48 รางวัลใหม่

48 รางวัลใหม่

‘แคทเธอรีนรางวัลทำไมถึงดูพร่าเลือนแบบนั้น?’ เดฟเงยมองจอพร้อมกับถามขึ้นในใจ

<รางวัลมันพร่าเพราะระบบยังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัดค่ะ และมันก็หมายความว่ารางวัลครั้งนี้จะไม่ใช่รางวัลทั่วไปอย่างที่คุณเคยได้รับก่อนหน้านี้ แต่มันมีบางอย่างพิเศษอยู่ในนั้นด้วย> เดฟพยักหน้าเล็กน้อย

‘งั้นก็หมายความว่าระบบอยากให้ฉันย้ายไปเล่น 1 ใน 5 ลีกใหญ่ของยุโรป แล้วถ้าฉันทำได้ ฉันก็จะได้รับรางวัล?’

<ใช่ค่ะ>

‘แต่ฉันยังเหลือสัญญาอีกตั้งสองปีนะ’ เขาถอนหายใจเบาๆ

<คุณไม่จำเป็นต้องรอให้หมดสัญญาก่อนถึงจะย้ายสโมสรได้นี่คะ>

‘ฉันรู้ แต่ฉันไม่คิดว่าจะมีสโมสรไหนอยากจ่ายค่าฉีกสัญญาราคาถูกแบบนี้หรอก’

<ค่าฉีกสัญญาคุณเท่าไหร่เหรอคะ?>

‘ห้าหมื่นยูโร’ เขาตอบเรียบๆ

<ใช่ค่ะ นั่นถือว่าถูกมากจริงๆ>

‘ไม่มีใครสนใจอยู่ดี ไม่แม้แต่จะเป็นสโมสรในลีกสก็อตแลนด์หรือโปรตุเกส แล้วนับประสาอะไรกับลีกชั้นนำ ฉันไม่คิดว่าพวกเขาต้องการผู้รักษาประตูอย่างฉันหรอก’

<นั่นก็เพราะเมื่อก่อนคุณเป็นผู้รักษาประตูที่แย่มากค่ะ แต่ตอนนี้คุณพัฒนาแล้ว และเริ่มแสดงผลงานได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เชื่อฉันสิ อีกไม่นานพวกเขาจะเริ่มมาหาคุณเอง>

เดฟรู้สึกสะอึกเล็กน้อยกับคำว่าแย่มาก แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะมันคือความจริงก่อนที่เขาจะได้รับระบบนี้มา

‘ถ้าเขาจะมาหาฉันจริงๆ ก็หวังว่าจะเป็นสโมสรจากอังกฤษหรือสเปน ฝรั่งเศสก็พอได้’

<แล้วเยอรมนีกับอิตาลีล่ะคะ?>

‘ก็ไม่ได้แย่หรอก แค่ฉันชอบสามประเทศนั้นมากกว่า โดยเฉพาะสเปน มันน่าจะย้ายไปง่ายกว่า’

<รับทราบค่ะ>

‘ฉันควรจะกลับแล้วล่ะ’

เดฟคิดในใจ ขณะหมุนตัวจะเดินกลับ เขาก็เห็นเด็กชายตัวเล็กอายุประมาณแปดขวบเดินตรงมาหา

“แม่ นั่นเดฟ ริชาร์ด!” เด็กชายตะโกนขึ้นทันทีที่เห็นเขา

“วินน์! เดี๋ยวก่อน!”

แม่ของเด็กชายพยายามจะหยุดเขา แต่เขาก็สะบัดมือหลุดจากแม่ แล้ววิ่งตรงมาหาผู้รักษาประตูทันที

“สวัสดีครับ เดฟ!” เด็กชายหยุดยืนตรงหน้าเขา

“สวัสดีจ้ะ” เดฟก้มลงมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

วินน์เป็นเด็กชายผมบลอนด์ที่มีลักยิ้มน่ารัก ใส่กางเกงยีนส์สีดำและเสื้อแข่งทีม ยูนิค เอฟซี สีส้ม

“คุณช่วยเซ็นชื่อบนเสื้อผมได้ไหมครับ?” เขาถามอย่างสุภาพก่อนจะหันหลังให้

เมื่อหันหลัง เดฟก็เห็นว่าเสื้อตัวนั้นมีชื่อมาเตโออยู่เหนือหมายเลขสิบสีขาวเขียนด้วยตัวเอียง

“ฉันก็อยากเซ็นให้นะเธอ แต่ฉันไม่มีปากกาเลย เธอมีปากกาไหม?” เขาถาม

“ไม่มีครับ” เด็กชายส่ายหัว “แต่ผมคิดว่าแม่มีนะ”

เดฟเงยหน้าขึ้นช้าๆ เห็นหญิงสาวอายุไล่เลี่ยกับเขายืนอยู่ตรงนั้น

“แม่ครับ ขอปากกาให้คุณเดฟเซ็นชื่อหน่อยครับ” วินน์พูดขึ้น

“ได้สิจ๊ะ” เธอพูดพลางควักปากกาสีดำออกจากกระเป๋าถือ

“นี่ค่ะ” เธอยื่นให้เดฟ

เดฟรับปากกาแล้วเซ็นชื่อบนหมายเลขสิบ ก่อนจะยื่นปากคืนนั้นกลับไปให้เธอ

“ขอบคุณมากครับ!” วินน์ยิ้มกว้าง ขณะดึงเสื้อกลับมาดู

“ด้วยความยินดี” เดฟตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“เธอชื่ออะไร?”

“วินน์ครับ แล้วนี่แม่ผม” เขาพูดพลางชี้ไปที่เธอ

“แครอลค่ะ แครอล ไมเคิล” เธอยื่นมือออกมาจับมือกับเดฟ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เดฟตอบกลับ

“ยินดีเช่นกันค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาวินน์ไปต่อละนะคะ”

“เจอกันคืนนี้นะครับ เดฟ!” เด็กชายโบกมือลา

“อยากพูดแบบนั้นเหมือนกันนะ…” เดฟพึมพำ ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ จะกลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง

ความรู้สึกฟูฟ่องในอก ทำให้เขารู้สึกราวกับเด็กตัวเล็กๆ ที่ได้ไปสวนสนุกครั้งแรก ไม่มีใครเคยขอลายเซ็นเขามาก่อนเลย จนกระทั่งวันนี้ ถึงจะเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แต่มันก็ให้ความรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข และความหวัง

<ถ้ายังพยายามต่อไป วันหนึ่งคุณจะมีแฟนคลับแห่มาขอลายเซ็นเป็นแถวยาวเลยล่ะค่ะ>

‘อืม’

…

หลังจากกลับถึงบ้าน เขาพบว่าอาหารเช้าถูกจัดวางไว้บนโต๊ะแล้ว

หลังอาหาร เขาก็เดินเข้าไปที่ยิมส่วนตัว ขณะที่เอ็มม่านั่งดูรายการโปรด

วันนี้พวกเขาวางแผนจะออกไปข้างนอกช่วงบ่าย และเขาก็เหลือเพียง 5 ค่าประสบการณ์ก็จะเลเวลอัพ ดังนั้นเขาต้องรีบทำภารกิจให้เสร็จ

สองชั่วโมงผ่านไป กับการฝึกอย่างไม่หยุดยั้ง

[ ภารกิจสำเร็จแล้ว ]

[ ใช้เวลา 2 ชั่วโมงในยิม ]

[ ได้รับ +20 EXP ]

[ EXP 215 / 200 ]

[ เลเวล 3 ]

[ ได้รับแต้มค่าสถานะ +3 ]

[ ได้รับแต้มสกิล +1 ]

[ มีสกิลใหม่ให้เลือกใช้งาน 2 รายการ ]

‘สกิลใหม่เหรอ?’

<ลองเช็คดูในแถบสกิล>

‘โอเค’

[ สกิลที่ปลดล็อกแล้ว ]

– กระโดดไกล

[ สกิลที่สามารถปลดล็อกได้ ]

– สภาพร่างกาย

– การตอบสนอง

‘ทำไมสองอันนี้ยังไม่อยู่ในรายการที่ปลดล็อกแล้วล่ะ?’

<เพราะคุณต้องใช้แต้มสกิลเพื่อปลดล็อกค่ะ เลือกแล้วกดใช้แต้มได้เลย>

[ แต้มสกิลคงเหลือ: 2 ]

เขาไม่จำเป็นต้องอ่านคำอธิบายเพื่อรู้ว่าสกิลเหล่านี้ทำอะไรได้บ้าง และตอนนี้เขาคิดว่าการมีร่างกายที่พร้อมคือสิ่งที่เหมาะกับเขาที่สุด

<ถ้างั้นก็เลือกเลยค่ะ>

[ คุณมีแต้มสกิลไม่เพียงพอ ]

[ การปลดล็อกที่คุณเลือกต้องใช้ 3 แต้ม ]

‘ฉันมีแค่ 2 แต้มเองนี่นา’

<ลองดูอีกอันไหมคะ?>

‘ก็ได้’ เดฟตอบ แล้วคลิกที่การตอบสนอง

[ คุณต้องการปลดล็อกการตอบสนองใช่หรือไม่? ]

[ ใช่ / ไม่ใช่ ]

‘ฉันขอสะสมแต้มก่อนได้ไหม?’

<ได้ค่ะ แต่การตอบสนองก็เป็นสิ่งที่สำคัญนะ>

‘ไม่ล่ะ ฉันยังพอที่จะปัดป้องบอลไม่ให้ไปนอนก้นตาข่ายได้’ เขา

เดฟจะเอื้อมมือไปสัมผัสคำว่าไม่ใช่ แต่พลาดไปสัมผัสใช่เสียก่อน

[ -2 แต้มสกิล ]

[ คุณปลดล็อกการตอบสนองสำเร็จแล้ว ]

“ให้ตายสิ” เดฟพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะนั่งลงบนลู่วิ่ง

<ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงไม่พอใจกับการได้สกิลที่มีประโยชน์มากขนาดนี้ ในความคิดเห็นของฉันตอนนี้ สำหรับคุณ การตอบสนองสำคัญอย่างมาก>

‘งั้นทำไมมันถึงใช้แต้มสกิลน้อยกว่าล่ะ?’

<ฉันแค่บอกในความเห็นฉันนะคะ ด้วยสกิลนี้ คุณจะสามารถคว้าลูกบอลไว้ได้โดยตรง แทนที่จะปัดออกหลังเป็นลูกเตะมุม ซึ่งอาจนำไปสู่การเสียประตู แต่ยังสามารถเล่นเกมโต้กลับได้อีกด้วย>

‘อืม ก็มีเหตุผลนะ แต่สภาพร่างกายฉันก็ยังแย่อยู่ดี’

<ไม่ค่ะ ร่างกายคุณดีขึ้นเรื่อยๆ และทำให้ค่าความคล่องตัวเพิ่มขึ้นในเวลาเดียวกัน และตอนนี้คุณยังมีแต้มค่าสถานะเหลืออีกตั้งหกแต้มที่จะนำไปเพิ่มความคล่องตัวได้อีกนะคะ>

[ แต้มค่าสถานะที่ยังไม่ได้ใช้: 6 ]

“ใช่แล้ว” เดฟพึมพำพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า

……