บทที่ 39 ปลาตายงับเบ็ด

ทันทีที่ได้ยินคำเตือนของพี่ฮวา ใจของไช่คุนก็สะดุ้งวาบ

“พี่ฮวา... เรื่องมันจะเวอร์ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

ฮวาเจี่ยหันไปมองเขาด้วยสีหน้ารำคาญ “คุณคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่หรือไง”

“พวกอาจารย์สายเต๋าพวกนี้น่ะ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเขามีของอะไรอยู่บ้าง ถ้าเผลอไปล่วงเกินเข้า วันดีคืนดีอาจตายแบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”

“แม้แต่นักธุรกิจพันล้านยังต้องก้มหัวให้คนพวกนี้เลยนะ”

แววตาของไช่คุนเป็นประกายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบโต๊ะดังปังแล้วพูดขึ้นว่า “งั้นผมไม่เป็นดาราแล้ว ผมจะไปเป็นศิษย์สำนักเต๋า”

คำพูดยังไม่ทันจบ ฮวาเจี่ยก็ฟาดมือลงกลางกระบาลเขาเต็มแรง

“ศิษย์บ้าอะไรล่ะ คุณมีดวงแบบนั้นหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

...

ยามเย็น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหม่น

หลังอาหารเย็น ซูหานเดินเล่นสบายใจไปตามทางในป่าอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหาที่นั่งบนก้อนหินก้อนหนึ่ง

จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมา

ตอนนี้เพิ่งจะทุ่มตรง พอดีกับเวลานัดถ่ายทอดสด

ซูหานเปิดไลฟ์

[ผู้ใช้งานที่คุณติดตาม “ท่านนักพรต หานซาน” เริ่มไลฟ์แล้ว...]

[ผู้ใช้งานที่คุณติดตาม “ท่านนักพรต หานซาน” เริ่มไลฟ์แล้ว...]

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที แฟนคลับมากมายที่รอคอยข่าวนี้ต่างกดเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

ภายในสามนาที ยอดผู้ชมทะลุหมื่น

“อาจารย์คะ หนูมาแล้ว~ เห็นหน้าหล่อๆของอาจารย์ทีไร อารมณ์ดีทุกที ใจละลายเลยค่ะ~”

“เฮ้อ... ยัยนั่น ขอร้องล่ะ ผู้หญิงในไลฟ์ช่วยสำรวมกันหน่อย อย่าทำให้อาจารย์ตกใจได้มั้ย”

“วันนี้อาจารย์ไม่ได้อยู่ในสำนักเหรอครับ เหมือนจะอยู่กลางป่านะ... ว้าว เหมือนมีหิ่งห้อยด้วย แสงมันสวยมากเลย”

“โอ้โห หิ่งห้อยเต็มไปหมดเลย ฉันไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้วนะเนี่ย!”

...

กลุ่มผู้ชมที่แห่กันเข้ามา ต่างหันความสนใจไปยังแสงระยิบระยับเบื้องหลัง กลางป่าเงียบสงบ แสงเรืองรองของหิ่งห้อยจำนวนมากกำลังลอยละล่องอยู่ท่ามกลางความมืด สร้างบรรยากาศแสนพิเศษ

ซูหานยิ้มอย่างใจเย็น “ที่นี่เห็นหิ่งห้อยได้บ่อยนะ สำหรับผมก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรหรอก แต่ไม่คิดว่าทุกคนจะชอบกันขนาดนี้เลย”

[โซดาส้ม]: “โอ๊ยย อาจารย์พูดแบบนี้มันน่าอิจฉามากนะ ฉันน่ะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเห็นวิวแบบนี้อีกกี่ครั้งในชีวิต แต่อาจารย์กลับบอกว่าชินแล้วเนี่ยนะ”

[เฟอร์รารี่จอมโวย]: “ดูอะไรมากๆ เดี๋ยวก็เบื่อ เหมือนแฟนสาวของคุณที่โดนลูกเจ้าของโรงงานพาไปเดตบ่อยๆสุดท้ายก็จืด... ธรรมดาของโลกครับ”

[ช่างหนุ่มจากไซต์ก่อสร้าง]: “อะไรของนายเนี่ย ถ้าอยู่ต่อหน้า ฉันตบซ้ายขวาให้หายเพ้อแน่ๆ”

[ปลูกแตงได้ถั่ว]: “ใจเย็นพี่... ฟังดูแล้วก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียวหรอกนะ”

...

ช่องแชตในไลฟ์ร้อนระอุด้วยข้อความจากผู้ชม

แล้วจู่ๆก็มีแสงวิบวับของเอฟเฟกต์ของขวัญพุ่งขึ้นมา

[หมาป่าเดียวดายแห่งวอลล์สตรีท ส่งของขวัญงานเทศกาล x33]

[หมาป่าเดียวดายแห่งวอลล์สตรีท ส่งของขวัญงานเทศกาล x33]

ต่อเนื่องกันสิบกว่านาทีเต็ม

หมาป่าเดียวดายแห่งวอลล์สตรีท เทหมดหน้าตักอีกครั้ง มูลค่ารวมทะลุหลักล้าน ขึ้นแท่นผู้สนับสนุนอันดับหนึ่งทันที

[หมาป่าเดียวดายแห่งวอลล์สตรีท]: “ต้องขอบคุณอาจารย์จริงๆเรื่องที่หลินเสวี่ยโกงในสัญญา ผมไม่เคยสังเกตเลย ถ้าไม่ได้อาจารย์เตือน ผมอาจจะเสียหายหนักไปแล้ว”

[หมาป่าเดียวดายแห่งวอลล์สตรีท]: “ตอนนี้ผมคิดจะขายทรัพย์สินทั้งหมด พอมีดอกเบี้ยปีละห้าหกสิบล้านก็น่าจะพอใช้ ส่วนเรื่องภรรยาเก่านี่... เธอยังเย็นชาใส่ผมอยู่ แต่ผมเชื่อว่าถ้ายังพยายามต่อไปจะต้องมีวันได้คืนแน่นอน”

...

พอเห็นข้อความที่แสดงบนจอ ซูหานก็หัวเราะเบาๆแล้วตอบกลับ

“ยังมีบุญสัมพันธ์อยู่บ้าง ถ้าตั้งใจและไม่ยอมแพ้ โอกาสก็ยังพอมีนะครับ”

“อาจารย์บอกว่าผมยังมีหวัง”

โจวเหวินโม่ที่นั่งดูไลฟ์อยู่ถึงกับดีใจจนลุกขึ้นเต้นรำเหมือนเด็กชายอายุสามสิบกว่า

หลังจากโดนเลขาสาวหักหลัง เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมา เขารู้สึกกับอดีตภรรยามากแค่ไหน

เหล่าผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันแซว

“เขาคิดว่าเราฟังไม่ออกเหรอ ปีละห้าหกสิบล้านแค่ดอกเบี้ย... พวกเราทั้งชีวิตยังหาไม่ได้เท่านี้เลย”

“เวอร์มาก มีตั้งหนึ่งหมื่นล้านยังมีกินดอกเบี้ยแบบไม่แตะเงินต้นอีกเนี่ยนะ”

"ก็จริงนะ ถ้าเงินฝากระดับนี้ ดอกเบี้ยปีละ 4% ก็แค่... เอิ่ม... 40 ล้านต่อพันล้าน งั้นถ้ามีหนื่งหมื่นล้าน ก็จะได้ประมาณ400ล้านต่อปีแหละ"

"บอกว่าได้ปีละห้าหกสิบล้านแต่พอคิดดูดีๆได้ตั้งปีละสี่ร้อยล้านหยวนเลยนี่หว่า"

“โธ่... พวกเงินเดือนสามพันอย่างพวกเราควรอยู่เงียบๆ”

“ขอแค่มีสักพันล้านนะ... ทุกเช้าคงนั่งคิดอย่างเดียวว่า วันนี้จะใช้หมื่นกว่าหยวนยังไงดี มันก็น่าหนักใจอยู่นะ”

“งั้นปัญหานี้ยกให้ฉันจัดการแทนละกัน”

...

เมื่อคุยเล่นพอประมาณแล้ว ซูหานก็เริ่มเข้าสู่เนื้อหาหลักของไลฟ์

แฟนคลับหลายคนรอคอยอยู่เพราะมีแจกของรางวัล

เขาส่งซองแดงสุ่มโชคออกไป

ประกาศผลในอีก10นาทีต่อมา

ยอดคนกดเข้าร่วมเกินแสน

และผู้โชคดีคือ... [พรุ่งนี้จะไม่ตกปลาแล้ว]

แค่เห็นชื่อก็พอเดาได้เลยว่า คนนี้น่าจะเป็นคอตกปลาตัวจริง

“อะไรกัน ทำไมสายตกปลาถึงดวงดีขนาดนี้วะ”

“โธ่เว้ย... พลาดอีกแล้ว”

“พวกตกปลาเนี่ยนอกจากตกปลาเก่ง ยังโชคดีอีกต่างหาก”

“ตายละ ครั้งหน้าอาจารย์ไลฟ์ ฉันต้องไปนั่งตกปลาบ้างละ เผื่อโชคดีขึ้นมามั่ง”

...

ไม่นาน ผู้โชคดีส่งของขวัญตอบแทนเป็น "งานเทศกาล x1" และขอวิดีโอคอล

ซูหานกดรับคำเชิญ

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่กลางแจ้งในความมืดสลัว สว่างแค่จากไฟฉายเท่านั้น

กล้องส่ายเล็กน้อย เผยให้เห็นชายอายุราวสามสิบต้นๆนั่งอยู่บนเก้าอี้ถือเบ็ดตกปลาอยู่ข้างกองอุปกรณ์

“อาจารย์ครับ ผมไม่คิดเลยว่าจะได้รางวัล ดวงเฮงสุดๆไปเลย”

ซูหานหัวเราะน้อยๆแล้วพูดว่า “คุณยังไม่กลับอีกเหรอครับ ผมรู้สึกว่าสถานที่ที่คุณนั่งอยู่นี่... บรรยากาศมันดูจะอึมครึมไปหน่อยนะ”

ชายคนนั้นตบเข่าเสียงดังแล้วรีบพูดขึ้น “ผมก็ว่าจะแอบถามอาจารย์อยู่นั่นแหละ!”

“ลองดูนี่สิครับ ผมน่ะตกปลามาสิบกว่าปี เพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้ครั้งแรกเลยนะ”

ว่าแล้วก็ยกเบ็ดขึ้นมาให้ดู บนปลายนั้นมีปลาตัวหนึ่งห้อยอยู่

แต่ปลาตัวนี้... ดวงตาขาวโพลน ตายสนิทไปตั้งนานแล้ว

ที่สำคัญคือ ร่างมันเน่าเปื่อยไปกว่าครึ่ง เกล็ดหลุดลอกอย่างน่าสยดสยอง

ผู้ชมในไลฟ์ต่างกลั้นหายใจ แวบหนึ่งมีคำหนึ่งผุดขึ้นในหัวพร้อมกัน...

ปลาตายกัดเหยื่อ

ชายตกปลาพูดเสียงสั่น “อาจารย์... นี่มันเรื่องอะไรกันครับ ผมนึกว่าเรื่องปลาตายกัดเหยื่อมันแค่ตำนานเสียอีก ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเข้ากับตนเอง”