ตอนที่ 26 - การวิวัฒนาการของซัมมอนเนอร์

ไครอสรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเป็นที่สุด กับคำพูดที่ตอบไมค์ไป

ในหัวเขาน่ะโคตรเท่! ดูสุขุมและเหนือกว่าสุดๆ แต่พอหลุดออกจากปากเท่านั้นแหละ… ความเท่นั้นหายวับไปกับตา

ช่างมันเถอะ! ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว แผนของเขาเดินไปได้สวยเกินคาด... สวยจนอดคิดไม่ได้ว่านี่มันดวงหรือเปล่า

ที่จริงแล้วปัญหาหลักของการเผชิญหน้ากับไมค์ ไม่ใช่ตัวไมค์เอง แต่คือกลุ่มเพื่อนของมันต่างหาก

แผนแรกของไครอสง่ายๆ แค่ให้คาร์ลอสเป็นตัวล่อ ดึงความสนใจจากคนทั้งกลุ่ม ส่วนไมค์ซึ่งเป็นพวกบ้าพลังและชอบควบคุมจะต้องแยกเพื่อนๆ ออกไปจัดการคาร์ลอสเองอย่างแน่นอน และนั่นแหละคือช่วงเวลาที่ไครอสจะฉวยโอกาสเข้าโจมตีตัวต่อตัว

แต่สถานการณ์กลับพลิกผันไปในทางที่ดีที่สุดอย่างไม่น่าเชื่อ!

ไมค์แยกตัวออกมาจากกลุ่มเองซะอย่างนั้น!

และด้วยความบังเอิญสุดๆ ไครอสก็ไปดักรออยู่ตรงตรอกร้างแคบๆ โทรมๆ ที่ไม่มีใครเดินผ่านในยามวิกาลแบบนี้ได้ทันเวลาพอดี

มันช่างสมบูรณ์แบบ!

สมบูรณ์แบบที่สุด!

ส่วนเรื่องหน้ากากที่ทำจากถุงคลุมหัวนั่น เป็นความคิดของคาร์ลอส เขาย้ำหนักหนาเรื่องการปกปิดตัวตน และถึงขั้นสั่งไครอสไว้อย่างเคร่งครัดว่าถ้าแหกกฎจะต้องถูกตามล่าและฆ่าทิ้ง!

แผนการเดิมนั้นง่ายแสนง่าย แค่ให้คาร์ลอสจัดการเพื่อนของไมค์สองคน ส่วนไครอสจะจัดการไมค์

และตอนนี้... ทุกอย่างก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ก็ได้! ถ้าไม่ยอมบอกมาว่าแกเป็นใคร ฉันก็จะฉีกหน้ากากนั่นจากศพของแกเอง! ไมค์ตวาดเสียงเกรี้ยวกราดด้วยความโกรธที่อัดแน่นจนตัวสั่น

มันประกบมือเข้าหากันแล้วทุบลงพื้นทันที! กลุ่มควันสีแดงเข้มพลุ่งพล่านขึ้นมาจากใต้ร่าง คล้ายกับพายุเมฆที่กำลังก่อตัว และจากก้นบึ้งของควันนั้นก็มีร่างน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น

อสูรอัญเชิญรูปร่างคล้ายสุนัขจิ้งจอกสีแดงตัวใหญ่พอๆ กับไมค์ มีหางห้าหางที่ลุกเป็นไฟด้วยเปลวเพลิงอันประหลาด

อสูรตนนี้ไม่ได้เผาไหม้ตัวเอง แต่กลับแผ่ความร้อนและพลังอำนาจออกมา

แค่เหลือบมองครั้งเดียวไครอสก็เข้าใจแล้วว่าทำไมไมค์ถึงเสกกระสุนเพลิงได้

ไฟปะทะเงา... โอกาสชนะไม่ค่อยจะดีนักแฮะ ไครอสกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะพุ่งตัวไปข้างหน้าทันทีโดยไม่คิดอะไร

เร็วสุดขีด! ไม่มีลังเล!

ร่างกายของเขาเปล่งแสงจางๆ ขณะที่พลังจากการรวมร่างกับอสูรได้ส่งเสริมความเร็วให้พุ่งทะยานขึ้นไปอีกขั้น

แกกำลังจะกวนประสาทฉันเหรอ?! แล้วอสูรอัญเชิญของแกอยู่ไหน! ไมค์คำรามด้วยความโมโห

มันสะบัดมือออกไปข้างหน้า และเจ้าสุนัขจิ้งจอกสีแดงก็พุ่งเข้าใส่ไครอสทันที

แต่ไครอสไม่หวั่นไหว เขายังคงวิ่งตรงเข้าหาสัตว์ร้ายที่ลุกเป็นไฟ

ภาพนั้นทำให้ไมค์ถึงกับตะลึง

ใครกันวะที่บ้าระห่ำพุ่งเข้าใส่อสูรด้วยมือเปล่า?

ใครๆ ก็รู้ว่านั่นมันการฆ่าตัวตายชัดๆ

แต่เอาเถอะ... ถ้าไอ้หน้ากากอยากตายนัก มันจะไปห้ามทำไม?

เปลวเพลิง! จิ้งจอกแดง! ไมค์ออกคำสั่ง

สุนัขจิ้งจอกหยุดชะงักเพียงครู่เดียวเพื่อฟาดหางที่ลุกเป็นไฟเข้าใส่ไครอส

จากหางนั้นมีเปลวเพลิงรูปพระจันทร์เสี้ยวขนาดใหญ่พุ่งออกมา กว้างเกินไปและเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น

แต่ไครอสก็ไม่หยุด เขาวิ่งต่อ!

ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เปลวเพลิงจะปะทะตัว เขาก้มตัวลงแล้วกระโดดขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงคำรามอยู่ใต้ส้นเท้าในขณะที่เขารอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด ความร้อนจากเปลวเพลิงที่กำลังเลียเลียดรองเท้าบู๊ต

เขาลงสู่พื้นด้านหน้าของสุนัขจิ้งจอกแดงได้อย่างคล่องแคล่ว หายใจหอบถี่ แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บจากเปลวไฟ

นี่มันอะไรกันวะ?

แค่นี้เหรอ? แกคิดว่านั่นเป็นการโจมตีแล้วเหรอ? ไครอสถามเสียงเย็นชาพร้อมยั่วโมโห

สีหน้าของไมค์บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

ยิ่งไอ้หน้ากากนี่พูดนานเท่าไหร่ ไมค์ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น

แกคิดว่านั่นเป็นการโจมตีงั้นเหรอ?! เดี๋ยวฉันจะแสดงให้ดู!

มันโบกมืออีกครั้งโดยไม่พูดอะไรเลย และสุนัขจิ้งจอกแดงก็เข้าใจ มันพุ่งเข้าใส่ไครอสอย่างดุร้าย

กรงเล็บเฉือนอากาศ

ไครอสหลบได้อย่างหวุดหวิด กระโดดถอยหลังไปสองสามฟุต

แต่เจ้าอสูรตัวนี้เร็วกว่าที่คิด

ก่อนที่ไครอสจะตั้งหลักได้ สุนัขจิ้งจอกก็ฟาดกรงเล็บเข้าใส่เขาอีกครั้ง คราวนี้เฉียดเข้าที่สีข้างเต็มๆ

ปั้ก!

ไครอสกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงตึกดังสนั่น

อ๊ากกกกก!

เขาตกลงพื้นอย่างแรง คุกเข่าลง เลือดสีแดงเข้มไหลซึมจากบาดแผลที่สีข้างอย่างรวดเร็ว

ไครอสกุมบาดแผลไว้แน่น กัดฟันกรอด

ไอ้หมอนี่มีการฝึกฝนมา... และอสูรอัญเชิญนั่น... มันเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณ

ถ้าตอนนั้นฉันอยู่ไม่ใกล้ขนาดนี้ คงตายไปแล้ว

สมน้ำหน้าไอ้ขี้เก๊ก! ไมค์ยิ้มกว้างอย่างได้ใจ ความมั่นใจกลับมาอีกครั้ง

ตอนแรกของการต่อสู้ มันยังไม่แน่ใจนัก

การปรากฏตัวของไอ้หน้ากากและความบ้าระห่ำของมัน ทำให้ไมค์หวั่นไหว

แต่ตอนนี้เหรอ? มันมั่นใจว่าหมอนี่อ่อนแอแน่ๆ และคงไม่มีอสูรอัญเชิญที่แข็งแกร่งหรอก

จิ้งจอกแดง! โจมตีขั้นส…

ฮ่าๆๆๆๆ!

เสียงหัวเราะของไครอสดังแทรกขึ้นมาอย่างเฉียบขาด

ถ้าฉันเป็นแก... เขากล่าวพร้อมหอบหายใจ ฉันคงจะระวังข้างหลังให้ดี

คำพูดนั้นทำให้ไมค์รู้สึกหนาวสันหลังวาบ

มันหันหลังกลับมาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

แต่ก็สายเกินไป!

ด้านหลังมันมีอสูรเงาขนาดมหึมาปรากฏตัวขึ้น

หมาป่า... ที่ใหญ่กว่าสุนัขจิ้งจอกแดงถึงสองเท่า ขนของมันไม่ใช่ขน แต่มันคือกลุ่มควันดำทะมึนที่อบอวลไปด้วยความมืดมิด

ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงเลือดด้วยความเกรี้ยวกราด และเมื่อมันจ้องมองเข้าไปในดวงตาของไมค์ สิ่งที่ไมค์เห็นทั้งหมดคือความเกลียดชัง...

และมัจจุราช

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!

ไมค์กรีดร้องเมื่อหมาป่าเงาฟาดกรงเล็บขนาดมหึมาเข้าที่แผ่นหลัง เลือดสาดกระเซ็น มันล้มลงกับพื้นพร้อมเสียงครางอย่างเจ็บปวด

สุนัขจิ้งจอกแดงหันกลับมาตามเสียงกรีดร้องของเจ้านาย มันพร้อมที่จะเข้าช่วยเหลือ

นั่นเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

หมาป่าเงาหายไปในพริบตา

ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นด้านหลังสุนัขจิ้งจอกแดงอย่างรวดเร็วดุจเงาในยามค่ำคืน

ก่อนที่สุนัขจิ้งจอกแดงจะทันได้ตอบสนอง หมาป่าเงาก็กระโจนเข้าใส่และฝังเขี้ยวยักษ์เข้าที่ลำคอของมันทันที

สุนัขจิ้งจอกแดงสะบัดตัวและดิ้นอย่างรุนแรง เปลวเพลิงพุ่งออกมาจากหางของมันจนพื้นไหม้เกรียม

แต่ในทุกครั้งที่เปลวไฟพุ่งเข้าหา หมาป่าเงาก็จะสร้างกำแพงเงาขึ้นมาป้องกัน ดูดซับความร้อนไปราวกับหลุมดำ

การต่อสู้ของอสูรทั้งสองยังคงดำเนินต่อไปในขณะที่พวกมันล็อกกันไว้อย่างดุเดือด จนกระทั่ง

ควัน

สุนัขจิ้งจอกแดงเริ่มละลายกลายเป็นกลุ่มควันสีแดงจางๆ

ไมค์มีน้ำตาไหลอาบแก้ม มันปลดปล่อยอสูรอัญเชิญของมัน

มันจบแล้ว

พ่ายแพ้แล้ว

ไครอสเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าเย็นชาแต่กลับดูสงบอย่างน่าประหลาดใจ

ไมค์คลานอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัวและตัวสั่นเทิ้ม ความหยิ่งทะนงและพลังอำนาจของมันแหลกสลายไปหมดสิ้น

เสียงสะอื้นของมันกลายเป็นเสียงครางที่สิ้นหวัง

ฉันไม่ฆ่าแกหรอก ไครอสพูดพร้อมกับหยุดยืนอยู่ข้างๆ มัน

ไมค์ไม่ได้หยุดคลาน

ผะ... ผมไม่ได้ทำอะไรคุณ... ทำไมคุณถึงจะฆ่าผม?!

ไครอสหัวเราะเบาๆ

ทันใดนั้น

[เชื่อมต่อกับอสูรสำเร็จ]

เสียงก้องขึ้นในความคิดของเขา

เขานิ่งค้างไป

แล้วบางสิ่งก็เริ่มก่อตัวขึ้นใต้เท้าของเขา

จากพื้น กลุ่มควันดำทะมึนก็ลอยขึ้น มันพันรอบขาของเขาและเลื้อยไปหาไมค์

ไครอสเซถลา

นี่มันบ้าอะไรกัน?

กลุ่มควันนั้นอบอุ่น... อบอุ่นอย่างน่าขนลุก

มันเต้นเป็นจังหวะเหมือนกับว่ามีหัวใจ

ไครอสขยับตัวไม่ได้ ไมค์ก็เช่นกัน

กลุ่มควันพันรอบตัวพวกเขาทั้งคู่และไครอสรู้สึกได้ถึงทุกสิ่ง

จังหวะการเต้นของหัวใจไมค์ ความเจ็บปวดของมัน และวิญญาณของมัน

กระทั่งอสูรอัญเชิญของมัน

อ๊ากกกกกก! คาาาาาาาาา!

ไมค์กรีดร้องอีกครั้งเมื่อควันดำเข้าปกคลุมร่างกายของมัน

ร่างกายของมันเริ่มบิดเบี้ยวและผิดรูป

กระดูกหัก ข้อต่อแตก เสียงกรีดร้องของมันดังขึ้นตามการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง

ช่วยด้วย!

มันกรีดร้องจนเสียงแตก

แต่ไม่มีใครมา

เพราะตอนนี้ใกล้เวลาเคอร์ฟิวแล้ว

มันอยู่คนเดียว

และด้วยเหตุผลบางอย่าง... มันรู้สึกเสียใจ

มันเสียใจที่ก้าวออกมาข้างนอก

มันเสียใจที่กลับไป...

...เพื่อแค่ซื้อช็อกโกแลต

กลุ่มควันไหลซึมเข้าไปในตัวมันราวกับน้ำมันเดือดที่ไหลผ่านเส้นเลือด

มันตะกุยพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

ในที่สุด ควันก็เริ่มจางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์

ไครอสทรุดตัวลงกับพื้น พลังงานหมดสิ้นจนภาพตรงหน้าพร่ามัว

เขากุมศีรษะไว้แน่น

หัวใจของเขากำลังเต้นแรงเกินไป

ม-มันเกิดอะไรขึ้น?

แล้วเสียงนั้นก็กลับมาอีกครั้งคราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

[หมาป่าเงาได้จับเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว]

[คุณได้บริโภคพลังชีวิตของอสูรอัญเชิญสำเร็จ]

[การวิวัฒนาการจะเริ่มต้นขึ้นในตอนนี้]