บทที่ 8 คำเตือนพายุหิมะ
บทที่ 8 คำเตือนพายุหิมะ
บทที่ 8 คำเตือนพายุหิมะ
ถังเจาพลิกดูสมุดบัญชีในมือ ในใจก็คำนวณอย่างเงียบ ๆ
หลังจากผ่านไปครึ่งก้านธูป เมื่อเห็นว่ายอดรวมในหน้าสุดท้ายตรงกับผลลัพธ์ที่คำนวณในใจ จึงได้วางใจอย่างสมบูรณ์
เมื่อมีสมุดบัญชีเล่มนี้ ซ่งเซิงก็จะไม่มีทางหักหลังได้อย่างแน่นอน
“เฮ้อ” ชิวอวี่ที่กำลังเติมน้ำชาอยู่ข้าง ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ “กำไรเจ็ดร้อยสี่สิบห้าตำลึง!”
นี่...เงินเยอะขนาดนี้เลย! “ไม่นับว่าเยอะ”
“นี่ยังไม่เยอะอีกหรือเจ้าคะ?” ชิวอวี่อ้าปากค้าง
แน่นอนว่าไม่เยอะ ถังเจาหัวเราะเบา ๆ ร้านผ้าปู้อีเน้นกลุ่มลูกค้าระดับสูง หรูหรา ผู้ที่มาใช้บริการล้วนเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์หรือตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียง ผ้าผืนหนึ่ง เสื้อผ้าตัวหนึ่ง สามารถขายได้ในราคาหลายตำลึงหรือแม้กระทั่งหลายสิบตำลึง
ท่านไม่เห็นหรือว่าแบรนด์ดังระดับนานาชาติในยุคปัจจุบัน ตัวเลขศูนย์บนยอดขายนั้นนับไม่ถ้วน
นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
ถังเจาลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสาย “ใกล้จะหิมะตกแล้วสินะ”
“น่าจะใกล้แล้ว นี่ก็กลางเดือนสิบเอ็ดแล้ว” ชิวอวี่มองดูท้องฟ้าสีเทาหม่นด้านนอก กล่าวอย่างตื่นเต้น “รอหิมะตกแล้ว บ่าวจะเล่นปั้นตุ๊กตาหิมะ สู้รบกันด้วยหิมะเป็นเพื่อนคุณหนูนะเจ้าคะ”
“ปากดีจริง ๆ ตัวเองอยากเล่นแท้ ๆ ยังจะมาอ้างคุณหนูอีก” ชุนเฟิงพูดหยอกล้อ
“ก็ใครใช้ให้คุณหนูตามใจข้าเล่า” ชิวอวี่ทำหน้าทะเล้น
ถังเจาหัวเราะเบา ๆ กำลังจะหยอกล้อสักสองสามคำ ในสมองก็ดังเสียงเตือน ติ๊ง ขึ้นมา
ติ๊ง!คำเตือนสภาพอากาศ:อีกสามวันจะมีหิมะตกหนักถึงหนักมากอุณหภูมิจะลดลงมากกว่า8องศาเซลเซียสโปรดระวังสวมเสื้อผ้าให้อบอุ่น
ชุนเฟิงและชิวอวี่หยุดเล่นกัน มองดูคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยของคุณหนูด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูเจ้าคะ เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?”
“เสื้อผ้ากันหนาวกับถ่านไฟเตรียมไว้พร้อมแล้วหรือยัง?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังเจาใช้ชีวิตในฤดูหนาวที่แคว้นต้ายวี แม้ว่าลั่วหยางจะไม่ได้อยู่ทางเหนือมากนัก แต่ฤดูหนาวก็น้ำค้างแข็งตัว หากไม่มีถ่านไฟและเสื้อผ้ากันหนาวเพียงพอ ก็อาจจะหนาวตายได้
“เตรียมไว้พร้อมนานแล้วเจ้าค่ะ บ่าวกับแม่นมเร่งทำเสื้อผ้ากันหนาวมาหลายวันนี้แล้ว ส่วนของที่ตำหนักหวางจัดให้ก็ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย”
“ไปซื้อมาเพิ่มอีก” ถังเจาไม่วางใจ “เอาห้องเก็บของหลังบ้านมาใช้”
ชิวอวี่รับคำ แล้วลงไปจัดการ
“ชุนเฟิง เจ้าไปบอกพระชายาเอกที ให้ท่านเตรียมถ่านไฟเพิ่มด้วย”
ถังเจาคิดว่าแค่ตัวเองมีไม่พอ ถึงเวลาคนอื่นในตำหนักหวางหนาว นางก็คงจะดูดายไม่ได้
ภายในเรือนชิงโม่ พระชายาเอกตระกูลหมิงกำลังครุ่นคิด
“พระชายาจะเชื่อคำพูดของคุณหนูห้าจริง ๆ หรือเพคะ?” แม่นมหมิงร้อนใจ
“น้องสะใภ้คงไม่ให้คนมาบอกเรื่องนี้โดยไม่มีเหตุผล เกรงว่าคงจะรู้อะไรมา” พระชายาเอกก็ลังเลเช่นกัน
“ทำตามกฎระเบียบ จะได้ไม่ผิดพลาด” แม่นมหมิงไม่เห็นด้วย “คุณหนูห้าไม่ได้ดูแลบ้าน จะไปรู้ได้อย่างไรว่าการดูแลบ้านนั้นยากลำบากเพียงใด”
เงินในตำหนักหวางก็ขาดแคลนเช่นกัน ปีนี้เพื่อการแต่งงานของคุณชายห้า เงินก็ถูกใช้ไปเป็นจำนวนมาก ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของตำหนักหวางก็เริ่มจะฝืดเคืองแล้ว
อ้าปากก็จะซื้อถ่านไฟ เงินก้อนนี้ใครจะจ่าย?
“ไปสืบมาดูซิว่า เรือนปี้ตานซื้อถ่านไฟไปเท่าไหร่?”
ทิงฉินรับคำแล้วลงไป สักพักก็กลับมารายงาน “เรือนปี้ตานซื้อถ่านไฟไปห้าพันชั่ง ถ่านเงินสองพันชั่ง ถ่านธรรมดาสามพันชั่งเพคะ”
ห้าพันชั่ง นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย เพียงพอให้คนทั้งตำหนักหวางใช้ได้สองเดือน “ใครเป็นคนจ่ายเงิน?”
“เป็นคุณหนูห้าจ่ายเพคะ” ทิงฉินกล่าวอย่างระมัดระวัง “บอกว่าเป็นเงินสินสอดของตนเอง”
“พระมารดาทรงทราบหรือไม่?”
“ทรงทราบเพคะ ตอนที่หม่อมฉันไปสืบข่าว จางมามาก็อยู่ด้วย ยังบอกว่าสินสอดของคุณหนูห้า จะใช้อย่างไรก็ได้”
จางมามาเป็นแม่นมที่พระชายาไว้วางใจที่สุด ความหมายของนางก็คือความหมายของพระชายา
แม่นมหมิงกัดฟัน คราวนี้พระชายาเอกไม่อยากซื้อก็คงไม่ได้แล้ว
“เอาเงินส่วนตัวของข้า ไปซื้อถ่านเงินสามพันชั่ง ถ่านธรรมดาเจ็ดพันชั่งกลับมา”
พระชายาเอกคิดอย่างรอบคอบ ถ่านไฟไม่ใช่ผักสด เก็บไว้หนึ่งหรือสองปีก็ยังใช้ได้ ยอมเตรียมไว้เยอะหน่อย ดีกว่าพอถึงฤดูหนาวราคาขึ้นแล้วยังหาซื้อไม่ได้
ชั่วขณะหนึ่ง ตำหนักเซวียนหวางก็กว้านซื้อถ่านไฟเป็นจำนวนมาก ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเยาะเย้ยไปทั่วทั้งลั่วหยาง
สามวันต่อมา ลั่วหยางอุณภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว หิมะขาวโพลนโปรยปรายลงมา
ชิวอวี่วิ่งเข้ามาในห้อง ยืนผิงมืออยู่หน้าเตาไฟ “คุณหนูอย่าออกไปนะเจ้าคะ ข้างนอกหนาวจะตายอยู่แล้ว บ่าวแค่ไปรับเงินเดือนมา มือเท้าก็แข็งจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว”
“เจ้าไม่ไปเล่นปั้นตุ๊กตาหิมะแล้วหรือ?” ชุนเฟิงหัวเราะเยาะ
“ใครจะไปคิดว่าฤดูหนาวปีนี้จะหนาวขนาดนี้ นี่เพิ่งจะเมื่อไหร่กัน!” ชิวอวี่เถียง “พวกเราอยู่ที่จวนในชนบทสิบปี แม้แต่ก่อนวันขึ้นปีใหม่ก็ยังไม่หนาวขนาดนี้”
เซี่ยม่อไม่พูดอะไร ตักแกงแพะใส่ลำไยและเก๋ากี้หนึ่งถ้วย “คุณหนู ดื่มเยอะ ๆ นะเจ้าคะ เนื้อแพะกินในฤดูหนาวบำรุงร่างกายที่สุด”
“ของท่านพี่ส่งไปแล้วหรือยัง?” ถังเจาจิบไปหนึ่งคำ รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง “แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?”
“ของท่านเขยส่งไปนานแล้วเจ้าคะ” เซี่ยม่อกล่าว “วันนี้บ่าวต้มไว้สองหม้อใหญ่ คนในเรือนปี้ตานทุกคนจะได้ดื่มกันคนละถ้วย”
ชิวอวี่โห่ร้องด้วยความดีใจ ลากชุนเฟิงวิ่งไปที่ห้องครัวเล็กเพื่อดื่มแกง
ในห้องครัวเล็ก แม่นมหลี่ถือทัพพี ยืนขวางประตูอย่างมั่นคง “คนละถ้วยเท่านั้น ใครรับไปแล้วห้ามรับอีก!”
พูดพลางยกมือตบหัวไป๋เฉิงที่เบียดเข้ามาข้างหน้าหนึ่งที “เจ้าลิงน้อยดื่มไปแล้วยังจะมาเบียดอะไรอีก?”
ไป๋เฉิงทำหน้าทะเล้น “ขอดมกลิ่นหน่อย ดมกลิ่นก็พอแล้ว”
ทหารองครักษ์ในชุดดำร่วมมือกันโยนผู้ก่อกวนคนนี้ออกไป
แม่นมหลี่พอใจ ให้เนื้อแพะเพิ่มอีกสองชิ้น
ทหารองครักษ์ในชุดดำกินเนื้อแพะหมดในไม่กี่คำ ซดแกงหมดในรวดเดียว แล้วกลับไปยืนยามที่ห้องหนังสือ
ในห้องหนังสือ มีเตาไฟตั้งอยู่ถึงสามเตา อบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
กู้ฉืออ่านเอกสารราชการไปพลาง ดื่มแกงไปพลาง
เฉาฮุยและเฉาอี๋ไม่ต้องไปต่อแถวรับแกงที่ห้องครัวเล็ก คุณหนูเซี่ยม่อข้างกายคุณหนูห้ารู้จักเอาใจคน นำส่วนของพวกเขามาพร้อมกับของเจ้านาย วางไว้บนเตาไฟให้อุ่นอยู่เสมอ อยากดื่มเมื่อไหร่ก็ตักได้
“อีกถ้วยหนึ่ง” กู้ฉือสั่ง
เฉาฮุยวางชามและช้อน ตักแกงถ้วยที่สามให้เจ้านายของตน พลางเตือน “นายท่านดื่มน้อยหน่อยนะขอรับ เดี๋ยวจะต้องทานอาหารกลางวันอีก”
“คุณหนูเซี่ยม่อลงครัวทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานกับหมูสันในเปรี้ยวหวานด้วยตนเอง”
กู้ฉือรับคำ
ไม่รู้ว่าทำไม สูตรเดียวกัน แต่รสชาติที่แม่ครัวของเรือนปี้ตานทำ กลับไม่อร่อยเท่าที่สาวใช้ชื่อเซี่ยม่อทำ
ช่างเป็นเรื่องแปลกจริง ๆ
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ถังเจานั่งผิงไฟอยู่ข้างเตาไปพลาง ชมทิวทัศน์หิมะไปพลาง
แม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม
แต่ไม่เป็นไร ทำตัวเป็นผู้ดีหน่อย
คุณหญิงคุณนายในเมืองลั่วหยางล้วนเป็นเช่นนี้
“คุณหนูเจ้าคะ หิมะนี่จะหยุดตกเมื่อไหร่หรือเจ้าคะ?” ตงเหมยเท้าคางอย่างเบื่อหน่าย “วันนี้บ่าวยังไม่ได้ไปสืบข่าวที่ร้านผ้าปู้อีเลย”
“ไม่ต้องไปแล้ว หิมะตกหนักขนาดนี้ หนาวตายไม่คุ้มกัน” ถังเจาหยิบลูกกวาดให้กำหนึ่ง
ตงเหมยกินไปเม็ดหนึ่ง รู้สึกหวานไปถึงหัวใจ ความกังวลใด ๆ ก็หายไปหมด
ถังเจามองดูหิมะอยู่ครู่หนึ่ง เปลือกตาก็ค่อย ๆ หนักขึ้น
ตงเหมยนำผ้าห่มผืนบางมาห่มให้คุณหนูของนาง
ก่อนที่สติของถังเจาจะดับวูบลง ในสมองก็ดังเสียงเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
ติ๊ง!คำเตือนพายุหิมะ:อีกครึ่งเดือนข้างหน้าจะมีหิมะตกต่อเนื่องลั่วหยางและพื้นที่ทางตอนเหนือจะประสบภัยพิบัติหิมะโปรดระวังป้องกัน!
ภัยพิบัติหิมะ!
ถังเจาตกใจจนสะดุ้งตื่น ความง่วงงุนหายไปจนหมดสิ้น
(จบตอน)