บทที่ 11 รับเป็นศิษย์

บทที่ 11 รับเป็นศิษย์

เซี่ยเสาเดินตามชายชราเข้าไปในห้องหนังสือของบ้าน เมื่อกวาดสายตามองดูของในห้องหนังสือ เซี่ยเสาก็ต้องชะงัก

หนังสือที่วางอยู่บนชั้นหนังสือโบราณดูเก่าแก่มาก เมื่อกวาดสายตาดูชื่อหนังสือ ก็ทำให้เซี่ยเสาถึงกับเหวอ

คัมภีร์อี้จิง คัมภีร์บ้าน พระไตรปิฎก เคล็ดทำนายฟ้าดิน คัมภีร์หยินหยางลิ่วเหริน การทำนายอี่ซื่อ คัมภีร์รวบรวมวิชา วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ย… นอกจากนี้ยังมีคัมภีร์เต๋าและคัมภีร์แพทย์ เช่น เล่าจื๊อ จวงจื่อ คัมภีร์เต๋า คัมภีร์หวงตี้เน่ยจิง และคัมภีร์น่านจิง เป็นต้น

เมื่อมองดูอีกครั้ง บนโต๊ะยังมีเข็มทิศ กระดองเต่า และเหรียญทองแดงวางอยู่ เซี่ยเสารู้สึกว่าหน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเส้นสีดำ

หรือว่า ผู้อาวุโสถังที่ร่ำลือกันในหมู่บ้านว่าเป็นผู้ประกอบการ แท้จริงแล้วตัวตนของเขาคือปราชญ์ด้านปรัชญา?

ขณะที่เธอรู้สึกสับสนอย่างมาก ชายชราก็หมุนรถเข็นมานั่งตรงหน้าเธอแล้ว

“แม่หนู เธอชื่อเซี่ยเสา อีกสี่เดือนก็จะอายุสิบขวบแล้ว ฉันพูดถูกไหม?”

เซี่ยเสาพยักหน้ารับ คิดในใจว่าสืบมาละเอียดจริง ๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่รอฟังว่าชายชราจะพูดอะไรต่อ

จากนั้น ชายชราลูบเคราขาวมองดูเธอ พยักหน้าพูดว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเคยคำนวณดวงชะตาของเธอ เธอมีดวงชะตาที่พิเศษ เมื่อครู่ฉันก็ดูโหงวเฮ้งของเธอแล้ว ผุดผ่องงดงาม เหมาะที่จะเข้าสู่สำนักปรัชญาของฉัน ไม่รู้ว่าเธอจะเต็มใจเข้าร่วมหรือไม่?”

ที่จริงชายชราไม่ได้พูดทั้งหมด เหตุผลที่เขาอยากรับเซี่ยเสาเป็นศิษย์ยังมีเหตุผลสำคัญอีกอย่าง นั่นคือเธอไม่เพียงแต่มีดวงชะตาที่พิเศษ แต่ด้วยพลังของเขา เขากลับไม่สามารถทำนายเส้นทางชะตากรรมในอนาคตของเธอได้เลย! ก่อนวันปีใหม่ เขาสังเกตเห็นว่ากลไกแห่งสวรรค์ปั่นป่วน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ใด แต่เมื่อเขาเห็นเซี่ยเสาคลายเคราะห์ของศาสตราจารย์โจวได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียวในวันนั้น  เขาก็ตระหนักว่า เด็กผู้หญิงคนนี้อาจเป็นต้นเหตุที่ทำให้กลไกแห่งสวรรค์ปั่นป่วน

จะเป็นโชคดีหรือโชคร้าย เขาก็ไม่สามารถตัดสินได้ แต่เมื่อได้พบเจอกับบุคคลที่สามารถเปลี่ยนแปลงกลไกแห่งสวรรค์ได้ แถมยังเป็นเด็ก เขาจึงต้องการชี้นำเธอ ให้เธอทำดีละเว้นความชั่วในภายภาคหน้า เพื่อที่จะได้ไม่นำมาซึ่งภัยพิบัติแก่โลก

เด็กผู้หญิง ส่วนใหญ่มักจะไม่เหมาะกับอาชีพนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่เหมาะ กลไกแห่งสวรรค์ที่ปั่นป่วนเกิดขึ้นเพราะเธอ และจากการหยั่งเชิงในวันนี้ เขาดูออกว่าเด็กคนนี้มีจิตใจที่แน่วแน่ และมีจิตใจดีโดยธรรมชาติ สิ่งที่หายากที่สุดคือ พรสวรรค์ของเธอดีเยี่ยม เป็นคนมีความสามารถที่จะสืบทอดวิชานี้ได้! นี่จึงทำให้เขาคิดที่จะรับเธอเป็นศิษย์จริง ๆ

ในขณะนั้น เซี่ยเสารู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ถึงแม้ก่อนหน้านี้เธอจะรู้สึกว่าวันนี้สำคัญกับเธอมาก แต่ก็ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้ พูดตามตรง ในชาติก่อนตั้งแต่เธอรู้ถึงความลึกซึ้งของวิชาอภิปรัชญาและหลักอี้จิง เธอก็สนใจมันมาก เพียงแต่ตอนนั้นเธอกำลังเรียนมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบก็ยุ่งกับงาน จึงไม่มีโอกาสได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้

วันนี้ ชายชราเสนอที่จะรับเธอเป็นศิษย์ เธอจึงเต็มใจอย่างแน่นอน

ทว่า สำนักอภิปรัชญามีมากมาย แต่สำนักที่มีการสืบทอดต่อเนื่องจริง ๆ กลับมีน้อย เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าชายชราคนนี้เป็นปรมาจารย์หรือเป็นแค่พวกหลอกลวง?

“คุณปู่พูดถึงการทำนายดวงชะตาหรือคะ? คุณย่าของหนูบอกว่า หมอดูตาบอดในหมู่บ้านข้าง ๆ ทำนายแม่นมาก และหลานชายคนเล็กของบ้านคุณย่าหลิวที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านถูกปีศาจจิ้งจอกเฒ่าชิงวิญญาณไป จึงได้เชิญปรมาจารย์มาทำพิธีเรียกกลับคืนมา” เซี่ยเสากะพริบตา ยกใบหน้าเล็ก ๆ ขึ้น รอยยิ้มใสซื่อและงดงาม

แต่ชายชรากลับเบิกตาโต สะบัดเคราและถลึงตาพูดว่า “พูดพล่อย ๆ! พวกหลอกลวงเอาเงินทองสร้างความเดือดร้อนพวกนั้น! อย่าหวังแม้แต่จะแตะปลายเท้าพวกเรา! พวกเรามีการสืบทอดมรดกอย่างถูกต้อง! บรรพบุรุษของพวกเราหลี่ฉุนเฟิงได้รับการยกย่องว่าเป็นปรมาจารย์ลิ่วเหริน ผู้เป็นเลิศด้านดาราศาสตร์และปฏิทินโบราณ! มันถูกสืบทอดมาตั้งแต่รัชศกเจินกวนแห่งราชวงศ์ถัง จนถึงรุ่นของฉันถังจงปั๋ว  รวมเป็นเวลาหนึ่งร้อยห้าชั่วรุ่นแล้ว มองดูปัจจุบันนี้ สำนักอภิปรัชญามีมากมายหลายสำนัก แต่ไม่มีสำนักใดที่สืบทอดกันมายาวนานกว่าสำนักของเรา เมื่อพูดถึงฮวงจุ้ย การสำรวจภูมิประเทศ การทำนายดวงชะตา หรือแม้แต่กลยุทธ์ฉีเหมิน นอกจากพวกเราแล้ว ยังไม่มีใครกล้าเรียกตัวเองว่าสำนักปรัชญา!”

ถังจงปั๋วพ่นลมหายใจและถลึงตามองเซี่ยเสา เด็กผู้หญิงคนนี้ดูมีมารยาทดี แต่คำพูดคำจาสามารถทำให้คนอื่นโกรธจนตายได้! ไอ้สิบแปดมงกุฎพวกนั้นจะมาเทียบกับสำนักปรัชญาได้ยังไง?

“ถึงแม้คนที่สืบทอดในสายของเราจะมีน้อย แต่เป็นเพราะการรับศิษย์นั้นเข้มงวดมาก สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องดูที่จิตใจ คนที่ไม่ซื่อตรงจะไม่รับเด็ดขาด! มิฉะนั้น ฮวงจุ้ย การคำนวณ และกลยุทธ์ฉีเหมิน หากถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด จะสร้างความเสียหายร้ายแรงได้เลย!”

เขาส่ายหัวและถลึงตาขู่เซี่ยเสา “แม่หนูเอ๊ย ฉันเห็นว่าเธอมีพรสวรรค์ จึงอยากจะรับมาเป็นศิษย์ รีบ ๆ ตอบมาเร็วสิ ตกลงจะเอาหรือไม่เอา?”

ถึงจะขู่ แต่ในแววตาที่เปล่งประกายของถังจงปั๋วกลับมีรอยยิ้ม เขายืนยันว่าจะรับศิษย์คนนี้ ในช่วงสองปีที่เขาพักฟื้นอยู่ในหมู่บ้าน นอกจากผู้ใหญ่บ้านจะมาส่งของแล้ว เขาก็หลีกเลี่ยงที่จะพบคนนอก จึง รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เขาไม่มีทายาท เมื่อถึงวัยนี้ก็ยิ่งเอ็นดูเด็ก ๆ ลองคิดดูว่าในอนาคตจะมีเด็กผู้หญิงมาคอยวิ่งเล่นและพูดคุยกับเขาทุกวัน มันก็น่าจะสนุกดี

เรื่องเหล่านี้ ถังจงปั๋วพูดให้เซี่ยเสาฟังโดยไม่ปิดบังอะไร เพราะสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง อีกอย่างถ้าเธอเข้าร่วมสำนัก เดี๋ยวก็ต้องรู้เรื่องพวกนี้ในวันใดวันหนึ่งอยู่ดี แม้ว่าในวัยของเธอ เธออาจจะไม่เข้าใจก็ตาม

ถังจงปั๋วคิดว่าเซี่ยเสาคงฟังไม่เข้าใจ แต่หารู้ไม่ว่าในใจของเธอตอนนี้ตกใจเป็นอย่างมาก!

ความตกใจของเธอทั้งหมดอยู่ที่คนคนหนึ่ง

หลี่ฉุนเฟิง?

ในสมัยราชวงศ์ถังอันรุ่งเรือง บุคคลที่ร่วมเขียน “ตำราทุยเปย์ถู” กับหยวนเทียนกัง หลี่ฉุนเฟิงคนนั้นน่ะเหรอ?!

“ตำราทุยเปย์ถู” ถือได้ว่าเป็นตำราพยากรณ์ที่แปลกประหลาดของตะวันออก การพยากรณ์ที่แม่นยำของมันถูกจัดอยู่ในรายชื่อหนังสือต้องห้ามในทุกยุคทุกสมัย สาเหตุคือในหนังสือไม่เพียงแต่พยากรณ์ความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของราชวงศ์ถัง แต่ยังพยากรณ์การผลัดเปลี่ยนราชวงศ์หลังจากนั้นและเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ต่าง ๆ ที่แปลกกว่านั้นคือลำดับของราชวงศ์เหล่านี้และประวัติศาสตร์กลับตรงกันอย่างสมบูรณ์! ในหนังสือยังพยากรณ์เหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์ เช่น กบฏไท่ผิง การเข้ายึดประเทศของแมนจู สงครามจีน-ญี่ปุ่น และต่าง ๆ อีกมากมาย ซึ่งล้วนเป็นจริงตามคำทำนาย

ในตอนแรก เนื่องจากเซี่ยเสาอยากรู้เกี่ยวกับบุคคลที่เขียนหนังสือเล่มนี้เป็นอย่างมาก จึงไปค้นหาข้อมูลมากมาย และได้พบว่าความสำเร็จของหลี่ฉุนเฟิงไม่ได้มีเพียงแค่ “ตำราทุยเปย์ถู”

เขาได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของนักพรตเต๋าจื้อหยวนตั้งแต่อายุ 9 ขวบ และเมื่ออายุ 17 ปีก็ได้กลายเป็นที่ปรึกษาของหลี่ซื่อหมิน(1) เข้าร่วมในการก่อกบฏต่อต้านราชวงศ์สุย และต่อมาเขาก็ได้กลายเป็นที่ปรึกษาทางทหารหลังจากที่หลี่ซื่อหมินได้รับแต่งตั้งเป็นฉินอ๋อง เมื่ออายุ 25 ปี เขาได้เขียน “บันทึกปรากฏการณ์” ซึ่งเป็นตำราเกี่ยวกับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์และคณิตศาสตร์ปฏิทิน และยังได้เขียน “การทำนายอี่ซื่อ” ซึ่งเป็นตำราดาราศาสตร์เล่มแรกของจีน ได้รับการยกย่องให้เป็นสารานุกรมดาราศาสตร์ของจีนโบราณ เป็นตำราเฉพาะทางด้านดาราศาสตร์และอุตุนิยมวิทยาโบราณ และคัมภีร์บ้านกับคัมภีร์หยินหยางลิ่วเหรินก็ล้วนเป็นผลงานของเขาเช่นกัน ซึ่งเขาได้รับการยกย่องให้เป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยและปรมาจารย์ลิ่วเหริน! ต่อมาในรัชศกเจินกวนแห่งราชวงศ์ถัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้ากรมโหรหลวง ดูแลงานด้านดาราศาสตร์ ภูมิศาสตร์ การทำปฏิทิน การเรียบเรียงประวัติศาสตร์ เป็นนักดาราศาสตร์ นักภูมิศาสตร์ นักคณิตศาสตร์ นักปรัชญาเต๋า และผู้เชี่ยวชาญฮวงจุ้ยอย่างแท้จริง!

คนยิ่งใหญ่เช่นนี้ เป็นปรมาจารย์ของสำนักปรัชญางั้นหรือ?

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เซี่ยเสาย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ถึงแม้ว่าในอนาคตเธออาจจะไม่ยึดสิ่งนี้เป็นอาชีพ แต่เธอก็เต็มใจเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เพิ่มเติม ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เธอสนใจ การมีความรู้มากขึ้นย่อมเป็นประโยชน์ต่อเธอในอนาคต

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซี่ยเสาก็คุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคารวะพร้อมกล่าวคำ “ท่านอาจารย์!”

“โอ๊ย! เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน!” ถังจงปั๋วรีบพยุงเซี่ยเสาให้ลุกขึ้น เขาลูบเคราขาว พูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ “นี่ไม่ใช่วิธีการรับเป็นศิษย์ที่ถูกต้อง สำหรับศิษย์สายตรงของสำนักปรัชญาจะต้องมีพิธีรีตองตามกฎเกณฑ์ เธอตามฉันเข้ามาสิ”

ถังจงปั๋วหมุนรถเข็นและตรงไปยังห้องด้านหลังห้องหนังสือ เซี่ยเสารีบตามไปพร้อมช่วยเข็นรถเข็นให้เขา เมื่อตัดสินใจที่เป็นศิษย์แล้ว ชายชราผู้นี้ก็ถือเป็นอาจารย์ของเธอในภายภาคหน้า เธอย่อมต้องเคารพผู้อาวุโส

ถังจงปั๋วหันมามองเธอ แย้มยิ้มพยักหน้าอย่างพอใจ

ในห้องมีโต๊ะบูชา นอกจากธูปเทียนและผลไม้แล้ว ยังมีหัวหมู ไก่ทั้งตัว ห่านทั้งตัว วางอยู่ครบถ้วน มันถูกจัดเตรียมอย่างพิถีพิถัน ดูท่าทางคงเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว รอเพียงเซี่ยเสามาทำพิธีคารวะฝากตัวเป็นศิษย์ในวันนี้

บนผนังแขวนภาพม้วน ชายชราในภาพสวมชุดนักพรต มีเครายาวสามฉื่อ ถือแส้ปัดฝุ่น ดูมีสง่าราศีคล้ายเซียน เซี่ยเสามองปราดเดียวก็ตัดสินได้ว่า คนในภาพต้องเป็นภาพวาดของหลี่ฉุนเฟิงอย่างแน่นอน

ถังจงปั๋วนั่งอยู่ข้างโต๊ะ และพูดกับเซี่ยเสาว่า “ก่อนอื่นให้ก้มกราบคารวะบรรพบุรุษ จุดธูป จากนั้นก็ก้มกราบคารวะอาจารย์ และรินน้ำชา”

เซี่ยเสาทำตาม จากนั้นก็ฟังถังจงปั๋วอบรมว่า “กฎสามข้อและข้อห้ามหกประการของสำนักปรัชญาของเรา เธอต้องจำให้ขึ้นใจ หนึ่ง ห้ามทรยศครูบาอาจารย์และบรรพบุรุษ สอง ห้ามดูหมิ่นบรรพบุรุษ สาม ห้ามนำความเดือดร้อนมาสู่โลก สี่ ห้ามต่อสู้ทำร้ายกันถึงตาย ห้า ห้ามลักเล็กขโมยน้อย และประพฤติผิดประเวณี หก ห้ามหลอกลวงคนธรรมดา เธอจำได้หมดแล้วหรือไม่?”

“จำได้หมดแล้วค่ะ” เซี่ยเสาตอบ

“ดี ดี” ถังจงปั๋วยิ้มพลางลูบเครา “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอคือศิษย์สายตรงรุ่นที่หนึ่งร้อยหกของสำนักปรัชญา ลุกขึ้นได้แล้ว”

เซี่ยเสาจึงลุกขึ้น ถังจงปั๋วโบกมือเรียกเธอด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นว่าเธอเป็นเด็กน่ารัก ก็อดไม่ได้ที่จะดีใจ “นึกไม่ถึงว่าตัวฉันที่อายุหกสิบกว่าแล้ว ยังสามารถรับศิษย์ได้อีก มา ๆ นี่คือสิ่งที่ฉันจะมอบให้”

เซี่ยเสาตกตะลึง พบว่าของที่ถูกยัดเข้ามาในฝ่ามือคือน้ำเต้าแกะสลักจากหยก

น้ำเต้าหยกนี้ขาวบริสุทธิ์เป็นประกาย รูปร่างเหมือนไขมันแข็ง นุ่มนวลละเอียด ในชาติก่อน เซี่ยเสาชื่นชอบหยกมาก เพียงแค่มองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าน้ำเต้าหยกนี้แกะสลักจากหยกขาวมันแพะชั้นดี! ดังคำกล่าวที่ว่าทองคำมีราคา แต่หยกประเมินค่ามิได้ ในยุคนี้อาจจะยังไม่เท่าไหร่ แต่สิบปีให้หลัง ราคาหยกจะพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

แต่สิ่งที่ทำให้เซี่ยเสาประหลาดใจไม่ใช่แค่เพราะน้ำเต้าหยกนี้แกะสลักจากหยกขาวมันแพะ แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายทันทีที่หยกสัมผัสมือ ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของต้นฤดูใบไม้ผลิ ร่างกายกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะใช้พลังของตาที่สามมองดูฝ่ามือตัวเอง จากนั้นเธอก็ต้องประหลาดใจ!

รอบ ๆ น้ำเต้าหยกกลับมีกลุ่มพลังสีทองล้อมรอบอยู่! นี่เป็นสีที่สามที่เซี่ยเสาเห็นต่อจากพลังหยินและหยาง

“อาจารย์คะ นี่คืออะไรเหรอ?” เธอเงยหน้าขึ้นถาม

“ฮึฮึ นี่ไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดานะ ฉันจะบอกเธอให้ว่า นี่น่ะคือเครื่องราง! บ่มเพาะในสถานที่ที่เป็นมงคล เป็นของดีที่ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เธอควรพกมันติดตัวไว้เสมอ หากวันหน้ามีเคราะห์ร้าย มันจะช่วยคุ้มครองเธอได้” ถังจงปั๋วพูดพลางสวมน้ำเต้าหยกให้ที่คอของเซี่ยเสาด้วยตัวเอง

เครื่องราง? จะวิเศษขนาดนั้นจริงหรือ?

เซี่ยเสารู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่ก็คลี่ยิ้มออกมาในทันที เมื่อเทียบกับเรื่องการกลับชาติมาเกิดและตาที่สามของเธอ การมีอยู่ของเครื่องรางไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร โลกนี้มีเรื่องลึกลับมากมาย หลายเรื่องที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ แต่เพียงเพราะอธิบายไม่ได้แล้วจะปฏิเสธการมีอยู่ของมัน ก็คงดูหยิ่งยโสเกินไป ทางที่ดีควรเคารพยำเกรงต่อสิ่งที่ไม่รู้จักเสียบ้าง

“ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงปิดเทอมใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้ขึ้นเขามาที่นี่ทุกวัน หลังจากเปิดเทอมแล้ว ก็ให้กลับมาที่นี่ช่วงสุดสัปดาห์ ด้วยวัยของเธอตอนนี้ ยังไม่สายเกินไปที่จะฝึกศิลปะการต่อสู้และบ่มเพาะพลัง ถ้าไม่รู้ว่าจะฝึกฝนพลังชี่อย่างไร ต่อให้เรียนรู้ศิลปะอีกห้าประการของสำนักแล้ว มันก็ยากที่จะบรรลุขั้นสูง ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ก็ให้มาหา ฉันจะค่อย ๆ สอนเธอเอง” ถังจงปั๋วพูดพลางลูบผมดำขลับของเซี่ยเสา อีกมือลูบเคราและพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ในใจก็ตั้งตารอวันที่ชีวิตจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป

เซี่ยเสากลับรู้สึกเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย กล้าพูดได้ว่าอาจารย์ของเธอไม่ได้ดูน่าเกรงขามอย่างที่คนภายนอกร่ำลือกัน แต่กลับกลายเป็นเหมือนเด็กซนในคราบคนแก่ซะได้?

สำหรับเรื่องการฝึกศิลปะการต่อสู้เพื่อบำรุงพลังชี่ เซี่ยเสาเข้าใจกึ่งหนึ่งไม่เข้าใจกึ่งหนึ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างหาได้ยาก การขึ้นเขามาในวันนี้ ราวกับเป็นการเปิดประตูสู่โลกแห่งความลึกลับให้เธอ หลังจากก้าวเข้าไป ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ในขณะนี้ เซี่ยเสายังไม่รู้ว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้น และในที่สุดเธอจะกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลก

……….……….……….……….

• หลี่ซื่อหมิน (李世民) เป็นสามานยนามของ ถังไท่จง (唐太宗) พระจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์ถัง (คศ. 598-649) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ของถังเกาจู่ (唐高祖) หรือ หลี่เอียน (李渊) ในจำนวนพี่น้องชาย 4 คน หญิง 1 คน