ตอนที่ 35 ยันต์คุ้มครอง

ตอนที่ 35 ยันต์คุ้มครอง

เห็นท่าทางการกินของหู่จื่อที่ซัดไม่ยั้งเหมือนหมาป่าหิวโซ ผมนี่ไม่อยากนั่งโต๊ะเดียวกับเขาเลยจริง ๆ จนแอบสงสัยว่า แกแอบพกถุงกลับบ้านมาด้วยหรือเปล่า กะจะตักใส่ถุงกลับไปอีกแน่ ๆ

‘โลกกำลังตกต่ำลงจริง ๆ อาจารย์ ดูสิว่าหูจื่อกับผมใช้ชีวิตแบบไหน ตั้งแต่ท่านจากไป’

ตอนกินข้าว ผมพยายามอยู่ห่างจากหู่จื่อให้มากที่สุด แกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาให้ได้มากที่สุดจะได้ไม่ขายขี้หน้า แต่ผมเองก็กินไปไม่น้อยเหมือนกัน ขณะกำลังเล็งปลาในจานเตรียมจะลงมือ หู่จื่อก็ชิงลงมือก่อน เขาคีบปลาตัวนั้นเข้าปากพลางยิ้มแหะ ๆ กล่าวว่า “อร่อยจริง ๆ”

ผมมองเขาด้วยสายตาสุดจะรำคาญ แต่ยังไม่ทันได้ว่าอะไร อยู่ ๆ ก็มีเสียงฮือฮาขึ้นในห้องจัดเลี้ยง

“คนใหญ่คนโตมาแล้ว” มีใครบางคนกระซิบขึ้นมา ผมเองก็อยากจะดูว่าเป็นคนใหญ่คนโตแบบไหน แต่พอหันไปดูด้วยความสงสัยแล้วผมกับหู่จื่อก็ถึงกับอึ้งไปเลย

คนใหญ่คนโตที่พวกเขาพูดถึง ผมกับหู่จื่อเคยเจอมาก่อนแล้ว ซึ่งก็คือลูกสาวของจางอวี้เฉิงที่เคยไปที่บ้านสี่ลานของเรา แต่เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน เช่นนั้นเธอมาร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ยังไง?

“เด็กสาวคนนั้น ใช่ลูกสาวของจางอวี้เฉิงแห่งกลุ่มบริษัทจวี้หลงกรุ๊ปหรือครับ?” หู่จื่อพูดเสียงเบา ๆ

เด็กสาวคนนั้นเป็นเหมือนกับดวงดาวที่ถูกดวงจันทร์ล้อมรอบ ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงก็ดึงดูดสายตาของคนนับไม่ถ้วน วันนี้เธอแต่งตัวมาเต็มยศ แต่งหน้าอ่อน ๆ ผมยาวสลวยเหมือนน้ำตกปล่อยสยายบนบ่า เด็กสาวสวยขนาดนี้ ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ก็เหมือนกับนกกระเรียนในฝูงไก่

การมาของเธอ แม้แต่พ่อของหวังเฉาหยางก็เหมือนกับสุนัขรับใช้ รีบเดินไปต้อนรับอย่างประจบพลางยิ้มไม่หุบ “คุณหนูก็มาด้วยเหรอ พ่อคุณหนูสบายดีไหม?”

“ขอบคุณค่ะลุงหวัง พ่อของฉันสบายดีค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพอ่อนหวาน

หวังเฉาหยางเองก็รีบเข้าไปทักทายด้วยสีหน้าแดงปลั่ง พูดคุยกับเธออย่างกระตือรือร้นก่อนจะพาเธอไปนั่งโต๊ะวีไอพีกับพ่อแม่ของหวังเฉาหยาง

ผมก็จ้องมองเธอแวบหนึ่ง เห็นชัดว่าบนหัวของเธอมีกลุ่มควันดำวนเวียนอยู่อย่างหนาแน่น มีร่องรอยของไอชั่วร้ายเข้าสู่ร่างกายแล้ว มันเข้มกว่าตอนที่เธอมาหาผมครั้งก่อนมาก แปลว่าอีกไม่นาน...เธออาจจะเจอกับเรื่องร้ายแรงอันตรายแน่ ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะกฎที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ผมต้องทำตาม …ผมคงยื่นมือช่วยไปแล้ว อย่างน้อยก็เพราะเงินที่เธอพร้อมจ่ายให้แน่ ๆ

น่าเสียดาย...ผมคิดพลางถอนหายใจ

จากนั้นสักพัก ผมกับหู่จื่อก็กินกันจนอิ่ม หู่จื่อแอบส่งสายตามาเป็นสัญญาณบอกให้พวกเราสองคนรีบชิ่งหนีกันก่อนเถอะ หู่จื่อคิดว่าผมไม่มีเงินและไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาให้หวังเฉาหยาง อีกเดี๋ยวถ้าเขามาเรียกก็จะขายหน้ากันเปล่า ๆ ตอนนี้กินอิ่มแล้ว ออกไปเลยดีกว่าถึงอย่างไรต่อไปคาดว่าคงไม่มีโอกาสเจอกันอีกแล้ว

ผมเองก็คิดว่าไม่เลว ขณะกำลังจะลุกตามหู่จื่อหนีไปด้วยกันอยู่แล้วเชียว ในตอนนั้น หวังเฉาหยางก็เดินมาทางเรา ในมือเขาถือแก้วเบียร์อยูเพื่อมาชนแก้วกัน

ผมกับหู่จื่อที่เพิ่งจะลุกขึ้น ก็รีบกลับไปนั่งลงทันที ถ้าออกไปตอนนี้คงจะหนีไม่พ้นแล้ว

หวังเฉาหยางเดินตรงมาที่โต๊ะของเรา ยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบคุณเพื่อนร่วมชั้นทุกคนที่มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้นะ อีกไม่นานพวกเราก็จะแยกย้ายไปเรียนมหาลัยกันหมด วันนี้เลยอยากนัดรวมตัวล่วงหน้าสักหน่อย เพราะต่อไปคงจะรวมตัวกันยากแล้ว ฉันขอดื่มให้ทุกคนก่อนหนึ่งแก้ว” พูดจบ หวังเฉาหยางก็ดื่มเบียร์ไปหนึ่งแก้ว จากนั้นทุกคนก็ซดเบียร์ตาม

ทันใดนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งลุกขึ้นมา ในมือถือโน้ตบุ๊กรุ่นล่าสุด “หวังเฉาหยาง ฉันก็ไม่มีอะไรจะให้นายมาก ไหน ๆ เดี๋ยวก็จะได้เรียนมหาลัยกันแล้ว ฉันเลยซื้อโน้ตบุ๊ครุ่นล่าสุดมาสองเครื่อง เราสองคนแบ่งกันคนละเครื่อง”โน้ตบุ๊กเครื่องนี้อย่างน้อยก็ต้องหลายพันหยวนแน่ ๆ หวังเฉาหยางรีบกล่าวขอบคุณไม่หยุด

จากนั้นเพื่อน ๆ ก็เริ่มทยอยหยิบของขวัญที่เตรียมมาออกมาให้กัน ของแต่ละคนก็หลายร้อยจนถึงหลายพันทั้งนั้น จนเหลือแต่ผม…ที่ยังไม่ได้ให้

ผมกลายเป็นคนโดดเด่นขึ้นมาทันที เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่สนิทกับหวังเฉาหยางมาก มองมาที่ผมด้วยสายตาไม่หวังดี ยิ้มเยาะ กล่าวว่า “อู๋เจี๋ย ทุกคนเตรียมของขวัญให้หวังเฉาหยางหมดแล้ว นายเตรียมอะไรมา เอาออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิ” หู่จื่อรีบเบือนหน้าหนีทันที ทำเหมือนไม่รู้จักผม แต่ผมกลับไม่สะทกสะท้าน หยิบยันต์คุ้มครองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยมออกมาจากตัว ยื่นให้หวังเฉาหยาง

“เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมานาน ฉันก็ไม่มีอะไรจะให้มากนัก นี่คือยันต์คุ้มครองที่ฉันวาดเอง พกติดตัวไว้จะสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายและหลีกเลี่ยงภัยได้” เมื่อผมนำของขวัญชิ้นนี้ออกมา คนทั้งโต๊ะกต่างก็ตะลึงงัน พวกเขาไม่รู้เรื่องที่ผมฝึกฝนกับอาจารย์ ไม่รู้ชื่อเสียงของอาจารย์ผม และยิ่งไม่รู้ความหมายของยันต์คุ้มครองแผ่นนี้

คนรวยทั้งหลายต่างร้องขออาจารย์ผมเพื่อขอยันต์คุ้มครองนี้ กล่าวได้ว่ามีทองนับหมื่นก็หาแลกไม่ได้ ถึงแม้ว่ายันต์แผ่นนี้จะเป็นผมที่วาด แต่ผลก็ใกล้เคียงกับที่อาจารย์ผมวาดไม่มีผิด

พูดตามตรง ของขวัญชิ้นนี้ดีกว่าของขวัญที่เพื่อนร่วมชั้นในห้องให้เป็นร้อยเท่า ยันต์คุ้มครองแผ่นนี้ของผมสามารถใช้งานได้จริง

คนทั้งโต๊ะตะลึงงันไปเล็กน้อย แล้วเพื่อนร่วมชั้นที่พูดเมื่อครู่ก็หัวเราะเสียงดัง กล่าวเยาะเย้ยว่า “ฉันว่าแล้วอู๋เจี๋ย นายมานี่ก็เพื่อเล่นตลกหรือเปล่า? ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมานาน ถึงจะไม่ให้ของขวัญหวังเฉาหยางอย่างน้อยพูดอวยพรสักสองสามคำก็ยังดี นายก็ไม่ควรวาดของแบบนี้มาหลอกกันเลย หรือว่านี่นายไปบวชเป็นพระหรือขึ้นเขาไปเป็นนักพรตแล้วงั้นหรอ?” พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็ทำให้คนทั้งโต๊ะหัวเราะลั่น หู่จื่อที่ได้ยินคำพูดเยาะเย้ยเหล่านี้ก็ทนไม่ไหว โมโหจนอยากอาละวาด แต่ถูกผมดึงไว้ก่อน

“ใช่สิ ห้องเรามีนายคนเดียวที่ไม่ยอมไปสอบเข้านี่นะ ฉันว่านายกลัวสอบไม่ได้ ก็เลยไม่กล้าไปสอบใช่ไหม? คนอย่างนาย ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นยังเป็นแบบนี้ อนาคตจะมีอะไรดี ช่างน่าอับอายขายหน้า” เพื่อนร่วมชั้นที่สนิทกับหวังเฉาหยางเยาะเย้ยถากถางอยู่ข้าง ๆ หวังเฉาหยางพูดอะไรเพียงถือแก้วเบียร์ยิ้มมองมาที่ผม

เพราะความวุ่นวายที่โต๊ะของเราจึงดึงดูดความสนใจของคนมากมายให้มามุงดู

แล้วทันใดนั้น เสียงใส ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ยันต์ใบนี้ ฉันขอซื้อในราคา 1 แสนหยวน”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็หันกลับไปมอง เห็นว่าคนที่พูดคือเด็กสาวที่ชื่อเหยาเหยา

“จางอวิ๋นเหยา นี่เธอบ้าไปแล้วรึไง? ยันต์บ้า ๆ แบบนี้แค่ขีดเขียนมั่ว ๆ จะซื้อในราคาแสนหยวนเนี่ยนะ?” หวังเฉาหยางพูดอย่างไม่เชื่อ