บทที่ 41 - อินทรีหน้ามาร

✡︎✡︎✡︎✡︎✡︎✡︎

ในคืนวันนั้น

เจ้าของร้านค้าใหญ่ ๆ ในตลาดต่างก็เดินทางไปยังคฤหาสน์เหมันต์แดงบนยอดเขาภูเขาใบไผ่ เพื่อเข้าร่วมการประชุมหารือที่ตระกูลหวงแห่งหุบเขาเหมันต์แดงจัดขึ้น

หนึ่งชั่วยามต่อมา

มู่ซิ่วอวิ๋นกลับมาถึงร้าน สิ่งแรกที่ทำคือไปหาลู่ฉางอันและอธิบายสถานการณ์

“โจรบำเพ็ญเพียรที่โจมตีข้ามีนามว่า ‘อินทรีหน้ามาร’ หลายปีก่อนเคยอาละวาดอยู่ที่ตลาดอื่น บุคคลผู้นี้เคยถูกผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานไล่ล่า หลังจากได้รับบาดเจ็บก็ซ่อนตัวอยู่หลายปี คาดไม่ถึงว่าจะมาปรากฏตัวอยู่บริเวณรอบ ๆ ภูเขาใบไผ่”

ข่าวแรกที่มู่ซิ่วอวิ๋นกล่าวถึง เป็นสิ่งที่ลู่ฉางอันให้ความสนใจ

“อินทรีหน้ามารรึ”

ลู่ฉางอันจดจำชื่อนี้ไว้ สามารถหลบหนีจากการไล่ล่าของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานได้ ย่อมไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับบำเพ็ญเพียรขั้นที่เก้าธรรมดา มิน่าเล่าจึงสามารถบีบคั้นมู่ซิ่วอวิ๋นจนถึงทางตันได้

จากนั้น มู่ซิ่วอวิ๋นก็กล่าวถึงเรื่องที่สอง:

“พื่อเป็นการปลอบขวัญและชดเชยให้แก่ร้านค้าทั้งสองที่ถูกโจมตี ทางตระกูลหวงจึงได้มีเมตตางดเว้นค่าดูแลจัดการของร้านค้าให้เป็นเวลาสิบปี”

ค่าดูแลจัดการสิบปี มีมูลค่าไม่น้อย

ตระกูลหวงแห่งหุบเขาเหมันต์แดงก็แสดงความรับผิดชอบอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์โจมตีไม่ได้เกิดขึ้นภายในตลาด แต่อยู่ห่างออกไปพอสมควร

ลู่ฉางอันครุ่นคิดในใจ: “ร้านค้าได้รับค่าชดเชย ส่วนผู้ฝึกตนอิสระที่ตายอย่างน่าอนาถเหล่านั้น ก็ตายไปโดดเดี่ยวถูกลืมเลือนสื้น”

นี่คือวิถีแห่งผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอในโลกบำเพ็ญเพียร

ร้านค้าในตลาดส่วนใหญ่ล้วนมีกองกำลังหนุนหลัง บางแห่งแม้แต่ตระกูลหวงแห่งหุบเขาเหมันต์แดงก็ไม่กล้าล่วงเกินได้ง่าย ๆ

“นอกจากนี้ ตระกูลหวงยังเตรียมที่จะเสริมสร้างค่ายกลและผู้บำเพ็ญเพียรที่ดูแลความสงบเรียบร้อยของตลาดให้แข็งแกร่งขึ้น และกำจัดโจรบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจัง เนื่องจากค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป จะต้องเพิ่มค่าบริหารจัดการของร้านค้าขึ้นอีกสามส่วน”

น้ำเสียงที่ไพเราะของมู่ซิ่วอวิ๋นมีความเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย

เพิ่มค่าบริหารจัดการรึ

ลู่ฉางอันอดที่จะชื่นชมไม่ได้ ตระกูลหวงช่างรู้จักฉวยโอกาสเสียจริง

สองปีแรกที่ตลาดเพิ่งเปิด เพื่อดึงดูดผู้คน ค่าบริหารจัดการจึงเก็บในอัตราที่ต่ำมาก

เมื่อเห็นว่าผู้คนในตลาดเพิ่มขึ้น ร้านค้าส่วนใหญ่เริ่มมีกำไร ตระกูลหวงจึงฉวยโอกาสจาก “โจรบำเพ็ญเพียร” ที่คุกคามความปลอดภัยของตลาด เพื่อเพิ่มค่าบริหารจัดการของร้านค้า

ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างไปจากเดิมแล้วจริง ๆ

ก่อนหน้านี้คือตลาดเพิ่งเปิด ต้องอ้อนวอนให้คนมาทำธุรกิจ

ตอนนี้ผู้คนเพิ่มขึ้นทุกปี มีแต่คนแย่งกันเข้ามา

ตระกูลหวงประกาศอย่างเปิดเผย: หากไม่พอใจกับการเพิ่มค่าบริหารจัดการ ก็สามารถให้ตระกูลหวงซื้อร้านค้าคืนได้ในราคาตลาดปัจจุบัน และจะให้ค่าชดเชยด้วย

จากจุดนี้ จะเห็นได้ว่าตระกูลหวงมองการณ์ไกลถึงอนาคตของตลาดเป็นอย่างดี

เมื่อกลับมาถึงห้อง ลู่ฉางอันก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด

เขานึกถึงเมื่อหนึ่งปีก่อน เถ้าแก่สวีและฮูหยินเจิ้งในตลาด พยายามหาทางให้ตนเองออกไปข้างนอก

ลู่ฉางอันและมู่ซิ่วอวิ๋นร่วมมือกัน กิจการของร้านยันต์วิเศษตระกูลมู่ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ คุณภาพและประเภทของยันต์ล้วนมีความสามารถในการแข่งขันสูง

ตระกูลมู่นอกจากจะมีผลผลิตสัตว์น้ำจากทะเลสาบจันทร์มรกตและเหมืองทองแดงม่วงแล้ว ยังมีต้นไม้เงินต้นไม้ทองเพิ่มขึ้นมาอีกต้นหนึ่ง การพัฒนาเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่งขึ้น

เพียงแค่กำจัดคนใดคนหนึ่งไป ก็จะสามารถยับยั้งแนวโน้มนี้ได้เล็กน้อย

ลู่ฉางอันหัวแข็ง ไม่ยอมออกจากตลาดเลย ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย

มู่ซิ่วอวิ๋นแตกต่างออกไป นางต้องเดินทางไปกลับระหว่างตระกูลกับตลาดเป็นครั้งคราว

ระดับพลังของมู่ซิ่วอวิ๋นค่อนข้างสูง มีเรือบินเป็นศาสตราวุธ การลงมือจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ยังมีโอกาสอยู่บ้าง

ยอดเขาภูเขาใบไผ่

คฤหาสน์เหมันต์แดง, ภายในตำหนักแห่งหนึ่ง

“อวี่เอ๋อร์ ครั้งนี้เจ้าทำเกินไปหน่อยแล้ว”

ชายชราวัยเจ็ดสิบผู้มีโหนกแก้มสูงคนหนึ่ง นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งที่หัวตำหนัก สีหน้าไม่สบอารมณ์:

“พึงรู้ไว้ว่าร้านค้าที่เปิดกิจการในตลาดนี้ล้วนมีเบื้องหลังที่มิอาจดูแคลน การเลือกพวกเขาเป็นเป้าหมายจึงเป็นแผนการที่ต่ำช้านัก เพียงเพื่อจัดการกับเด็กสาวผู้หนึ่ง เหตุใดเจ้าจึงต้องลดตัวลงไปลงมือเอง และนำพาชื่อเสียงของตลาดไปเสี่ยงภยันตรายเล่า”

“ท่านลุงหลิงกล่าวถูกแล้วขอรับ”

หวงอวี่มีสีหน้าเคารพ อธิบายว่า: “เรื่องนี้ข้ามิได้มีส่วนร่วมโดยตรง เพียงแค่ให้ข้อมูลแก่ ‘อินทรีหน้ามาร’ เท่านั้น เจ้านั่นเกิดความสนใจในหญิงงามผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฐานะร่ำรวยเช่นคุณหนูใหญ่ของตระกูลมู่ จึงได้ลงมือโดยพลการ”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แววตาของหวงอวี่ก็ฉายแววมืดมน

เดิมทีเขาต้องการวางแผนอย่างรอบคอบ จับกุมมู่ซิ่วอวิ๋น อาศัยชื่อของโจรบำเพ็ญเพียร เพื่อควบคุมตระกูลมู่และลู่ฉางอัน

ทว่า “อินทรีหน้ามาร” กลับมั่นใจในฝีมือของตนเอง ประเมินคุณภาพของยันต์ในมือมู่ซิ่วอวิ๋นต่ำไป ในตอนแรกจึงเสียเปรียบเล็กน้อย อินทรีบินของมันถูกยันต์ทำร้ายจนบาดเจ็บ

ด้วยความโกรธแค้นอับอาย กลับลงมือทำร้ายดอกไม้งามอย่างโหดเหี้ยม

หากสังหารมู่ซิ่วอวิ๋นได้ก็แล้วไป แต่กลับปล่อยให้นางรอดชีวิตมาได้ ทั้งยังยุยงให้ร้านค้ารวมตัวกันกดดันตระกูลหวงอีก

ชายชราวัยเจ็ดสิบส่งเสียงฮึ่มในลำคอ กล่าวอย่างเรียบเฉย: “เจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี ความเจริญรุ่งเรืองของตลาดแห่งนี้ เกี่ยวข้องกับแผนการใหญ่ในอีกร้อยปีข้างหน้าของตระกูลหวงของเรา”

นับตั้งแต่มู่ซิ่วอวิ๋นถูกโจมตี ตระกูลหวงก็ได้เสริมกำลังลาดตระเวนและดูแลความสงบเรียบร้อยรอบ ๆ ตลาดให้เข้มงวดขึ้น กระทั่งจัดการเหตุการณ์ฆ่าคนชิงทรัพย์ไปหลายครั้ง

บริเวณรอบ ๆ ภูเขาใบไผ่ สภาพความปลอดภัยได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น

ผู้คนในตลาดก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

กิจการของร้านค้าต่าง ๆ ก็เจริญรุ่งเรืองขึ้น การต่อต้านเรื่องการเพิ่มค่าบริหารจัดการก็ไม่รุนแรงนัก

สามปีต่อมา

ลู่ฉางอันเลื่อนระดับเป็นบำเพ็ญเพียรขั้นที่หก ระดับพลังก้าวหน้าไปอีกขั้น

เป็นไปตามที่คาดไว้ ใช้เวลารวมทั้งสิ้นหกปี

ปราณพฤกษาในตลาด เพียงแค่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกตนของเขาเท่านั้น

แต่ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการหมุนเวียนของกาลเวลาได้

ลู่ฉางอันมีเวลาว่างมากมายในแต่ละวัน ทั้งฝึกตน วาดภาพยันต์ หลอมกายา ปรุงโอสถ และให้อาหารสัตว์วิเศษ...

นอกจากนี้ยังเป็นความสนใจส่วนตัว คือการดื่มชาดื่มสุรา เล่นหมากล้อม และไปเดินเล่นที่แผงลอยของผู้ฝึกตนอิสระ ลองเสี่ยงโชคดูบ้าง

วันเวลาช่างเปี่ยมล้นและสบายยิ่งนัก

สี่ห้าปีที่มาอยู่ที่ภูเขาใบไผ่ ลู่ฉางอันไม่เคยออกจากตลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด

ที่ตั้งฉายาให้เขาว่า “ปรมาจารย์ยันต์เต่า” กลายเป็นเรื่องขบขันหลังมื้อชาของผู้บำเพ็ญเพียรบางคนในตลาด

ลู่ฉางอันไม่ใส่ใจเรื่องนี้ รอให้ในอนาคตได้เป็นใหญ่ในระดับหลอมรวมแก่นปราณหรือวิญญาณแรกกำเนิดแล้ว คนที่หัวเราะเยาะเขาเหล่านี้ เกรงว่าจะกลายเป็นเพียงกองดินเหลืองไปแล้ว

สองสามปีมานี้ นอกจากจะฝึกตนและทำตามใจชอบแล้ว ชีวิตของลู่ฉางอันก็มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ในวันนี้ ลู่ฉางอันตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า ลุกจากเตียง แต่งกายให้เรียบร้อย

ข้างเตียง มีเสื้อผ้าของหญิงงามผู้บำเพ็ญเพียรกองหนึ่งตกอยู่

ชุดกระโปรงยาวสีเขียวหยก เอี๊ยมอกสีคราม ถุงเท้าไหมสีขาว รองเท้าปักลายอันงดงาม...

ในผ้าห่ม มีกลิ่นหอมกรุ่นโชยมา

เรือนร่างงดงามที่ผิวพรรณดุจน้ำแข็งหยกขาว ส่วนโค้งส่วนเว้าเด่นชัด เผยให้เห็นเรียวขางามดุจหิมะที่ยาวระหง

โอ้ นี่คือห้องนอนของคุณหนูใหญ่นี่เอง

มู่ซิ่วอวิ๋นลืมตาขึ้น ใบหน้าเผยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย มองไปยังลู่ฉางอันที่ดูสดชื่นมีชีวิตชีวา สายตาค่อนข้างขุ่นเคือง

มีคำกล่าวที่ว่า: มีแต่วัวที่เหนื่อยตาย ไม่มีนาที่ไถจนพัง

ทว่า สำหรับลู่ฉางอันผู้ฝึกฝนคัมภีร์คืนความเยาว์แล้ว คำกล่าวนี้ใช้ไม่ได้ผล

“พี่ลู่ ข้าจะแต่งตัวแล้ว ห้ามแอบดูนะ!”

เบื้องหลังมีเสียงขยับของหญิงงามขณะแต่งกายดังขึ้น

ลู่ฉางอันเดินมาที่หน้าต่าง ความคิดเลื่อนลอย รู้สึกว่าสองสามปีที่ชุ่มชื่นนี้ผ่านไปเร็วยิ่งนัก

สามปีก่อน

หลังจากได้รับการรักษาจน “ฟื้นคืนจากความตาย” ครั้งนั้น คุณหนูใหญ่ก็ค่อย ๆ ละทิ้งความไว้ตัวในฐานะของตนลง บางครั้งก็ส่งสายตาแสดงความในใจ และชวนถกเรื่องวิชาปรุงยันต์อย่างกระตือรือร้น

ครั้งหนึ่งขณะที่วาดภาพยันต์ด้วยกัน นางได้สารภาพความในใจ: ชีวิตของนางล้วนเป็นลู่ฉางอันมอบให้ แม้ในอนาคตลู่ฉางอันจะต้องจากไป นางก็ยินดี

เมื่อกล่าวถึงขนาดนี้แล้ว

หากลู่ฉางอันยังปฏิเสธอีก ก็คงจะไม่ใช่บุรุษปกติ แม้แต่ขันทีก็ยังไม่เท่า

ชายหญิงที่อยู่ด้วยกันตามลำพังมานานหลายปี ดุจเชื้อไฟแห้งที่อยู่ใกล้เปลวเพลิง ทั้งสองที่มีใจให้กันจึงได้ร่วมเตียงกันอย่างเป็นธรรมชาติ

ทุกมุมในห้องนอนของคุณหนูใหญ่ ล้วนทิ้งร่องรอยการพลิกตัวของคนทั้งสองไว้

แน่นอนว่า ไม่ว่าจะรักกันลึกซึ้งเพียงใด

ในใจของลู่ฉางอันก็ยังคงเยือกเย็น เขาใช้วิชาลับในเคล็ดลับวิชาสะกดมังกร สามารถเก็บรักษาสารมังกรไว้ได้โดยไม่สูญเสีย จะไม่มีวันทิ้งทายาทไว้เป็นอันขาด

เช้าตรู่

ที่ชั้นหนึ่งของร้าน มูเอ้อร์ซุ่นและมู่ซานกำลังจัดของบนชั้นวาง

ปัจจุบัน ศิษย์ฝึกหัดทั้งสองสามารถปรุงยันต์ระดับหนึ่งบางส่วนได้แล้ว เพียงแต่อัตราความสำเร็จยังไม่สูงนัก อยู่ในระดับที่เสมอตัว

มู่ซิ่วอวิ๋นเดินตรวจตราในร้าน คอยดูข้อบกพร่อง

ลู่ฉางอันไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานในร้าน เตรียมจะไปเดินเล่นที่แผงลอยของผู้ฝึกตนอิสระ

ชาติก่อนเขาเคยได้ยินมาว่า มีผู้บำเพ็ญเพียรไปเสี่ยงโชคที่แผงลอย ซื้อของวิเศษหรือศาสตราวุธที่ซ่อนเร้นหรือถูกผนึกไว้ได้

ดังนั้น หลายปีที่มาอยู่ที่ตลาด เขามักจะไปเดินเล่นที่แผงลอย ดูว่าจะสามารถเสี่ยงโชคได้หรือไม่

อย่างไรเสียก็มีเวลามาก ลองเสี่ยงโชคดู

หลายปีมานี้ เขาก็เสี่ยงโชคได้จริง ๆ ซื้อเศษศาสตราวุธขนาดเท่าผ้าเช็ดหน้ามาได้ชิ้นหนึ่ง

รูปร่างคล้ายหนังสัตว์ ไม่กลัวน้ำไม่กลัวไฟ วัสดุอ่อนนุ่ม

ศาสตราวุธ อย่างน้อยก็ต้องเทียบเท่ากับระดับหลอมรวมแก่นปราณ

แม้จะเป็นเพียงเศษศาสตราวุธ ด้วยระดับพลังของลู่ฉางอันก็ยังใช้ไม่ได้ จึงได้ใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจ ติดไว้ที่ซับในของชุดคลุมศาสตราวุธ

เดินเล่นที่แผงลอยหนึ่งรอบ ไม่ได้อะไร

ก็ไปนั่งเล่นที่โรงน้ำชา ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย

“งานประมูลที่ภูเขาใบไผ่จัดขึ้นครั้งนี้ ได้ยินว่าจะมีการประมูลโอสถสร้างรากฐานหนึ่งเม็ดรึ”

“โอสถสร้างรากฐานรึ จริงหรือเท็จ”

“ไม่ใช่แค่โอสถสร้างรากฐาน ยังมีอุปกรณ์วิเศษชั้นสุดยอด โอสถยืดอายุขัย...”

เช้าตรู่วันนี้ โรงน้ำชาคึกคักกว่าปกติมาก

ลู่ฉางอันจิบชาไปพลาง สำหรับการพูดคุยเรื่องงานประมูลและโอสถสร้างรากฐานนั้น เขาไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย

ร้านค้าในตลาด ทราบข่าวเรื่องงานประมูลล่วงหน้าหนึ่งเดือนแล้ว

ตระกูลหวงเคยส่งคำเชิญมาที่ร้านยันต์วิเศษตระกูลมู่ หวังว่าร้านจะสามารถนำยันต์ชั้นสูงจำนวนหนึ่งมาประมูลได้

ตระกูลหวงแห่งหุบเขาเหมันต์แดงตัดสินใจที่จะจัดงานประมูลขนาดใหญ่ขึ้นที่ภูเขาใบไผ่ในอีกสามเดือนข้างหน้า

มีข่าวลือเรื่องโอสถสร้างรากฐานจริง ๆ

นอกจากนี้ ตระกูลโจวผู้ฝึกสัตว์ก็จะนำสัตว์วิเศษคุณภาพดีจำนวนหนึ่งมาขายในงานนี้ด้วย

ในชั่วพริบตา ตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรในบริเวณใกล้เคียง กระทั่งผู้ฝึกตนอิสระและผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักที่อยู่ไกลออกไปต่างก็ได้รับข่าว

“โอสถสร้างรากฐานหนอ...”

ลู่ฉางอันจิบชาคำหนึ่ง ถอนหายใจในใจ

ผ่านการปูทางมาหลายรอบ ตลาดภูเขาใบไผ่กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางของคลื่นลม

นี่ก็เป็นเป้าหมายที่ตระกูลหวงต้องการให้บรรลุ ทำให้ตลาดภูเขาใบไผ่เจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างแท้จริง!

เมื่อใกล้วันประมูลเข้ามา

ผู้คนในตลาดภูเขาใบไผ่ก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

ช่วงนี้ ลู่ฉางอันกระทั่งได้รับจดหมายสอบถามจากจ้าวซือเหยาและหลินอี้

เมื่อทราบข่าวเรื่องงานประมูลครั้งใหญ่ที่ภูเขาใบไผ่ สหายทั้งสองก็เตรียมจะมาร่วมงานด้วย

✡︎✡︎✡︎✡︎✡︎✡︎

[จบแล้ว]