆ ขยับ

วินาทีต่อมา ก้อนหินก้อนนี้ก็กลายเป็นเปลวไฟที่รุนแรงที่สุด ราวกับลูกไฟขนาดใหญ่ พุ่งเข้าหาดาวน์

“ค้างคาวไฟ!?” กานิสอุทาน

“อ๊ะ!?” โดยสัญชาตญาณ ฟามิตก็วางมือลงบนด้ามขวานของขวานรบแล้ว

ไม่รอให้ทุกคนมีปฏิกิริยา ค้างคาวขนาดใหญ่ที่แม้ว่าจะหุบปีกแล้วก็ยังมีขนาดเกือบครึ่งคนตัวนี้ก็ดับเปลวไฟทั่วร่างกายลง แล้วก็หยุดอยู่บนบ่าที่กว้างของดาวน์อย่างเชื่อฟัง

เสียงที่ดังราวกับฟ้าร้องของไรอันดังก้องหน้าน้ำตกอีกครั้ง “[ค้างคาว] จะไปกับเจ้า เจ้าก็ออกเดินทางตอนนี้เลย”

“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์” ดาวน์ตื่นเต้นอย่างยิ่ง เขาทั้งแบกค้างคาวขนาดใหญ่ที่หนักกว่ายี่สิบกิโล และยังสามารถคุกเข่าคำนับได้อย่างมีมาตรฐาน

หารู้ไม่ว่า การแสดงออกนี้ทำให้กานิสและคนอื่นๆ ตกตะลึงอีกครั้ง

ฟามิตถามเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจ “ค้างคาวไฟในตำนานหรือ”

กานิสพยักหน้าอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น

ครั้งก่อนอาจารย์นาตอนไม่ได้บอกเรื่องค้างคาวไฟในตำนานออกไป โชคดีที่กานิสไม่ขาดสายตา เขากับเพื่อนร่วมทางก็เข้าใจทันทีว่า คนที่สามารถใช้ค้างคาวไฟในตำนานเป็นสัตว์เลี้ยงเวทมนตร์ได้ต้องเป็น ‘ระดับปรมาจารย์ขึ้นไป ตำนานไม่แปลก กึ่งเทพไม่แน่’

อย่างไรก็ตามก็มีสองคำ—ยอดเยี่ยม!

สัตว์เวทมนตร์ที่แข็งแกร่งเช่นนี้คือหูและตาของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่

ค้างคาวไฟในตำนานปรากฏตัวขึ้น ก็ไม่ต่างจากจอมเวทในตำนานมาด้วยตนเอง

ในสายตาของกานิสและคนอื่นๆ ใครที่ไปยั่วดาวน์ เกรงว่าวินาทีต่อมาท่านผู้เฒ่าคนนั้นก็จะข้ามผ่านมิติเวลามาสังหารคู่ต่อสู้ให้สิ้นซาก

ไม่มีใครรู้ว่า [ค้างคาว] เป็นของที่ไรอันสามารถนำออกมาได้ชิ้นสุดท้ายแล้ว

หนึ่งคือผู้ข้ามมิติผู้ยากลำบากบางคนออกจากหูบเขาไม่ได้ สองคือไม่มี ‘หอคอยเวทมนตร์’ เหล่านั้น เวทมนตร์ที่ใช้ได้บ้างไม่ได้บ้างของไรอันจะใช้ได้หรือไม่ก็ยังต้องตั้งคำถาม!

เมื่อดาวน์ผิวปาก ในหุบเขาก็มีม้าขาวสายรุ้งแสงอาทิตย์ (อาชาเทพสายลม) บินมาอย่างกระตือรือร้น แล้วก็ให้เขาเป็นพาหนะอย่างเชื่อฟัง

กานิสและคณะที่ถูกแสงรุ้งเจ็ดสีทำให้ตาพร่า ในตอนนี้ก็พูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง

แข็งแกร่งหรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ความหล่อเป็นเรื่องของชั่วชีวิต!

เจ้าดูศิษย์ของจอมเวทในตำนานสิ

การปรากฏตัวนี้ ฉากนี้ ความยิ่งใหญ่นี้ ทั้งหมดเต็มเปี่ยม!

แน่นอนว่าคนเทียบคนแล้วต้องโกรธตาย

พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก คำนับอย่างยิ่งใหญ่ก็พอแล้ว

[จบแล้ว]