ตอนที่ 52 กลืนกินพลังหยาง

ตอนที่ 52 กลืนกินพลังหยาง

จางอวิ๋นเหยามองมาที่ผมก่อนกล่าวว่า “คุณชายอู๋ แต่คุณได้รับบาดเจ็บอยู่นะคะ ถ้าฉันอยู่ด้วย อาจจะช่วยอะไรได้บ้าง...?”

“เธอจะช่วยอะไรฉันได้?” ผมพูดอย่างหงุดหงิด

“ให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ...” จางอวิ๋นเหยากล่าวอย่างจริงจัง

“ช่างเถอะ เธอกลับไปดีกว่า ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงฉันยังไม่ไปหาที่รถ ก็ขับรถกลับบ้านไปได้เลย” ผมตัดบทเสียงแข็ง

ขอบตาของจางอวิ๋นเหยาแดงก่ำ เธอพูดอย่างหนักแน่นว่า “คุณชายอู๋ เป็นเพราะฉันคุณถึงยอมช่วยตระกูลจางของเราย้ายสุสาน ตอนนี้ยังต้องมาเจอเรื่องอันตรายแบบนี้อีก ฉันจะปล่อยให้คุณอยู่ในอันตรายคนเดียวได้ยังไงกัน คุณให้ยันต์ฉันไว้อีกสองสามใบแล้วอยู่ให้ฉันอยู่ด้วยได้ไหมคะ ฉันรับรองว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงแข้งถ่วงขาคุณแน่นอน”

เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่นั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ยอมไปแน่ และถ้ายอมปล่อยให้เธออยู่คนเดียวมันก็คงไม่ค่อยปลอดภัย ผมยังเห็นเงาดำแวบอยู่ในป่า เป็นภัยคุกคามที่ซ่อนอยู่ จึงได้แต่ยอมให้เธออยู่ที่นี่ด้วย แต่ในใจกลับคิดว่าแม่สาวคนนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า หรือเรียนเก่งจนโง่ไปแล้ว? ไม่แปลกใจเลยที่เป็นนักเรียนดีเด่น สมองถึงได้ทื่อแบบนี้

โชคดีที่ผมเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง สมองเลยไวกว่าหน่อย

ผมค่อย ๆ เดินไปข้างโลงศพที่ยังคงส่งเสียงดังออกมาไม่หยุด เดินวนอ้อมวนสำรวจก่อนรอบหนึ่ง

นี่คือหนึ่งในโลงที่จางอวิ๋นเลี่ยงให้คนงานขุดออกมาหลังจากที่ผมออกไปแล้ว

ในไม่ช้า ผมก็สังเกตเจอความผิดปกติ โลงศพนี้เหมือนจะถูกเปิดมาก่อนเพราะตะปูโลงศพรอบ ๆ หายเกลี้ยง

ผมเดินไปข้าง ๆ โลงศพอีกด้านหนึ่ง กล่าวกับจางอวิ๋นเหยาว่า “มาช่วยกันหน่อย เปิดฝาโลงออก”

จางอวิ๋นเหยารีบก้าวเข้ามา พยายามดันแผ่นโลงศพด้วยกัน ไม่นาน โลงศพก็ส่งเสียงที่แขยงหูชวนขนลุกก่อนจะแง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ กลิ่นเน่าคร่ำครึโชยทะลักออกมาจากโลงศพทันใด

ผมรีบสั่งให้จางอวิ๋นเหยากลั้นหายใจ อย่าสูดเข้าไปเด็ดขาดจนกว่าโลงศพจะเปิดออกจนหมด

เราสองคนออกแรงกันต่ออีกพักใหญ่ ฝาโลงแสนหนักอึ้งก็เปิดออกได้ครึ่งหนึ่ง

ตระกูลจางร่ำรวยมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ไม้โลงศพที่เลือกก็เป็นไม้ชั้นดี โลงศพนี้ดูแล้วน่าจะประมาณร้อยปีเศษ ๆ แต่กลับไม่ผุพังเสียเลย

แต่เมื่อมองเข้าไปด้านในโลงศพก็อดที่จะอึ้งจนชะงักไปไม่ได้

จางอวิ๋นเหยาที่กล้า ๆ กลัว ๆ รวบรวมความกล้าก้มลงไปมองตามก่อนร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เพราะเราสองคนต่างก็พบว่า ในโลงศพนี้กลับมีขาสี่ข้าง!

ผมนึกสงสัยในใจ เพราะไม่เคยเจอใครใช้โลงร่วมกันมาก่อน

แม้จะเป็นสุสานผัวเมียก็จะใช้โลงศพสองใบเพื่อฝังอยู่ในหลุมเดียวกัน ไม่ใช่การยัดศพสองร่างลงโลงใบเดียว แบบนี้มันผิดธรรมเนียมสิ้นเชิง

แต่พอสังเกตดี ๆ ในไม่ช้าก็พบจุดผิดปกติ

กางเกงของศพในนั้นดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นชุดลายพราง ... ใช่แล้ว นั่นมันเครื่องแบบของหนึ่งในคนงานที่ตระกูลจ้างมา!

แล้วเขาเข้าไปอยู่ในโลงศพได้อย่างไร?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ผมก็ไม่กล้าลังเลอีกต่อไป กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วก็พบตะขอเหล็กที่คนงานใช้ก่อนหน้านี้อยู่ข้าง ๆ งัดฝาโลงศพออกอย่างแรง เกิดเสียงดัง “โครม!”

ฝาโลงทั้งแผ่นร่วงกระแทกพื้น และในที่สุดพวกเราก็เห็นสภาพในโลงศพได้อย่างชัดเจน

คนงานที่สวมชุดลายพรางคนหนึ่ง ตอนนี้กำลังนอนคว่ำอยู่ในโลงศพ หรือจะให้พูดให้ถูกคือ นอนคว่ำอยู่บนตัวศพแถมยังปากชนปากอีกด้วย

ใบหน้าคนงานซีดเขียว ร่างกายยังสั่นกระตุกเล็กน้อย ส่วนศพของบรรพบุรุษตระกูลจางที่อยู่ใต้ร่างเขานั้น ใบหน้ากลับมีสีแดงระเรื่ออย่างน่าประหลาดราวกับมีชีวิต

คนเป็นดูเหมือนคนตาย คนตายกลับดูเหมือนคนเป็น

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น!

“จางอวิ๋นเหยา รีบช่วยกันดึงคนงานออกมาเร็วเข้า ถ้าช้ากว่านี้เขาต้องตายแน่” ผมกล่าวอย่างร้อนรน

จางอวิ๋นเหยาหยิบเชือกเส้นหนึ่งจากพื้นส่งมาให้ มันเป็นเชือกที่คนงานใช้ตอนเอาโลงศพออกจากหลุมสุสาน อุปกรณ์เปิดโลงที่นี่มีพร้อม ถือว่าช่วยประหยัดแรงไปได้มาก

ผมรีบพันเชือกรอบข้อมือทั้คนงานงสองข้างอย่างละสองรอบจนแน่น

จากนั้นผมกับจางอวิ๋นเหยาก็ช่วยกันดึงร่างเขาขึ้นมา ในที่สุดก็แยกคนงานกับศพและดึงออกจากโลงได้สำเร็จ

ผมวางคนงานให้นอนราบไปกับพื้น แม้จะยังหายใจแต่สภาพของเขาตอนนี้ย่ำแย่อย่างมาก ใบหน้าเป็นสีเขียวคล้ำ ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ร่างกายกลับไร้อุณหภูมิเช่นคนปกติแต่เย็นยะเยือกอย่างน่ากลัว

จางอวิ๋นเหยาเมื่อเห็นชายคนนี้ก็รีบถามด้วยความตกใจ “คุณชายอู๋ เขาเข้าไปอยู่ในโลงศพได้อย่างไรกันคะ?”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่เราจากไปพี่ชายของเธอทำอะไรลงไปบ้าง แต่สภาพของเขาตอนนี้อันตรายมาก สุสานบรรพบุรุษของบ้านเธอคือที่ดินซ่อนศพ หลังจากถูกคนทำลาย ศพทั้งหมดก็มีโอกาสเกิดการเปลี่ยนแปลงจนกลายเป็นซอมบี้ได้ พอคนงานคนนี้เข้าไปในโลง ก็ถูกศพในโลงดูดกลืนพลังหยางบนร่างกาย หากไม่รีบช่วยเหลือ เขาอยู่ไม่รอดถึงเช้าแน่” ผมกล่าวเสียงทุ้ม

“งั้นพวกเราควรทำอย่างไรดีคะ?” จางอวิ๋นเหยาถามเสียงสั่น

“คนงานทั้งหมดคงถูกจับยัดอยู่ในโลงพวกนี้ มีแต่ต้องเอาพวกเขาออกมาให้ได้ ถ้ามีศพใดศพหนึ่งดูดกลืนพลังหยางของคนเป็นได้มากพอ ก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงของศพ ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่คนงานจะตาย กระทั่งพวกเราเองก็จะไม่มีทางรอดออกไปจากที่นี่ได้เช่นกัน” ผมกล่าว

“ถ้างั้นก็รีบเปิดโลงศพกันเถอะค่ะ ช่วยคนสำคัญที่สุด” เมื่อได้ยินผมพูดแบบนี้ จางอวิ๋นเหยาก็ยิ่งร้อนรน

ทว่าผมกลับไม่รีบร้อนที่จะเปิดโลงศพ กลับหยิบข้าวเหนียวออกมาจากตัวก่อนจะยัดเข้าไปในปากของคนงานคนนั้น

เขาถูกศพดูดกลืนพลังหยาง มีโอกาสติดพิษจากซากศพได้ เพื่อป้องกันไว้ก่อน ผมจึงต้องทำแบบนี้

จากนั้น ผมก็หันกลับไปมองศพในโลงอีกครั้ง เห็นว่าเป็นชายชราร่างหนึ่ง ใบหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย พอมองไปที่เล็บก็เหมือนกำลังงอกยาวออกมาราวสามถึงสี่เซนติเมตร แต่ยังไม่ถึงขั้นแปรสภาพเต็มตัว

สถานการณ์แบบนี้…ยังพอช่วยได้!

ผมรีบหยิบยันต์ปราบศพที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาแปะลงตรงหน้าผากศพนั่นทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้มันเกิดการแปรสภาพอย่างกะทันหัน

จากนั้นผมกับจางอวิ๋นเหยาก็ขยับไปยังโลงถัดไป แล้วช่วยกันงัดฝาเปิดออก

ไม่ผิดจากที่คาด...ในโลงนี้ก็มีสองร่างเหมือนกัน และแน่นอนว่าสภาพแทบไม่ต่างจากโลงก่อนหน้า

เราสองคนใช้วิธีเดิม คือค่อย ๆ ดึงร่างออกมาจากโลง

สูดหายใจแรง ๆ และในที่สุดก็สามารถเปิดโลงศพทั้งหมดที่ขุดขึ้นมาได้สำเร็จ คนงานทุกคนถูกจับยัดไว้ในโลง และถูกเราลากออกมาหมดสิ้น

แต่สิ่งที่ทำให้ผมยิ่งสงสัยคือในบรรดาคนเหล่านี้ กลับไม่มีเงาของงหู่จื่อเลย

จางอวิ๋นเลี่ยงกับบรรดาคนงานหาเจอหมดแล้ว แต่มีเพียงหู่จื่อเท่านั้นที่หายไป

เขาหายไปไหนกันแน่?

ใจผมพลันหนักอึ้ง ความกังวลตีขึ้นมา ถ้าเกิดหู่จื่อเป็นอะไรไปจริง ๆ ผมคงไม่รู้จะเอาหน้าไปพบอาจารย์ได้อย่างไร

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามัวคิดฟุ้งซ่าน รีบหันไปสั่งจางอวิ๋นเหยา “เธอกลับบ้านไปเอาของมาให้ฉันหน่อย”

“จะให้ไปเอาอะไรมาคะ?”

“ไปครัว ตักน้ำส้มสายชูมา แล้วก็ขูดเอาผงเถ้าจากก้นเตาไฟด้วย รีบเอามาให้เร็วที่สุด” ก่อนหน้านี้ผมเห็นว่าครัวเก่าที่เรือนใหญ่ยังใช้เตาฟืนแบบสมัยก่อนอยู่ ยังไงก็ต้องมีเขม่าดำก้นเตาแน่นอน

จางอวิ๋นเหยาพยักหน้ารับรู้พร้อมสีหน้าเคร่งเครียด เข้าใจได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ จึงรีบก้าวออกไปทันที

พอเดินได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หันกลับมาอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

“คุณชายอู๋…ต้องระวังตัวด้วยนะคะ”

[จบแล้ว]