42 ถูกดรอป!

42 ถูกดรอป!

เดฟตื่นขึ้นมาแต่เช้าก่อนจะพบว่าผมของเอ็มม่าปลิวมาปิดหน้าของเขา

เนื่องจากทั้งสองกำลังนอนหนุนหมอนใบเดียวกันอยู่ เขาไม่รังเกียจเลยที่มีเส้นผมของเอ็มม่ามาสัมผัสใบหน้า

ตรงกันข้าม เดฟกลับชอบกลิ่นหอมที่ผสมกันระหว่างเชียบัตเตอร์กับมะพร้าวที่ลอยออกมาเสียด้วยซ้ำ

เมื่อคืนเป็นช่วงเวลาที่แสนพิเศษสำหรับเดฟ แม้ว่าเขาจะกลับมาบ้านในสภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นคืนที่น่าจดจำได้เพราะเอ็มม่า

<จำไว้นะ คุณยังมีภารกิจตอนเช้าให้ทำอยู่ ถ้าจะให้พูดให้ชัดก็คือภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ> เสียงของแคทเธอรีนดังขึ้น

‘ฉันขอข้ามไปวันนี้ไม่ได้หรือ? รู้สึกเหนื่อยมากเลย’ เดฟบ่นในใจ

<จริงหรือ?>

[ 100/100 พลังงาน ]

‘ก็ได้’ เดฟถอนหายใจ

‘ฉันไปก็ได้’

เพียงการขยับตัวเล็กน้อยก็ทำให้เอ็มม่ารู้สึกตัว เธอค่อยๆ หันมากอดเขาไว้แน่น

“คุณจะไปไหน” เอ็มม่าพูดด้วยเสียงงัวเงียพลางลืมตาขึ้นช้าๆ

“ไปวิ่ง” เดฟตอบพลางยันตัวขึ้นจากโซฟา

“อะไรนะ?” น้ำเสียงของเอ็มม่าจากที่ง่วงนอนเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

“ทั้งๆ ที่คุณเพิ่งเจอเรื่องแบบนั้นเมื่อคืน”

“ผมโอเคแล้ว” เดฟพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่โอเคหรอก” เอ็มม่าตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นยืน

“นอนลงไป” เธอสั่งเสียงแข็ง

เดฟไม่ตอบ มีเพียงสีหน้าที่มองไปยังเอ็มม่าอย่างแปลกใจ จนสุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายจัดการเอง เอ็มม่าผลักเขาลงไปนอนบนโซฟา พร้อมกับเหยียดขาเขาให้ตรงเพื่อให้แน่ใจว่าเขานอนอย่างถูกท่า

“คุณจะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ” เอ็มม่าพูดก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องครัว

‘ได้ยินไหมแคทเธอรีน ผมคงไม่ได้ไปไหนแล้วล่ะ’ เดฟคิดในใจ

<คุณนี่เหลือเชื่อจริงๆ >

“อยากได้กาแฟหรือชาดีคะ?” เอ็มม่าตะโกนถามจากในครัว

“กาแฟก็ดีนะ” เดฟตอบ

“โอเค” เอ็มม่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนเดินเข้าไปในครัว

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น โทรศัพท์ของเดฟก็เริ่มสั่น เขารีบหยิบขึ้นมาดูและพบว่าเป็นสายจากคลาร์ก

“ไง คลาร์ก” เดฟกดรับสายก่อนยกโทรศัพท์แนบหู

“สวัสดีเดฟ สบายดีไหม?” คลาร์กถามจากปลายสาย

“ก็ดี” เดฟตอบสั้นๆ

“แล้วเอ็มม่าล่ะ?”

“เธอสบายดี” เดฟตอบกลับ

“เมื่อคืนฉันดูการแข่งขันแล้วเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย ก็ดีใจที่ได้ยินว่านายไม่เป็นอะไรมาก” คลาร์กพูดด้วยน้ำเสียงโล่งใจ

“ใช่ มันไม่ใช่อะไรที่ร้ายแรงขนาดนั้น” เดฟตอบ

“นายเล่นได้ดีมากจริงๆ ดูเหมือนว่าการซ้อมกับอุปกรณ์ฟิตเนสพวกนั้นจะเริ่มเห็นผลแล้วนะ” คลาร์กพูดต่อ

“ก็พูดได้แบบนั้น” เดฟตอบพร้อมรอยยิ้ม

“โอเค ฉันต้องไปแล้ว พอดีมีธุระ เดี๋ยวโทรหานายใหม่” คลาร์กพูดก่อนจะตัดสายไป

“ก็ได้” เดฟพูดช้าๆพลางลดโทรศัพท์ลง

“ใครโทรมาหรือ?” เอ็มม่าถามพลางวางแก้วมัคสีขาวใบหนึ่งลงบนโต๊ะ

“คลาร์ก” เดฟตอบ

“อ้อ แล้วคุณบอกสวัสดีจากฉันไปหรือเปล่า?” เอ็มม่าถามพลางยื่นแก้วกาแฟอีกใบให้เขา

“ขอบคุณ” เดฟพูดขณะรับแก้วกาแฟมา

“ไม่เป็นไรค่ะ” เอ็มม่าตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ฉันก็เอากาแฟมาดื่มเหมือนกันนะ” เอ็มม่าพูดพลางยกแก้วของตัวเองขึ้นแล้วนั่งลงบนถุงนอน

“คุณสมควรได้มัน” เดฟตอบก่อนจะโน้มตัวเข้ามาจูบเธอ

ทั้งสองนั่งดูรายการโทรทัศน์ด้วยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่เดฟจะลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องน้ำด้านบน

<คุณพลาดการได้รับค่า EXP 10 แต้มสำหรับวันนี้แล้ว ฉันหวังว่าคุณจะไม่พลาดอีก> แคทเธอรีนเตือน

“ไม่พลาดหรอก แคทเธอรีน” เดฟตอบ

วันนี้ยังเหลือเวลาอีกมากสำหรับไปออกกำลังกายในฟิตเนสส่วนตัว เพราะการซ้อมของทีมจะเริ่มช่วงเย็น และแมตช์วันเสาร์ที่จะถึงกับทีมลิตโน เอฟซี ก็เป็นการแข่งขันในบ้าน

เดฟเดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว และเมื่อเสร็จแล้วก็ตรงไปยังห้องที่เก็บอุปกรณ์ฟิตเนสขนาดเล็กเอาไว้

“ดีที่ยกตู้เย็นมาข้างบนด้วย” เดฟพูดพลางเดินไปเปิดตู้เย็นข้างๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำเย็นออกมาเพื่อใช้ในการทำภารกิจให้สำเร็จ

[ ภารกิจประจำวันสำเร็จ ]

[ ดื่มน้ำสองลิตร ]

[ +5 EXP ]

[ 160/200 EXP ]

เดฟวางขวดเปล่าลงบนพื้นก่อนจะเดินออกจากห้อง เพราะสิ่งที่เขาทำไปก็เป็นเพียงเหตุผลเดียวที่ขึ้นมาที่นี่

ขณะที่เขากำลังเดินลงบันได เขาได้ยินเสียงเอ็มม่าดังมาจากหน้าประตู และเมื่อหันไปมองก็เห็นเธอกำลังกอดใครบางคนอยู่

‘เธอบอกไว้นี่ว่ามีเพื่อนจะมาเยี่ยมวันนี้ ใช่ไหม?’ เดฟคิดในใจพลางเดินลงไป

<ใช่ เธอบอกไว้แล้ว>

‘ก็หวังว่าจะไม่ใช่อีกคาเรนก็แล้วกัน’

“ที่รัก นี่คือเพื่อนของฉัน เอมิเลีย” เอ็มม่าพูดพลางดึงเพื่อนสาวเข้ามาใกล้

“คนที่ฉันบอกว่าจะแวะมาวันนี้ไง”

“อ้อ” เดฟพยักหน้า แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่เอมิเลียด้วยสีหน้าประหลาดใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองเอ็มม่า

เหตุผลที่ทำให้เขามีสีหน้างุนงงเช่นนั้นก็เพราะความเหมือนกันของทั้งคู่ ร่างกายบอบบางเพรียวแทบไม่ต่างกัน ใบหน้าก็เหมือนถูกทำสำเนาออกมา ริมฝีปากเล็กสีชมพูอ่อน จมูกโด่งเรียว ขนตายาว และเส้นผมหยิกเป็นลอน

ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยก็คือ เอ็มม่าดูจะสูงกว่าเล็กน้อยแม้จะสวมส้นสูงก็ตาม เส้นผมของเอมิเลียเป็นสีแดง ส่วนเอ็มม่าเป็นสีดำ ดวงตาของเอมิเลียเป็นสีน้ำตาล ขณะที่ของเอ็มม่าเป็นสีฟ้า

เอมิเลียสวมกางเกงสีเงินคู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาว และรวบผมไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย

“พวกคุณเป็นเพื่อนกันหรือฝาแฝดกันแน่เนี่ย?” เดฟถามออกมาด้วยสีหน้างุนงง

“ฉันก็รอคำถามนี้อยู่เลย” เอ็มม่าตอบ

“ตอนเราเรียนมหาวิทยาลัย คนก็ถามแบบนี้บ่อยมาก”

“ก็ไม่น่าแปลกหรอก” เดฟพูดพลางสลับสายตามองไปมาระหว่างทั้งสอง

“ถึงจะดูคล้ายกัน แต่เราก็มีจุดต่างที่เห็นได้ชัดนะ” เอมิเลียพูดขึ้น

“สีผมไม่เหมือนกัน สีตาก็ไม่เหมือนกัน แล้วเธอก็สูงกว่าฉันด้วย”

“สมัยนั้นหลายคนไม่ทันสังเกตหรอก เลยชอบสลับตัวเรากันไปมา จนฉันต้องบอกเองเฮ้ ผมฉันสีแดงนะ ส่วนเธอสีดำ” เอ็มม่าพูดเสริม

“ฉันก็ไม่โทษใครหรอก” เดฟตอบ

“เอ่อ… ยินดีต้อนรับนะ เอมิเลีย”

“ขอบคุณค่ะ” เอมิเลียตอบอย่างสุภาพ

“แล้วระหว่างที่คุณอยู่ที่นี่ ผมก็หวังว่าจะไม่เผลอจำผิดว่าเป็นแฟนตัวเองนะ” เดฟพูดติดตลก

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เดฟหยิบขึ้นมาดูและพบว่าปรากฏชื่อโค้ชนอร์แมนอยู่บนหน้าจอ เขากดรับสายทันที

“สวัสดีครับ โค้ช”

“เดฟ ฉันมีเรื่องจะบอก” เสียงโค้ชนอร์แมนดังขึ้นชัดเจน

“ถ้าเป็นเรื่องที่เกิดเมื่อวานนี้ ผมอยากให้โค้ชมั่นใจว่าผมโอเคแล้ว และพร้อมจะลงสนาม” เดฟรีบตอบทันที

“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แต่มันเป็นการตัดสินใจจากบอร์ดบริหาร ที่จะให้นายพัก และตัดชื่อออกจากเกมนัดนี้”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เดฟก็ถึงกับนิ่งเงียบไป สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อครู่หายไปในพริบตา

“เดฟ ได้ยินไหมเดฟ”

โค้ชนอร์แมนเรียกซ้ำ แต่ไม่มีเสียงตอบจากผู้รักษาประตูก่อนที่โค้ชจะเป็นฝ่ายวางสายไปเอง

“ไม่แม้แต่จะถามด้วยซ้ำว่าผมเป็นยังไง แล้วดันตัดสินใจตัดชื่อผมออกจากทีม” เดฟพูดพลางกัดริมฝีปากล่างด้วยความโกรธ

และในตอนนี้ เขามีเพียงคนเดียวที่โทษได้…

……